We zwalken van de ene onzekerheid naar de andere. Gisteravond na het eten liet Ceres nog drie galop sprongetjes en een blaf zien tegen de kat van de buren. En na de plas tijdens het loopje om 22:00 uur duurde het naar huis lopen zo lang dat ik haar huilend naar huis droeg.
Ik aai haar meestal onder haar kin en duw mijn neus tussen haar oortjes in haar vacht, ze ruikt zo lekker en vertrouwd, zo verdrietig dat ik dit voorgoed kwijt raak.
Er zijn gedachten om haar komende week te laten inslapen, we kijken in de agenda, we stellen toch weer uit, we zien onhandige sociale activiteiten aan de horizon, hoe moet dit?
Diverse mensen schrijven mij of vertellen mij hoe dat bij hun hond ging. Dat de keuze vaak eerder gemaakt had kunnen worden. Dat ze ook twijfelden omdat het zo op en afgaat.
In de auto heb ik haar tussen m’n benen zodat ik haar kan steunen in de bochten, wat echt wel nodig is. Dan kijken we elkaar recht aan, 'and I admire her beautiful face' zoals trainer Sue Ailsby het noemde als je wacht en de hond meer tijd geeft om. . . . .
Vanochtend in het bos, na een paar plasjes en een poepje liep ze zo langzaam dat ik al overwoog om de rugzak te gaan gebruiken. We keken het nog even aan (dat is het voordeel van het overleggen met een partner) en daarna liep ze toch steeds vaker in een drafje met ons mee. Ook nog een galopje van 3 passen en een sprongetje over een tak. Soms gunde ik haar moment om wat te snuffelen, soms keerde ze zich om en dacht ik ze wil weer terug, soms zag ik haar wat stuntelen, bijna omvallen, we kwamen toch weer terug bij de auto zonder dragen. Thuis eet ze nog drie brokjes en daarna na een half uur langonduidelijkheden eindigt ze in de voorkamer mand. Ik lees de krant en ben na een uur getuige dat ze gaat verliggen, wat met veel moeite gaat, het lukt haar niet in drie keer om een voorpoot op de juiste plek te krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten