Een week geleden wandelden we nog in een park met een vijver. Ceres ging er zelfs in. Het wandelen ging vertrouwd, ik was blij, ik had weer een jeugdige hond.
Dinsdag daarna nam ik haar voor een uitje op de fiets mee. Daar lopend ging het oneindig langzaam, ik zag helemaal het einde naderen en was er erg verdrietig over. De zorg was ook dat zij vier dagen daarna voor een week naar een pension zou gaan. Uiteindelijk hebben we dat afgezegd en nu blijft ze alleen thuis en komen onze dochters met regelmaat langs, of slapen hier en dan zien we wel hoe het afloopt. Na deze verschrikkelijke dinsdag was ze wel weer redelijk te pas. Ze eet hier wat meer, maar de ommetjes zijn echt klein.
Dit is de laatste keer in de fietsmand. Hier zit ze dan eindelijk, daarvoor hing ze met haar bil op de rand, dat vind ik griezelig.
Mijn kapper vertelde dat oude hondjes lang goede en slechte dagen afwisselen. We gaan het zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten