Afwisselend

 Een week geleden wandelden we nog in een park met een vijver. Ceres ging er zelfs in. Het wandelen ging vertrouwd, ik was blij, ik had weer een jeugdige hond.

Dinsdag daarna nam ik haar voor een uitje op de fiets mee. Daar lopend ging het oneindig langzaam, ik zag helemaal het einde naderen en was er erg verdrietig over. De zorg was ook dat zij vier dagen daarna voor een week naar een pension zou gaan. Uiteindelijk hebben we dat afgezegd en nu blijft ze alleen thuis en komen onze dochters met regelmaat langs, of slapen hier en dan zien we wel hoe het afloopt. Na deze verschrikkelijke dinsdag was ze wel weer redelijk te pas. Ze eet hier wat meer, maar de ommetjes zijn echt klein.

Dit is de laatste keer in de fietsmand. Hier zit ze dan eindelijk, daarvoor hing ze met haar bil op de rand, dat vind ik griezelig.

Mijn kapper vertelde dat oude hondjes lang goede en slechte dagen afwisselen. We gaan het zien.

Ouderdom komt met gebreken

 Ach, ach, ze wordt minder vitaal, als ze iets langer staat dan zakt ze door haar achterpootjes. We hebben de bench lager gezet, toch aarzelt ze lang voor ze eruit hupt. We zien haar niet meer op haar bankje liggen.

Doorzakkende achterpootjes

Met gaan liggen draalde ze zo lang dat ik aan pijn dacht dus verkocht de dierenarts een pijnstiller. Daar zou ze weer vrolijk van worden. De bijsluiter zegt dat je moet stoppen met geven als de klacht na 10 dagen niet over is. We maken het flesje leeg en doen dan een poosje niks. 

Ondertussen had ze een wondje in een voorpootkussentje. Ik voorzie dan een ramp: glas in de poot, de partner denkt dat het wel zal loslopen. Gelukkig kreeg hij gelijk. Wel hebben we haar 3 dagen geleden halverwege een wandeling in de rugzak gezet. En ik heb haar ook, 's avonds laat na het plassen, in mijn armen naar huis gedragen.

Gisteren was een wandeling te lang, ze liep steeds trager, de laatste 200 m ook gedragen. Vandaag kortte ik tijdig mijn geplande rondje in, deze keer droeg ik haar niet. Tja, en na een uurtje thuis wilde ze naar buiten: keukendeur open en nog 3 passen in galop!

Vanavond kijk ik nog even naar de poot met het wondje, zie ik daar plakkende rommel tussen de haren. Water (weken) helpt niet, ik denk aan kauwgom en neem een scheutje slaolie om het los te maken. Het blijkt hars te zijn 😏. Na het weken in de olie lukt het om brokstukjes hars met mijn nagels uit de haren te trekken. 

Per 1mei mogen honden bijna nergens meer loslopen in onze woonplaats, ben ik blij dat ik een oude dove hond heb. Het leukste is een losse hond. Nu graag ook alle poezen binnenhouden.

In natuurpark Flevoland.

Trein

 We gingen met de trein naar Utrecht Vaartsche Rijn. Het leek me lang om op haar poten te staan. Enfin, ik koos voor een half uur om naar het station te lopen, dat was nogal ruim. Eerst een half uur in de trein, dan overstappen en nog 2 minuten in de trein. Tussendoor steeds een lift. Dan nog 10 minuten lopen. Voor een 16 jarige ging het allemaal heel soepel, bijna 2 uur op de been.

• 

De dag van te voren kocht ik een e-ticket! Ik stam nog uit de tijd dat mijn moeder het te duur vond om een perronkaartje te kopen om oma bij de trein op te wachten. 

Ceres en ik wandelden naar de diervoerwinkel, daar pakte ze bovenstaande lekkernij uit een kast. Ik heb het maar gekocht. Als ze het ruikt krijgt ze ogen als schoteltjes en ze is spontaan bereid om er voor te gaan zitten, iets dat op wachtwoord niet meer lukt. Als ik zo creatief was om een nieuw gebaar te verzinnen dan zou ik het haar nog wel kunnen leren. Anderzijds, zo graag zit ze niet.

Vedermot

 Het regende nauwelijks toen we vertrokken voor de middagwandeling. Ik had geen paraplu bij me. Halverwege de wandeling ging het steeds harder regenen. Ik zag een kantoorgebouw met een heel grote luifel en wilde daar even schuilen. Op het raam naast de deur zat Een vedermot, zie foto, En Ceres staat in de buurt, dus de ruit spiegelt haar. 

