September

Eindelijk valt er genoeg regen  met plezier binnen achter de computer te zitten. 

Sinds ik een week geleden me zo geërgerd heb aan Ceres loopt ze met mij niet meer los. Er is hier onderweg te veel afval om te vreten en ze begrijpt nog steeds niet dat ze alleen op de openbare weg hoort te snuffelen. Anderhalve week geleden bleek dat ik mijn lijntje verloren was, en toen ik dat terugvond was ik haar lang kwijt. Precies op de ochtend dat ik per trein naar Utrecht zou gaan. Basta, ik heb voor 2 weken in mijn agenda gezet: Ceres vast, met tuig aan flexlijn! 

Dit was nog in de oude tijd, ze ligt in een moddergat naast de schoeiing van de sloot. Ze durft niet over de schoeiing, dat heeft het voordeel dat ze er altijd zelf uit kan, het nadeel is dat ze wentelt in de modder in plaats van zwemmen in schoner water. In de zomer broeit haar dichte vacht als hij nat blijft, dus ik fietste zelfs met een handdoek om haar onderweg al te drogen. Nu aan de flexlijn kan ik verhinderen dat ze in poeltjes duikt. 

 

Hier ligt ze bij de deur naar de gang, ik denk dat ze zich niet lekker voelt.                       

 

Boven: Ceres bijna onvindbaar.

Onder: ze heeft een nieuw plekje geschraapt.

2 maanden geleden liepen we langs de rivier, ik nam zwerfvuil mee. Ik hoorde iets, keek op en zag iets zwarts in de rivier, ik dacht een Meerkoet. Een poosje later keek ik op en was Ceres kwijt. Voor ik ging roepen keek ik naar links en rechts: nergens te zien. Ik ging dor het hoge gras naar de damwand en zag dat er geen Meerkoet zwom maar mijn eigen hond. Tja, als ik haar een halve meter uit het water zou moeten hijsen zou dat voor ons beiden pijnlijk zijn. Ik wist niet of ik dat wel zou kunnen, liggend op de damwand,  een spartelende, gillende hond optillen en uit het water zwaaien. Ik besloot om haar te laten zwemmen naar  de boothelling, zo'n 70 à 100 m van deze plek. Dat lukte en ik voelde me behoorlijk opgelucht dat ze zelf het water uit kon wandelen over de glibberige stenen. 

Afgelopen week had ik nog een akkefietje met de rivier. Ik had aan het begin van de wandeling de drol van Ceres opgeraapt en voor deze keer besloten om de drol in een wilgen-bramenbosje te gooien, het zakje nam ik mee. Vervolgens lag er onderweg een dikke, slappe drol midden op het pad. Ik raapte de drol op en gooide hem naar de rivier rand waar hopelijk niemand loopt. Dat lukte maar het zakje vloog ook uit mijn hand, raakte los van de drol en dreef op het water. Daar baalde ik enorm van, niet lang, want de wind blies het zakje toch iets naar de rand, ik ging liggen op de damwand, strekte mijn arm nog iets verder en ja! ik had mijn zakje weer terug. 

Bovenstaand zijn drollen in de kamer zichtbaar. Ze blafte ons wakker vanaf 4 uur. Om de beurt lieten we haar eruit in de tuin, 4x, Na een uur vruchteloze pogingen liet haar baas haar achter in de kamer en haar bazin vond deze stand van zaken bij daglicht. 

2 weken later werden we weer wakker geblaft, ik besloot om lief te zijn voor mezelf en bleef in bed, haar baas ook. 4 blafsessies maar geen drollen in de bench, de volgende ochtend.  Hopelijke zijn we voorlopig weer van dit gedoe af. 

De drollen zijn vaak zwart. Ceres eet grond sinds ze hier woont. Ik heb zelfs een bloempot met grond voor haar neer gezet want ze groef de planten uit de andere bloempotten. 

Op naar de herfst met dit  12,5 jarig Schipperke dat behalve trillende achterpootjes bij het wandelen, niets laat zien van ouderdom. 

"OUt"

 We keken naar de finale van Wimbledon en af en toe was het bloedspannend of een bal in of uit was. Het gaat in het Engels en wij woonden 4 jaar in een Engels sprekend land dus er was zo'n moment waarop ik heel hard "out!" riep. Ceres schoot uit haar mand en ik realiseerde me dat zij "out" maar al te goed verstaat. Het is het woord wat voor haar betekent dat ze weg moet uit de plek waar ze op dat moment staat. We hebben haar liefdevol berouw betoond en ons voorgenomen om "uit'  te roepen. Ze ging gelukkig wel weer terug in haar mand. De plek die 200% van haar is en waar ik haar met rust laat tenzij het bedtijd=benchtijd is of we op stap gaan. 

 Ceres in de boekwinkel. hier zit ze wel braaf, maar ze blafte ook een keer hard naar een mevrouw, iedereen schrok, ik kan daar slecht tegen. 

Hier ligt ze in de chaos van het terras, dat is inmiddels opnieuw gelegd. 

 

Ik bezoek een kleine kwekerij, zet haar in de kar, dan kan ik meer mijn eigen gang gaan, geen gekef tegen andere honden, geen spanning op de halsband, ideaal. 

Een bloeiend wilg en Ceres onderweg.

Hier maken we een wandeling waar geen honden mogen lopen. Een half uur op dit pad op de rug en een half uur aan de flexlijn over een ander pad weer terug. 

12 jaar nu

Ik was vast besloten om op Ceres' verjaardag, ze is nu 12 jaar, een blogje te schrijven. 

Dit is mislukt, inmiddels is het al eind april 

Een van de dingen die we beleefden was dat Ceres snoepte uit een emmer met mest voor de tuin. Daar kreeg ze zo'n dorst van dat ze ons 's nachts 4x uit bed riep. En oh, wat miste ik een ingehekte tuin, dat heb ik, zodra de bestrating af was, opgelost. Er is een gaasje dat aan de schutting kan hangen zodat het uit de weg is. Als het gaasje nodig is hangt het keurig over het pad. Het stelt niks voor maar Ceres blijft er achter. 

De Soester Duinen met een beetje vorst in december

Ceres in ons huis terwijl de keuken afgeleverd wordt.

Ceres wandelt met haar baas naar huis nadat hij de huurauto had ingeleverd en vergeten was een lijntje mee te nemen. Ze loopt hier aan zijn sjaal. 

Genieten in het zonnetje.

In februari bezoeken we een bedrijf met tuintegels. Deze zijn het niet geworden. 

Ze loopt onbekommerd over de damwand langs de rivier. 

Een tukje in de chaos van het oude terras. 

 Mijn ook viel op deze bloeiende boom en de strak blauwe lucht, Ceres staat er ook op!

In de tijdelijke situatie II

Onze tijdelijke situatie maakt ook wel dat borstelen op haar mat op de tafel hier niet kan. Dus ik zie vervilting en ze krabt zelf ook haar uit de vacht. Er liggen plukken in de bench, in de mand en op de vloer. Gisterochtend kwam ik het trapje af, zonder bril, en zag een zwarte, langwerpige vlek op de vloer. Deze vorm haar had ik nog niet eerder te zien. Klopt. Het was een naaktslak die in de kamer op weg was naar de voordeur, denk ik. 

Ik had contact met haar fokker om te vragen of zij dat vervilten ook ziet bij haar honden: ja. En ja, we gebruiken allebei ook af en toe een vork, dat is wat smaller dan een kam of "eg".. En net als bij haar moeder doet het lostrekken van vervilt haar pijn, dat vraagt om veel geduld.

Ik weet al heel lang dat het verstandig is om de tanden van de hond te poetsen. Zo'n tandenborstel werkte niet, de hond likt liever de pasta eraf dan dat ze het toestaat om over de tanden te borstelen. het is een groot hard ding.  Je zou ook kunnen poetsen met een gaasje om je vinger. Dan zou ik heel veel gaasjes weggooien in haar leven. Ik had voor Ceres een soort vingerhoesjes genaaid, die zouden dan wekelijks in de was gaan. Ook dat kwam er niet van. Wat bij mij wel werkt is een flinke lap flanellen stof. Ik vouw de lap om mijn wijsvinger en veeg langs de tanden links, en dan om de wijsvinger van mijn andere hand, de tanden rechts. Het vuil zit zichtbaar op de lap, Ceres likt het graag schoon. Volgende keer gebruik ik een ander plekje van de lap, eens in de zoveel weken gaat de lap in de was. De lap ligt meestal in de doos met speeltjes. 

Mijn wolfje

wacht op brokje

Hierboven poseert ze voor een foto voor mijn website www.blauwepannenlap.nl in verbinding ook met hete kwesties waar ik op de laatste pagina benoem dat ik er van geniet om mijn kennis over honden te delen. Van de zomer heb ik met een mevrouw met een middel groot hondje getraind zodat ze meer controle kreeg. Recentelijk heb ik dit gedaan met de eigenaren van een Koningspoedel. Wat een bijzondere ervaring om met zo'n vriendelijke, soms springerige, grote reus te spelen. En wat een uitdaging om 2 mensen te laten zien dat het een hond is, dat hij nog geen woord Nederlands herkent, laat staan dat hij weet welk gedrag van hem verlangd wordt. Gelukkig waren zijn eigenaren direct bereid om te stoppen met brokjes voer gratis te geven, nu wordt hem voor iedere brok iets gevraagd.  Hij is zo baas gericht, heel wat makkelijker dan een waaks Schipperke.  

In de tijdelijke situatie I

Voor ons drieën is het huidige bestaan vrij ingewikkeld. We wonen in een "boshuisje", weinig plekjes zon om in te liggen. De was wordt hier ook niet droog, dus we wandelen heel wat keren 200m naar een gebouwtje met een wasdroger in de kelder. Ik wil dat ze buiten wacht, ze moet aangelijnd zijn, dus ik heb een heel dun pennetje van de metselaar onder een struikje staan. Dan zet ik haar daar aan vast bij gebrek aan een paaltje. Ceres gaat tegen haar zin hier naar binnen, soms denk ik dat ze geen zin heeft in de geur van het rottende hout laag bij de grond waar zij leeft. Enfin, nog 7 weken, dan verhuizen we naar ons verbouwde huis. Ondertussen gaat ze mee naar de keuken firma en andere bedrijven. Dagelijks struinen we hier door de bossen en zandvlakten. Eerst had ik mijn mobiel nodig om niet te verdwalen, nu ken ik het gebied. 

 

Op haar achterpootjes, dit doet ze omdat ik het vraag om de foto te kunnen maken. Een heel enkele keer doet ze dit uit haar zelf om onze aandacht te trekken.

Onderweg

Hier ligt ze, in de schaduw van wat struikjes, geduldig te wachten tot ik klaar ben met mijmeren en uitrusten van de een na laatste verhuizing, naar dit gebied met tijdelijk boshuisje.

Leuk kunstje, deed ze vroeger graag, maar zo'n verweerde boomstam is gevaarlijk glad voor haar. Ik doe het niet meer. 

Bij de plissé raambekleding die we uiteindelijk niet gekozen hebben. Ze lag er erg braaf ook als mensen praktisch over haar heen stapten. De vloer was wel een beetje vuil van het opgespatte water met straatmodder dat op haar buik verzamelt als het regent.

De vlakte om over te zwerven en om af een toe een stok te planten om haar er omheen te sturen. Oh en ook met sporen van zandhagedissen. Ik heb er een keer een gezien, tot het moment dat Ceres bij mij kwam, helaas van de verkeerde kant. Ze struikelde er bijna over, de hagedis maakte dat hij/zij wegkwam. 

zicht op de straat . . .

 Ceres en ik waren per fiets naar het bos gegaan. Deze keer wilde ik niet dat ze daar zou zwemmen. Haar vacht stinkt snel en dit huis is niet makkelijk te ventileren. Er blijken ook modderpoelen te zijn. Het lukt me om haar uit de eerste twee te houden. Bij de tweede moet ik wel brullen. En dan sta ik op mijn app te kijken of ik links of rechtdoor naar de uitgang kies, zucht, ze heeft een derde poel gevonden en ik had het niet gezien of geroken. Dus het hele eind naar huis toch maar naast de fiets, want ze was me te vies om haar in de krat te tillen. Thuis de tuinslang met de broes, dat verdraagt ze zonder stress, en een beetje shampoo. Na het avondeten wil ik haar borstelen, vraag haar op het krukje te springen en ik bedenk me dat ik eigenlijk langs het pad naar de straat wil kijken om mogelijk een gierzwaluw te zien wegvliegen uit het nest. Dus ik verplaats de kruk en borstel de hond. Ze vindt het een top positie. Ze heeft veel overzicht over het gebeuren op straat. Daarna is ze weer vrij en zet ik de kruk bij de plant waar het morgen weer nodig is. Een poosje later hoor ik haar op de kruk springen. Volle verbazing, waar doet ze dat voor? Ik begrijp dat ze dan beter naar de straat kan kijken en in de gaten kan houden. Ze is een waakse hond. Ik schiet in de lach en haal mijn camera. Dan is ze er bij aan zitten. En wat later op de avond ligt ze er te slapen. Dit is geen top positie, ze kan hier vandaan maar een heel klein stukje straat zien, slaapverwekkend.