We hebben Ceres laten inslapen vandaag. Bijna een week geleden maakte ik de afspraak met de dierenarts, gisteren schreef ik de laatste blog.
De dierenarts kwam aan huis, met assistent. Ze namen alle tijd, terwijl wij het laatste uur op de bank bij de mand zaten. Ceres liep vandaag een wat langer ochtendrondje en lag te slapen. Ze werd wel wakker van ons, de slaapprik was pijnlijk, vrij snel daarna zakte ze weg. Na een poosje hebben we haar in de mand op tafel gezet, de dierenarts schoor het voorpootje en prikte de letale dosis. We hebben haar met in de mand in de auto van de dierenarts gezet.
Het was vredig.
We waren opgelucht en kalm.
Het tomeloze verdriet met alle tranen was weg.
Nu, 2,5 week verder heb ik al vaak gedacht: "ze ontsnapt aan deze hitte" "dit hoeft ze niet meer mee te maken" "ik kan nu koemest en eierschalen in de achtertuin strooien" en ook zijn er dagen dat ik veel aan haar denk nog steeds in relatie met verdriet, nog niet met de vreugde waar deze blog eigenlijk de getuige van is.
Ik zou zo graag alle spullen die ik voor het samenleven met een hond in ruim 25 jaar verzamelde aan een nieuwe eigenaar geven, dat is een grotere klus dan ik voorzag en de kans dat ik iemand tref die een en ander net nodig heeft is klein.
Bench in de auto
Geen opmerkingen:
Een reactie posten