15 juni '26

 We hebben Ceres laten inslapen vandaag. Bijna een week geleden maakte ik de afspraak met de dierenarts, gisteren schreef ik de laatste blog. 

De dierenarts kwam aan huis, met assistent. Ze namen alle tijd, terwijl wij het laatste uur op de bank bij de mand zaten. Ceres liep vandaag een wat langer ochtendrondje en lag te slapen. Ze werd wel wakker van ons, de slaapprik was pijnlijk, vrij snel daarna zakte ze weg. Na een poosje hebben we haar in de mand op tafel gezet, de dierenarts schoor het voorpootje en prikte de letale dosis. We hebben haar met in de mand in de auto van de dierenarts gezet.

Het was vredig. 

We waren opgelucht en kalm.

Het tomeloze verdriet met alle tranen was weg.

Nu, 2,5 week verder heb ik al vaak gedacht: "ze ontsnapt aan deze hitte"   "dit hoeft ze niet meer mee te maken"    "ik kan nu koemest en eierschalen in de achtertuin strooien" en ook zijn er dagen dat ik veel aan haar denk nog steeds in relatie met verdriet, nog niet met de vreugde waar deze blog eigenlijk de getuige van is. 

Ik zou zo graag alle spullen die ik voor het samenleven met een honden in ruim 25 jaar verzamelde aan een nieuwe eigenaar geven, dat is een grotere klus dan ik voorzag en de kans dat ik iemand tref die een en ander net nodig heeft is klein.

De opvouwbare mand

Bench voor de nacht in de kamer

Bench in de auto

Het "vooruit-stuur" paaltje, een bakje met een brokje en een wit vlak dat van ver zichtbaar is 

waarmee ik het begrip 'vooruit' aanleerde.

De rugzak met alle attributen om de behendigheid baan op te zetten.

Allerlei stoffen hindernissen.

Stokjes met een wit vlak om de lijnen van het veld uit te zetten en lint-stokjes in hun hoesje.

Stokjes met linten om een hoek af te bakenen.

De band en de breed.

De andere kant van de band en nog meer lapjes om over te springen.

De kaarten om verschillende parcoutjes uit te zetten.

De weidepaaltjes om rond te slalommen en alle onderdelen aan op te hangen.

Alles heeft inmiddels een nieuwe eigenaar gevonden.

Laatste dit, laatste dat . . .

 Ik heb drie keer een hulphond pup grootgebracht, bij een van de drie, Yellie, had ik (toen ze 13 maanden was) vaak de gedachte: 'dit is de laatste keer …..' dat was meestal een ietwat spijtige, droevige gedachte en soms sluimerde er daar doorheen een kleine angst dat er iets mis zou gaan waardoor ze niet in training zou kunnen gaan. Dus toen ik haar 'inleverde' was ik heel blij dat ze helemaal klaar het traject in ging. 

Bij Ceres zijn er ook gedachten 'dit is de laatste keer . . .' maar nu zijn ze heel verdrietig, met daarnaast een kleine angstige wens 'alsjeblieft, niet nog slechter lopen, niet vaker uitglijden, niet verder aftakelen'. Dus hier in huis zie ik haar het liefste in een van de twee manden. Ik kan haar keuze niet lezen, begrijpen of voorspellen.

Gisteren at ze nog wat rijst met pindakaas. Ze eet geen zachte hartjes snoepjes meer. Ze pakt ze wel aan, het snoepje zit even in de mond, dan laat ze het vallen. Vanochtend nog 1 keurig half poepje, fijn dat ze nog even door haar hurken kan.

We hadden haar nog een keer meegenomen naar het bos, we hebben vast wel 150 m heen en terug gelopen. Na een aantal momenten van twijfel, van stilstaan, omkijken en achter ons aan sjokken ging ze toch een keer voorop, vastberaden, ze ging zelfs van het pad af en stond attent te ruiken, staart nog even omhoog. Haar baas haalde haar op, intussen roken wij ook een sterke geur, ze had vast graag ergens ingerold, maar banjeren door takken op de grond wil ze niet meer. Ze stopt al op de paadjes naar het grasveld als er 3 omgevallen bloeistengels de weg versperren. 

Nu ik dit schrijf staat ze bij mij, ik hoor haar pootjes wegglijden, dan til ik haar in de mand achter me, en ga verder met de blog. Op dit moment hoor ik haar zacht snurken, ze slaapt. Nog een gedachte 'hondjes en baby’s zijn het liefste als ze slapen'. 

En ook nog ouderwets . . .

 De dierenarts en ik besloten om nog een keer een pijnstiller te geven, deze keer in een pil vorm, dat werkt een week. Ik hoop dat ze dan makkelijker gaat liggen.

