ontbijtje

Donderdagochtend; ik ga met een kopje thee en mobiel op Ceres’ krukje zitten. Terwijl ik SMS maakt Ceres een buiging. “Yep!” want ik wil graag de buiging “vangen”. Ik sta op om een beloning te halen. Daarna zet ik haar ontbijt, zonder dat ze het ziet achter op het aanrecht en ga verder met mijn SMS. Weer een buiging, “Yep”, beloning (2 brokjes van het ontbijt). Dit herhaalt zich nog een keer en dan verzint Ceres dat er misschien een andere manier is om aan haar ontbijt te komen. Ze tovert een heel circus te voorschijn, ze loopt op twee achterpoten achteruit. Ik negeer het allemaal en begin een sinaasappel te schillen.

Dan gaat ze bij mij zitten, liggen, plat. Jammer, ik wil graag die buiging weer willen zien. Ik probeer nog of ze na het spontaan liggen weer kan gaan staan, dat blijkt alleen te lukken via zit. Van sta naar buig vertoont ze niet dus ik stop en vraag haar down te liggen en beloon met een stukje sinaasappel. Daarna vallen we in ons ritueel, we delen de sinaasappel, zij krijgt af en toe een stukje als ze niet naar mij kijkt. Dat voorkomt het staar-gedrag wat veel mensen “bedelen” noemen.

Ik ga aan tafel ontbijten en heb genoeg van het show-gedrag en vraag haar in de mand te gaan. Ze heeft er twee, in de keuken, een echte mand en het krukje. Ze kiest het krukje. A HA, op die manier is ze dichter bij dat gele doosje met ontbijt op het aanrecht. Vervolgens vergeet ze haar zelfbeheersing, richt zich op het gele doosje (net zichtbaar boven de vaatwasser) ik giechel en besluit om het te filmen:

Na een poosje dooft haar ambitie om het ontbijt af te dwingen en gaat ze in de mand liggen. Als ik de camera op haar richt gaat ze het toch nog even proberen: zit, zit met 2 voorpoten in de lucht, een buiging (die ik deze keer negeer), half uit de mand, en dan toch weer liggen.

Dan nog enkele observaties.

Er was een dag waarbij Ceres zich uitbundig vermaakte met veel andere honden in het bosje bij de Grift (beek). Een uurtje later wandelden we naar de bus, waarbij ze direct de leiding nam! In de trein was ze permanent druk bezig met snuffelen, likken, onder de bank op zoek naar kauwgom. Na het uitstappen schoot ze alle kanten op, alsof zij zou weten waar we naar toe gaan. En daarna was ze bij mijn schoonouders het toppunt van onrust.

De volgende dag was ik er nog ontstemd over en had geen puf om een oefening te bedenken. Tot ik verzon dat het "langdurig down" geoefend moest worden. Ik legde Ceres midden in de keuken down en begon de keuken op te ruimen, trok een jas aan, ging naar buiten, jas uit, naar de kelder, in de gang en ging ook saai abrikozen snijden aan de keukentafel. Ik hoorde haar "verliggen" maar negeerde dit.

Of dit nu van invloed was of niet, in de recreantenklas presteerde ze geweldig. Ingewikkelde oefeningen voerde ze prachtig uit. Meervoudig apporteren, super. Ergens huppelde ik tevreden terug naar de rugzak, opeens voel ik spanning op de lijn, Ceres was gestopt om het apport, dat uit mijn zak was gevallen, op te rapen. Ze deed niet onder voor een hulphond van een dove.

Soms is ze te snel. Ik leg een plank op de grond om haar daarover te laten lopen. Nog voor de plank ligt gaat ze al en zitten mijn vingers pijnlijk klem tussen de grond en de plank. Na een time-out heb ik voorzichtig geoefend om de plank als wip te laten functioneren.

Vandaag wandelden we met meerdere Schipperkes op Bussloo. Haar moeder en grootmoeder waren er ook, mooie degelijke hondjes. Ceres werd direct bij het begroeten tot de orde geroepen. Gedurende de wandeling ontwikkelde zich een soort wetmatigheid. Als een hondje opviel was het Ceres: het verste bij ons vandaan, het langste bij een vuilnisbak, het langste bij een visserstent, als laatste terug van het rollen in een kreng, als eerste in het water. Na anderhalf uur had ze eigenlijk geen oog meer voor mij. Uiteindelijk heb ik haar het laatste stuk aangelijnd meegenomen. En stinken!

soepgeur

Hieronder staan een aantal foto's die een vaag beeld geven dat je Ceres rond een krukje kunt sturen waarop een bakje met voer staat. De fotograaf lette alleen op de hond, dus ik ben onthoofd.

Ze laat het voer geheel met rust en loopt er zo snel mogelijk weer terug naar mij om wat brokjes van haar ontbijt te krijgen.

In de tuin kan ik goed met haar werken hoewel ik gisteren verrast werd door een weigering te gaan liggen. Ik weet nog steeds niet waar dit aan lag in die situatie.

Ik beleef diverse dingen met haar. Vooral als ze los loopt.

Tijdens een van de fietstochtjes stuurde ik haar van linksachter naar rechtsachter. Maar toen ik in een halve seconde mijn eigen hoofd 180 graden gedraaid had was ze weg. En lang ook. Ik kon het niet waarderen. En toch beloon ik als ze dan eindelijk komt. Ik stond niet meer op de plek waar ze verdween dus ik weet niet waar ze was. Ze eet de brokjes uit mijn hand en uit ervaring weet ik dat mijn hand dan wel eens stinkt naar hetgeen zij gegeten heeft. Honden zijn viezeriken, lees Stephen Buddiansky, gelukkig voor mij wat het deze keer een soepgeur!

Een andere keer verdween ze tijdens het apporteren van de bal in de Rhododendron struiken bij Orpheus. Toen kreeg ik het benauwd, stel je voor dat ze daar de straat oversteekt.

Tijdens een uitje met Paulus stak ze wel de straat over om te buurten bij een Teckel. De eigenaar van de Teckel merkte op dat je wel van "haardkleedjes" moet houden om dit gedrag toe te staan. Nee dus, nu zet ik haar af en toe weer aan de 6 meter lange lijn. Soms wens ik de lijn 10 meter lang, maar dan moet ik zelf weer meer knopen uithalen.

Dit is aan het Heerderstrand. Langs de rand van het water ligt 2 meter brede strook ragdun ijs met gaatjes. Het kraakt als Ceres er in loopt en water komt door de gaatjes omhoog. Ik vind het een interessant verschijnsel, zij niet.

Zo hoort een hond zich te gedragen. In het zonnetje, in alle rust de omgeving observerend. Helaas trok ze alle steeketiquetten uit mijn opgepotte Fuchsia's en kauwde ze aan gort. De hulphonden deden het ook. Dus Ceres heeft nog een kleine kans om...... En ja, recentelijk verloor ik een stenopotlood dat ze spontaan keurig opraapte. Maar als ik er niet bij ben..... vanavond nog trof ik haar kauwend op een plakplint van het parket!

Laatst was er een bot verdwenen, ik vermoed dat het in de vijver gevallen is. Ze knaagt graag op deze planten aan de schuine rand. Uiteindelijk kocht ik bij de Kringloop een kussentje dat ze soms gebruikt en nog niet kapot gemaakt heeft.

Het buikhaar is voor 50% terug, ik hoorde verhalen dat het een half jaar duurt of juist maar 6 weken voor je er niets meer van kunt zien. Het zal er tussen in zitten. Vorige week liet er veel ondervacht los.

Soms ligt ze nog in "kikker houding".

Zo kan ze ook gedragen worden.

sterilisatie

Tja, de dag na haar verjaardag stapte ik de kamer in en zag dat ze het bench kussen totaal aan flarden had gescheurd. Ook de structuur van de rits was uit elkaar getrokken tot een draad. De loper heb ik niet meer gevonden, doorgeslikt en uitgepoept? Nu slaapt ze op een stapeltje fleece doeken en een handdoek.

Ze ging met ons mee, 24 uur op stap naar noord Drenthe, hotel met ontbijt. Eerst bezochten we een ouder echtpaar. Ceres apporteerde diverse papiertjes en ook een stuk Toblerone. Gelukkig maar dat ze deze giftige chocola niet doorslikte. Bij het diner lag ze aangelijnd onder onze stoelen, gedeeltelijk op een glazen plaat over een kelder heen. Meestal lag ze in de mand, dit was wel een goed rustpunt. In de slaapkamer sliep ze ook in de mand nadat ze onrustig de hele kamer had onderzocht. Enfin, hier geen schade.

Paulus complimenteerde me voor de goede socialisatie. Hij fietste met haar door een smal straatje en werd ingehaald door een ambulance met gillende sirene. Hij schrok er meer van dan Ceres. Maar hier in de tuin kan ze op elk nieuw geluid met gekef reageren. Soms is ze argwanend naar iets dat ze ziet, zoals haar eigen schaduw op een boomstronk boven de vijver. Een plaatje van een hond op een karton in de dierenwinkel was in het begin heel eng.

Tijdens een bezoek aan mijn tante was ze super onrustig. Ze apporteerde een stuk van een gebroken sherry glas. Ook een van de trainingen met de twee Labradors bracht me tot wanhoop: veel voorop lopen, veel trekken, geen aandacht voor mij. Ik moet meer tijd besteden aan zelfbeheersing oefeningen, uit en thuis. Inmiddels heb ik me aangemeld bij een recreanten cursus. Daar wordt weinig geëist en vaak iets verteld wat tot rust dwingt. De eerste les viel me reuze mee. Er waren alleen maar grote honden, dat was misschien ook wel intimiderend.

Het leven dendert door: de sterilisatie!

We gingen per fiets naar de dierenarts. Ik bleef tot ze de eerste prik kreeg en in slaap viel. De prik viel bij haar erg tegen, ze gilde heel hard. De dierenarts was druk met geruststellend babbelen. Dus nu weet Ceres dat bij dit gebabbel veel pijn hoort. Volgende weken zal ik dit weer moeten recht zetten door een paar trainingen bij de dierenarts zonder de pijn met veel lekkere beloningen.

Ik haalde haar weer op toen ze de kilometer terug kon lopen. Er werd antibiotica en pijnstillers mee gegeven.

Haar buik is heel erg bloot, de snee is ongeveer 5 cm lang, het is onderhuids gehecht, 1 knoopje aan de buitenkant. Ze geurt naar de ontsmettende zeep. Ze mag niet eindeloos likken, en 10 dagen niet loslopen, springen en trappenlopen. Over 6 weken heeft ze hopelijk weer een complete vacht.

De eerste dag lag ze vooral op harde ondergronden, en ze verstopt zich. Zo lag ze lang onder een tafel bij Paulus op de kamer. Aan het begin van de avond kroop ze in de bench. Dat doet ze normaal nooit. 's Ochtends lag ze naast de lappen op de kale bench bodem.

Dat likken begon toch op de tweede dag, vaak naast de wond maar ik kan niet de hele dag gaan zitten turen waar ze precies likt, dus deed ik de kap om. Zo kon ik ook even weg om een boodschap te doen. Maar met een kap loopt een hond overal tegen aan, en Ceres wil eerst snuffelen dan plassen. Dat snuffelen met kap is een kunst. Dus het plassen gebeurde vaak niet en dan moest ik een uur later weer even naar buiten.

We kregen de tweede dag ook nog onverwacht bezoek met hond, Ceres plaste in huis, ik was haar steeds kwijt en kon niet opletten; ik heb haar een verbouwd rompertje aan getrokken, dat zit vast aan het tuig. Je kunt een hond prima inpakken, maar de haren duwen elke kleding naar achteren. Gelukkig was het bezoek zo vermoeiend dat ze daarna zonder de wond te verstoren de hele nacht sliep. De derde dag ging het een stuk beter. We wandelden op de vierde dag een rondje in de stad (vervoer per fietsmand). Dat levert veel indrukken maar geen spanning op de wond waarna ze langdurig sliep. De zesde dag gingen we weer fietsen en op dag 8 een keer achter de zeem-aan-zweep rennen en weer wat ballen. Op dag 10 kwamen we weer in een losloopgebied waar ze zich 3 slagen in de rondte rende.

Kijk, ze kan ook rustig liggen omdat ze dat zelf fijn vindt. Dat geeft me hoop.

En wat betreft de sterilisatie, ik heb ook wel wat signalen opgevangen van mensen die tegen steriliseren zijn. Het beïnvloedde mij, maar ik ben toch blij dat ik heb doorgezet. Ik wil veel voor Ceres opzij zetten, maar een loopse hond stoort mijn plannen. Ik kan haar bloedend niet overal mee naar toe nemen, ze voelt zich niet lekker, en een dekking voorkomen is een oplettende bezigheid. Het is achter de rug, het voelt goed zo.

jarig

Vandaag, 11 februari, is Ceres 1 jaar. Ik lees wel eens dat anderen daar een feestje van maken, helaas Ceres, ik niet. We waren om 8.15 uur bij Dorith om, terug naar de basis, op een vertrouwd, stil pleintje te oefenen. Dat ging veel beter dan vorige week bij Intratuin. Daarna deed ik boodschappen en laadde mijn OV kaart op. Hierbij heb ik Ceres wel mee genomen, maar zonder brokjes of verdere aandacht. Voet op de lijn en concentreren op de automaat van de NS.

1 jaar oud: veel geleerd maar nog niet stabiel en wat mij betreft een tikkeltje te druk.

Dit zijn twee jonge waterlelie bladeren. De dag ervoor wiegden ze zachtjes heen en weer in het water. Reden voor Ceres om geweldig te keer te gaan. Nu staan de bladeren vast in het ijs (dat ik per uur zag groeien) en zijn ze minder eng.

Blaffen is lastig te fotograferen

Hier wint de nieuwsgierigheid, tijdelijk.

Dan deinst ze weer terug.

Nu durft ze zelfs op het ijs te staan.

Ze slaapt in een nieuwe mand. Dat is een hele verbetering, want in de keuken bleef ze erg onrustig. Diep slapen op een krukje is gevaarlijk, dan val je eraf. En het kussen dat er lag voldeed kennelijk ook niet. Enfin, ik heb een mand gekocht, het bont eraf gesloopt (bont heeft een vleug waardoor hoezen niet blijven zitten), een nieuwe onderkant van grondzeil genaaid, een nieuwe hoes van fleece en twee nieuwe, wekelijks wasbare, katoenen hoezen. Het werd een heel project maar geeft dagelijks voldoening.

Een van de Schipperkes eigenaren vertelde me dat ze het mooi vond dat ik ook mijn frustraties in de weblog vermeld. Daarna bedacht ik me dat de frustraties aardig afnemen totdat ik Paulus' kantoor instapte en dit aantrof:

Mijn fout, ik had haar daar niet zo lang alleen mogen laten. Gelukkig was de hoes van het schuimplastic zo ruim dat ik simpelweg de hele hoes onder de naaimachine kon doorhalen waarmee het repareren nog redelijk snel ging. OK, dus als ik haar een poosje wil opbergen moet het in de bench. Helaas, daar ook kassa. Afgelopen vrijdag ging ze na het ontbijt in de bench zodat ik snel boodschappen kon doen. Weer thuis nam ik de telefoon aan in de keuken, dit nam een half uur, daarna haalde ik Ceres uit de bench: enorme chaos. Een blok hout dat het kussen achterin houdt behoorlijk aangevreten: allemaal snippers hout. EN weer de hoes met vloerbedekking, die als warme wand in de bench staat, gemold. Nadat ik weer gekalmeerd was bedacht ik me dat deze schade altijd nog beter was dan schade aan het kussen, met waterdichte molton, waarop ze ligt. Dus kreeg ze het houtblok terug, maar de achterwand heb ik nog niet gerepareerd. Overigens ligt er altijd een kauwstaafje in de bench. Terwijl ik dit typ is ze hier enorm onrustig (wat zou de bench dan handig zijn), ik denk dat ze naar de keuken wil waar Paulus lamsvlees aan het bereiden is. Zolang het stond te ontdooien was ze ook al zeer geïnteresseerd in de geuren die van het aanrecht kwamen.

Hieronder twee foto's van het bankje dat ik kocht zodat ze van de koude vloer kan rusten. Na het inkorten van de poten kan ze er nu makkelijk op en af stappen. Maar het is niet een rustplaats waar ze gaat liggen als ze total-loss is, bij dit bankje moet ze een zekere alertheid houden anders valt ze eraf.

Ik vond haar minder speels, ze gebruikte de speeltjes uit de doos niet meer. Maar sinds de doos met speelgoed in de keuken staat is ze weer uiterst actief.

Twee van de drie dagelijkse maaltijden gebruik ik voor oefeningen. 's Morgens meestal buiten. Dat zorgt voor milde afleidingen wat de simpele oefeningen net moeilijk genoeg maakt. Laatst wilde ik oefeningen op een matje op de gladde vloer in de keuken doen. Geen idee wat er achter zat maar het kostte me een hele avondmaaltijd om haar op de mat te krijgen.

Op andere momenten verbaast ze me positief. Haar nagels moeten regelmatig geknipt worden. Dat was een keer misgegaan, te kort dus, met een gil en een bloedende nagel. 14 dagen later deed ze niet lastiger dan normaal.

Dit was een reuze leuk tijdverdrijf: ijs uit de vijver vissen en stuk bijten.

Vorige week ontdekte ik een zwelling aan de rechter mondhoek. Naar de dierenarts voor advies. Misschien een splinter? Enfin, ze gedroeg zich daar redelijk en er werd een bepaald soort infectie verondersteld. Antibioticum en een cortisonenzalf.

Een keer per dag een pil. Eerst probeerde ik of ze de pil zo at. Nee.

Daarna sneed ik de pil in vieren en plakte de stukje op blokjes roomboter. Daar was Ceres zeer over te spreken. Na een paar dagen probeerde ik een halve pil per blokje. Dat lukt vooral omdat ik het volgende blokje al in mijn vingers had en ze daar begerig naar keek. Dus de volgende keer een hele pil, Hiiiii haaa ook dat lukte. Mooie truc. Vandaag legde ze pil en boter op de grond (om te splitsen?) waarna ik het probeerde weg te grissen (als concurrente). Daar ging ze niet op wachten, ze slokte het zaakje zo naar binnen. Alweer gelukt om hondig om te gaan met m'n hond!

vooral foto's

Martha maakte foto's tijdens een wandeling op Bussloo in de kerstvakantie.

En deze foto's zijn nog gemaakt in het oude huis, ze heeft moeite met het bijna niet te horen geluid dat de thermoskan maakt.

Wat dat betreft kan ze enorm argwanend zijn. Zo ging ze recentelijk geweldig te keer tegen een kerstkleedje dat op een stoel hing.

TD groei in kilogrammen

Helaas levert het geen compleet beeld, maar meer gegevens heb niet kunnen vinden.

2,5 maand	3,2 kilo
3 maand	3,9 kilo
5 maand	6,1 kilo
6 maand	7 kilo
8 maand	7.3 kilo
8,5 maand	7,6 kilo
11 maand	7,95 kilo