Afwisselend

 Een week geleden wandelden we nog in een park met een vijver. Ceres ging er zelfs in. Het wandelen ging vertrouwd, ik was blij, ik had weer een jeugdige hond.

Dinsdag daarna nam ik haar voor een uitje op de fiets mee. Daar lopend ging het oneindig langzaam, ik zag helemaal het einde naderen en was er erg verdrietig over. De zorg was ook dat zij vier dagen daarna voor een week naar een pension zou gaan. Uiteindelijk hebben we dat afgezegd en nu blijft ze alleen thuis en komen onze dochters met regelmaat langs, of slapen hier en dan zien we wel hoe het afloopt. Na deze verschrikkelijke dinsdag was ze wel weer redelijk te pas. Ze eet hier wat meer, maar de ommetjes zijn echt klein.

Dit is de laatste keer in de fietsmand. Hier zit ze dan eindelijk, daarvoor hing ze met haar bil op de rand, dat vind ik griezelig.

Mijn kapper vertelde dat oude hondjes lang goede en slechte dagen afwisselen. We gaan het zien.

Ouderdom komt met gebreken

 Ach, ach, ze wordt minder vitaal, als ze iets langer staat dan zakt ze door haar achterpootjes. We hebben de bench lager gezet, toch aarzelt ze lang voor ze eruit hupt. We zien haar niet meer op haar bankje liggen.

Doorzakkende achterpootjes

Met gaan liggen draalde ze zo lang dat ik aan pijn dacht dus verkocht de dierenarts een pijnstiller. Daar zou ze weer vrolijk van worden. De bijsluiter zegt dat je moet stoppen met geven als de klacht na 10 dagen niet over is. We maken het flesje leeg en doen dan een poosje niks. 

Ondertussen had ze een wondje in een voorpootkussentje. Ik voorzie dan een ramp: glas in de poot, de partner denkt dat het wel zal loslopen. Gelukkig kreeg hij gelijk. Wel hebben we haar 3 dagen geleden halverwege een wandeling in de rugzak gezet. En ik heb haar ook, 's avonds laat na het plassen, in mijn armen naar huis gedragen.

Gisteren was een wandeling te lang, ze liep steeds trager, de laatste 200 m ook gedragen. Vandaag kortte ik tijdig mijn geplande rondje in, deze keer droeg ik haar niet. Tja, en na een uurtje thuis wilde ze naar buiten: keukendeur open en nog 3 passen in galop!

Vanavond kijk ik nog even naar de poot met het wondje, zie ik daar plakkende rommel tussen de haren. Water (weken) helpt niet, ik denk aan kauwgom en neem een scheutje slaolie om het los te maken. Het blijkt hars te zijn 😏. Na het weken in de olie lukt het om brokstukjes hars met mijn nagels uit de haren te trekken. 

Per 1mei mogen honden bijna nergens meer loslopen in onze woonplaats, ben ik blij dat ik een oude dove hond heb. Het leukste is een losse hond. Nu graag ook alle poezen binnenhouden.

In natuurpark Flevoland.