Het is een nachtvlinder, die ik wel vaker overdag op een ruit zie zitten, in de winter. De rupsen eten Akkerwinde.  

De vleugels zijn diep ingesneden en vaak rollen ze de vleugels een beetje op zoals de mot op mijn, toch wel onscherpe, foto.

In de bosvijver gevallen?

Ik liet Ceres poseren op een boomstronk. Deze hond benaderde haar, maar ze liet hem niet dichterbij komen

De hond loopt met een boog om haar heen. De begeleider en ik raken in gesprek. Het blijkt dat zij deze hond uitlaat voor de eigenaar. Dat zou ze ook voor mij kunnen doen. Dat sprak mij wel aan, en nu gaat Ceres volgende week een dagje naar haar toe.

Ondanks de zwakke achter pootjes springt ze nog wel op het bankje. Ik verdenk haar ervan dat dit haar manier is om mij beter in de gaten te houden.

 Hier zitten we naast elkaar op de bank, zij op een kleed op dat mijn bank schoon blijft. Ik vind de bank te hoog, dus ik til haar erop en eraf.

Ik let even niet op, dan zie ik Ceres in het water van deze met hoge rand omsloten bosvijver.

Ik kan er voor kiezen om haar door te laten doorzwemmen tot de volgende traptreden, maar dat lijkt me erg ver. Als ze bij dit padden trapje zwemt, grijp ik haar bij haar halsband en stuur ik haar het padden trapje op. Dan til ik haar aan haar vel met twee handen uit het water. Dat levert wel een gil op, maar dan is ze er tenminste uit. Zucht. Een tuig was handiger geweest.

Daarna galoppeert ze rond mij en dolt als een zevenjarige door het bos.

‘s middags thuis trillen haar achterpoten heftig als ze stilstaat. Dat stopt als ze loopt.

Jarig vandaag

 Ceres is jarig vandaag! 16 jaar en inmiddels weer fit, vrolijk, heeft eetlust en logeerde 4 nachten in een pension wat goed ging. 

Geen urine verlies 's nachts, gelukkig ben ik niet begonnen aan een medicijnkuur om dit te voorkomen. 

Maandag dook ze even in een plas, vrij ver bij me vandaan:

En kwam in volle galop weer bij me terug!

Ceres voorkomt verlies

Nog een sneeuw foto. Ze heeft er van genoten, soms had ze het koud en dooiende blubber vond ze verschrikkelijk. Tijdens een ochtendwandeling vroor het heel hard, ik had wanten nodig. En ook een zakdoek om die eeuwige druppel aan mijn neus weg te halen. Daarnaast vouwde ik het poepzakje na gebruik weer op, Ceres trok mijn aandacht, ze had mijn dunne handschoen in haar bek. Kennelijk was die uit mijn zak gevallen en zij had hem opgeraapt. Hier was ik heel blij mee, geen frustratie over het verlies van de handschoen en ik had weer een beetje van mijn oorspronkelijke hondje met haar talenten terug. 

Later begreep ik dat mijn partner haar dit al een paar keer met opzet aan haar had gevraagd . . .

Ze staat niet meer zo "vierkant" als vroeger, de achterpootjes staan nu dichter bij elkaar en de hele heup-partij zakt wat in elkaar als ze staat te wachten. 

Met het uit de bench springen aarzelt ze wat meer. Gaan zitten op haar bankje of bij mij op de bank duurt lang, weifelend en heel voorzichtig. Het leven wordt steeds een beetje minder, hoewel ze nu op dit moment ouderwets ligt te "blaffen" tijdens haar slaap. 

Een aantal ochtenden was haar bench kussensloop weer nat van een beetje urine. Ik heb het een keer laten onderzoeken: de urine is wat waterig. Er werd mineraal armer voer aangeraden en eventueel medicijnen en liever ook nog bloed onderzoek. Het voer heb ik gekocht, ik zal wat gaan mengen. Inmiddels gaat het goed door haar 's avonds om 22.00 uur nog een keer te laten plassen en haar al om 17.00 uur te voeren zodat ze vroeger drinkt waar na we de drinkbak kunnen weghalen. Vroeger voeren vindt ze prima, maar na de lekkere brokjes eruit gesnoept te hebben gaat ze eerst rondhangen in de keuken in de hoop dat ze nog iets anders krijgt. Dan eet ze haar bakje leeg. . . .

Het bakje staat tegenwoordig op een grote mat zodat de achterpootjes niet meer wegglijden.