In de bosvijver gevallen?

Ik liet Ceres poseren op een boomstronk. Deze hond benaderde haar, maar ze liet hem niet dichterbij komen

De hond loopt met een boog om haar heen. De begeleider en ik raken in gesprek. Het blijkt dat zij deze hond uitlaat voor de eigenaar. Dat zou ze ook voor mij kunnen doen. Dat sprak mij wel aan, en nu gaat Ceres volgende week een dagje naar haar toe.

Ondanks de zwakke achter pootjes springt ze nog wel op het bankje. Ik verdenk haar ervan dat dit haar manier is om mij beter in de gaten te houden.

 Hier zitten we naast elkaar op de bank, zij op een kleed op dat mijn bank schoon blijft. Ik vind de bank te hoog, dus ik til haar erop en eraf.

Ik let even niet op, dan zie ik Ceres in het water van deze met hoge rand omsloten bosvijver.

Ik kan er voor kiezen om haar door te laten doorzwemmen tot de volgende traptreden, maar dat lijkt me erg ver. Als ze bij dit padden trapje zwemt, grijp ik haar bij haar halsband en stuur ik haar het padden trapje op. Dan til ik haar aan haar vel met twee handen uit het water. Dat levert wel een gil op, maar dan is ze er tenminste uit. Zucht. Een tuig was handiger geweest.

Daarna galoppeert ze rond mij en dolt als een zevenjarige door het bos.

‘s middags thuis trillen haar achterpoten heftig als ze stilstaat. Dat stopt als ze loopt.