Bij een pil denk ik meteen aan het systeem: 4 blokjes worst, vlot achter elkaar aanbieden, in het derde blokje zit de pil, in de hoop dat de hond gretig wordt en het derde blokje niet meer kauwt. Maar ja, ik eet geen worst, dus ik dacht aan prakken en dan mengen met een paar lepels geklutst ei. Ceres spitste haar dove oren, haar neus vertelde iets over ei, ze stond te wachten. De pilletjes waren roze van kleur, ik bied Ceres er een aan op een vlakke hand: zet eet hem zo op! De tweede beet ze stuk en slikte het door. Allemaal probleem oplossende gedachten voor niks. Moderne tijd, medicijnen met een lekker smaakje.

Kijk nou! Via marktplaats is haar bankje bij een zwarte poes terecht gekomen!

Haar achterpoten glijden weg  als ze wat langer besluiteloos staat; we hebben een kleed van zolder gehaald. Het helpt niet, want ze staat overal besluiteloos.

Soms doet ze direct een plas als ik heel hard 'pipi' roep. Jammer dat ik daar geen gebaar of een geurtje bij getraind heb.

Een keer per dag daag ik haar uit om een van mijn hondespeeltjes, konijn, aap, kleurending op te rapen. Gisteren viel mijn snoepjes doosje uit mijn hand. Ik moedigde haar aan dit op te rapen, ja! Ze deed het! 

Ingewikkeld

 We zwalken van de ene onzekerheid naar de andere. Gisteravond na het eten liet Ceres nog drie galop sprongetjes en een blaf zien tegen de kat van de buren. En na de plas tijdens het loopje om 22:00 uur duurde het naar huis lopen zo lang dat ik haar huilend naar huis droeg.

Ik aai haar meestal onder haar kin en duw mijn neus tussen haar oortjes in haar vacht, ze ruikt zo lekker en vertrouwd, zo verdrietig dat ik dit voorgoed kwijt raak.

Er zijn gedachten om haar komende week te laten inslapen, we kijken in de agenda, we stellen toch weer uit, we zien onhandige sociale activiteiten aan de horizon, hoe moet dit?

Diverse mensen schrijven mij of vertellen mij hoe dat bij hun hond ging. Dat de keuze vaak eerder gemaakt had kunnen worden. Dat ze ook twijfelden omdat het zo op en afgaat.

In de auto heb ik haar tussen m’n benen zodat ik haar kan steunen in de bochten, wat echt wel nodig is. Dan kijken we elkaar recht aan, 'and I admire her beautiful face' zoals trainer Sue Ailsby het noemde als je wacht en de hond meer tijd geeft om. . . . .

Vanochtend in het bos, na een paar plasjes en een poepje liep ze zo langzaam dat ik al overwoog om de rugzak te gaan gebruiken. We keken het nog even aan (dat is het voordeel van het overleggen met een partner) en daarna liep ze toch steeds vaker in een drafje met ons mee. Ook nog een galopje van 3 passen en een sprongetje over een tak. Soms gunde ik haar moment om wat te snuffelen, soms keerde ze zich om en dacht ik ze wil weer terug, soms zag ik haar wat stuntelen, bijna omvallen, we kwamen toch weer terug bij de auto zonder dragen. Thuis eet ze nog drie brokjes en daarna na een half uur langonduidelijkheden eindigt ze in de voorkamer mand. Ik lees de krant en ben na een uur getuige dat ze gaat verliggen, wat met veel moeite gaat, het lukt haar niet in drie keer om een voorpoot op de juiste plek te krijgen. 

Micro beetjes voer

 We kwamen 's avonds terug na 6 dagen vakantie, Ceres reageerde heel lauw. De dag daarna kreeg ik het idee dat deze lethargie de grens was, maar de dag daarna liepen we een fijn rondje in het bos. Ze holde nog wat, lekker veel snuffelen en gericht op onze snoepjes. De rest van de dag hadden we ook een fijne hond. De grens is verlegd naar het niet meer kunnen lopen omdat de achterpootjes het opgegeven hebben. Ze eet micro-beetjes voer en zakt dan scheef door de achterpoten. Ze draagt haar staart bijna niet meer in een krul.

De pootjes zakken door bij het eten.

Ze is nog steeds bereid om een plat getrapte eierdoos op te rapen.

En dan krijgt ze een lekker snoepje.

“Hondjes zijn het liefste als ze slapen “.

               Op deze plek, centraal in de kamer, stond haar bankje waar ze niet meer op ging liggen.

Ik wilde toch graag dat ze een zacht plekje zonder randen eromheen (zoals bij haar manden) had en kocht bij de kringloop een dun tuinstoel kussen. We hebben haar aangemoedigd om erop te gaan liggen maar ze was niet erg onder de indruk. En toch, gisteren besloot ze zelf om hier maar eens te gaan liggen. Dat gaat wel in etappes, eerst ronddraaien, dan wachten, 

dan zitten,

dan liggen en slapen, maar niet zo lang . . . .