We kwamen 's avonds terug na 6 dagen vakantie, Ceres reageerde heel lauw. De dag daarna kreeg ik het idee dat deze lethargie de grens was, maar de dag daarna liepen we een fijn rondje in het bos. Ze holde nog wat, lekker veel snuffelen en gericht op onze snoepjes. De rest van de dag hadden we ook een fijne hond. De grens is verlegd naar het niet meer kunnen lopen omdat de achterpootjes het opgegeven hebben. Ze eet micro-beetjes voer en zakt dan scheef door de achterpoten. Ze draagt haar staart bijna niet meer in een krul.
De pootjes zakken door bij het eten.
Ze is nog steeds bereid om een plat getrapte eierdoos op te rapen.
En dan krijgt ze een lekker snoepje.
“Hondjes zijn het liefste als ze slapen “.
Op deze plek, centraal in de kamer, stond haar bankje waar ze niet meer op ging liggen.
Ik wilde toch graag dat ze een zacht plekje zonder randen eromheen (zoals bij haar manden) had en kocht bij de kringloop een dun tuinstoel kussen. We hebben haar aangemoedigd om erop te gaan liggen maar ze was niet erg onder de indruk. En toch, gisteren besloot ze zelf om hier maar eens te gaan liggen. Dat gaat wel in etappes, eerst ronddraaien, dan wachten,
dan zitten,
dan liggen en slapen, maar niet zo lang . . . .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten