zwemmend apporteren

Vandaag gingen we per fiets naar het kanaal. Onderweg heb ik wel een keer erg gemopperd omdat Ceres niet reageerde en in haar eigen wereld bleef.
Bij de zwemplek overtrof ze al mijn verwachtingen. Ze ging het water in, zwom naar de kluif, bracht de kluif naar de kant, ik pakte de kluif aan terwijl ze nog zwom en met mijn andere hand gebaarde ik haar weer het kanaal in te zwemmen, dan gooide ik de kluif en zwom ze deze achterna. Ik koos om dit 3x succesvol te laten verlopen. Dan pakte ik de kluif aan en liet haar vrij om op de wal te gaan en te schudden. Ik had geluk, er was dan net geen fietser. We hadden er beiden veel plezier in en deden dit drie keer.
Daarna wandelden we nog een poosje verder richting Vaassen tot ik op een stuk beton naast de kast van een wateruitslagplaats ging zitten en van het lekkere weer genoot.

Juist toen ik verzon dat het tijd werd om naar huis te gaan ontstond er een spektakel achter mijn rug.
Er was een race-fietser, een mevrouw met fiets, dochter en hond. Gelukkig liet de hond ons met rust maar helaas ging de hond achter de race-fietser aan.
Erg vervelend voor alle partijen, ik poog om mevrouw gerust te stellen, de hond komt weer terug, gelukkig deed ze niet lelijk tegen de hond. We praatten nog wat over het omtrainen van ongewenst gedrag en mijn stelling dat 3x een gewoonte is, komt opeens de race-fietser terug.
De man is matig boos en komt vertellen wat de regels voor honden zijn en wat de gevolgen zullen zijn voor ons hondenbezitters die kiezen honden los te laten buiten de hondenlosloopgebieden.
Ik heb diepe bewondering voor de eigenares van de hond die met onzichtbare hartkloppingen heel kalm reageert en alleen aandacht heeft voor de kuit van de man en hoe de man haar gegevens te geven. Dat lukt en ik kijk terug op een incident dat mij toont dat mensen ook redelijk kunnen blijven.

Op de terugweg verzin ik oefeningen om de hond te trainen. Een ervan is dat ik een zak pensstukjes zou nemen en de hond leren dat een stukje pens "fiets" heet. Dan kan ik elke fiets die ik zie benoemen en de hond een stukje pens geven. Als ik naar een fietser zou roepen "fiets, stop alstublieft!" zou de hond naar mij opkijken met de vraag "waar blijft die pens?"

Dan realiseer ik me dat ik Ceres bij àlle fietsers, hardlopers en paarden in het bos altijd brokjes heb gegeven in haar eerste jaar. Mogelijk is dat de reden dat ze er niet achteraan gaat. Ceres is zeker een drijver, mijn kuiten worden wel elke dag een keer aangeraakt op de drijfmanier. Daarnaast heeft ze een bal om achteraan te jagen. Het bij mij terugbrengen van de bal is, zorgvuldig aangeleerd, gedrag.

Ik wens de dame en de fietser veel wijsheid toe.

Op weg naar huis wilde ik dat Ceres langs de Vlijtseweg voor me uitliep. Vorige keer liep ze achter me, bleef ze ergens snuffelen en een moment later was ik haar kwijt. Ik vond haar: aan de overkant van de weg. Levensgevaarlijk. Ik ben toen zelf ook overgestoken en heb haar bij me geroepen. We zijn samen weer terug gegaan, zonder lijn, op een moment dat er in de verste verten geen auto was. Mijn eerste reactie was "en nu verder aangelijnd" maar na 15m bedacht ik me, ik wil daar met een losse hond kunnen fietsen dus ik liet haar weer los voor de laatste 20 meter.
Door haar nu voor me te laten lopen had ik meer controle. Grappig, want de baas voorop wordt door veel trainers geprezen, maar een van mijn trainers zei vaak dat ze juist haar honden leerde om vooruit te lopen.
Het is me goed bevallen!

Helium ballon

.
Voor mijn 60e verjaardag kreeg ik van mijn schoonzusje- en zwager in Canada een helium ballon, per post,  met een foto van haar bloemen. Ik ben dol op helium ballonnen. Ze zweven door m'n huis als ze lichter worden, ze reageren contra in de auto. Deze ballon hing steeds naast de eettafel in de keuken, het touwtje rond een boek geslagen,  als een soort bewegend gezelschap.
Na een aantal dagen bedacht ik dat het ook een aardig object was voor Ceres.
Fotograferen en hondje "trainen" gaat eigenlijk niet samen. Het nemen van een foto voelt als het indrukken van een clicker. Dus mijn motoriek voelt een click, maar Ceres hoort niets. Dus het belonen gaat op stem en is zelden goed getimed. Gelukkig is Ceres een 5 jaar getrainde hond, ze kan wat hebben en wil wel het een en ander proberen. Ze houdt niet van hete luchtballonnen boven haar tuin.

Hieronder 19 foto's met hier en daar commentaar.

In het begin is het spannend,  paperclips en wasknijper verzwaren het kaartje,
 Ceres houdt afstand en rekt zich uit. 

Lage staart: ook spanning. Ik heb nu het touwtje van het kaartje ingekort,
zodat de ballon op haar hoogte zweeft.

Hier gebruikt ze haar neus.

Quirien, wat nu?

Loop eens rond de ballon!

Ze duwt er efficiënt tegenaan , , , 

en deinst achteruit omdat de ballon beweegt.

Even pauze bij de waterbak.

Nieuwe uitdaging, kan ze de ballon mee trekken?

Ja! ze durft het!

Einde van de sessie met de ballon, ik zat boordevol met ideeën voor de volgende dag. 

De ballon werd geparkeerd op de bank in de keuken. Ik doe nog wat huishoudelijk klusjes, loop wat in en uit en vertrek naar m'n schuurtje. Na een uurtje kom ik in de keuken: geen ballon. OK, het is warm, de helium is uitgezet, ballon gestegen: in de gang misschien?

We hebben overal gezocht; nergens gevonden.

Hypothese: de ballon is opgewarmd en opgestegen en met een luchtstroom meegezogen naar buiten!

Weg alle leuke ideeën om met hond en ballon te proberen. Wel een leuke ochtend gehad.

zomer vakantie

.

Ceres ging mee naar midden Frankrijk, de laatste 2 weken van juni. We kampeerden, maakten veel wandelingen in de omgeving waar ze meestal los kon lopen. 

Ceres komt terug uit een veld met wijnstokken.

Haar baas bezoekt de kathedraal van Vezelay. Haar bazin geniet van de stokrozen, Ceres snuffelt.

Hier verdwijnt ze in een gat met water.

 

Dat ziet er zo uit.

We kamperen, vorig jaar ergerde ik me wild aan Ceres die steeds verder van de tent ging liggen. Ik kocht een gele scheerlijn, die we met 6 pennen rond de tent plaatsten. Ik liep met aangelijnde Ceres langs de lijn en vertelde haar dat ze er binnen moest blijven. Langs de zijkant van de tent hielden we een soort gangvormige opening die we zelf ook consequent gebruikten. Het werkte rustgevend voor ons, want Ceres hield zich er redelijk aan. Daarnaast was het vooral voor ons ook super duidelijk wanneer we konden gaan waarschuwen 'tot daar en niet verder'. 

Ze was dus niet bang voor de lijn, ze koos er wel eens voor om over de lijn te liggen. Na 9 dagen zag ik haar over de lijn stappen om 3 meter verder in het zonnetje te gaan liggen. Nou ja, dat vond ik dan toch wel acceptabel.

We kampeerden langs de rivier "le Cure". Het lukte om haar te laten apporteren. 

Liever ging ze op eigen houtje op stap.

Als het spannend wordt: 1 achterpootje omhoog!

Slapend waakzaam.

Relaxed.

Waar verdween mijn baas naar toe?

Drinken onderweg in een dorp. Soms tilde haar baas haar in een Franse wasbak, dan zwom ze 3 rondjes en lebberde ook wat. In ieder geval kon ze dan afkoelen. Ik word blij van de gedachte dat ze zoveel vertrouwen in ons heeft dat ze dit toelaat. 

Dit bord schrok ons af bij het kasteel van Vauban. Gelukkig voor ons bood de caissière aan om op Ceres te passen gedurende  5 kwartier. Zo konden we dit prachtige kasteel bezoeken. We waren wel een beetje beschaamd dat Ceres nog geen kwartier voor aankomst een uitermate smerig modderbad had genomen.

Haar eigen mand in onze tent.

 De mand neemt veel ruimte in in de auto. En opgerold en ingesnoerd doet de oude mand geen goed. Volgend jaar gaat ze in een "reismand" slapen die ik net gebouwd heb. Die heeft, helaas voor Ceres, niet zo'n brede rand waar ze met haar kop op kan liggen. 

super knappe hond

Dit is op de hei, er wordt een leiding gelegd. De doorsnee van de buizen is anderhalf keer de hoogte van Ceres. De buis waar we langsliepen lag iets schuin. Ik vroeg haar van beneden naar boven te lopen. Dat deed ze niet, toen koos ik om haar van boven naar beneden te laten gaan. De brokjes die ik er ingooide stuiterden erg makkelijk dieper de buis in. Ceres durfde niet. We gingen weer naar beneden. Ik kon het niet laten en vroeg het voor de derde keer. Op een of andere manier vond ze de gladde binnenkant nu geen probleem, ze liep er in . Ik moedigde haar aan om door te gaan, bijna aan het eind riep ik nog "zoek", ze vond de brokjes, liep door naar de uitgang en kwam buitenom weer bij mij. Wat een knappe, fijne hond!

Vanochtend vroeg hadden we een ander akkefietje. Ik haal haar uit de bench, we knuffelen wat, zij schudt zich uit, ik wil naar de keuken. Ik zie Ceres vastberaden naar de serre lopen. Het maakt dat ik onmiddellijk volg en de deuren voor haar open schuif. Ik neem het onprettige geurtje, dat ik gisteravond ook rook, waar. Zij loopt direct naar de linkerhoek, daarna gaat de neus naar de bank. Ik vraag haar op de bank te springen, dat vindt ze raar, dus ik vraag het nog 2x, daarna springt ze. Haar neus gaat in de hoek van de bank, daarna draait ze weg. Ik til een kussen op: een dooie huismuis!

Ik slaak een kreet "NEE hè!. Ceres krimpt in elkaar en ik begrijp direct dat zij mij niet begrijpt. "sorry Ceres, je bent een super hond, bewaak die muis, ik haal Paulus".  Tja, die had recentelijk waargenomen dat een anti-muizengaasje verbogen was en dus mogelijk niet muizen dicht.

O ja, nog een wapenfeit. We lopen naar de straat om opgehaald te worden. Ik bedenk me, zet haar "zit" bij mijn tas op het trottoir, hol naar binnen, hol weer naar buiten, inmiddels staat mijn vriendin met de auto aan de overkant van de straat en Ceres zit nog braaf op haar plek. Voor al mijn vorige honden volstrekt normaal, maar voor Ceres vind ik het heel knap. Zo vaak oefenen we dit niet.

11 april

Vandaag is Ceres precies vijf jaar en 2 maanden, ze is bij ons sinds 9 april 2010. Ik beleef plezier en frustraties aan haar. Hier thuis loopt ze niet als een hondje achter mij aan. Zodra ik in de voortuin bezig ben smeert ze hem. Dat is iets waar ik me aan erger. Ze is nu wel zo gegroeid dat ze nagels laat knippen zonder dat iemand haar vasthoudt. Ook het toedienen van het anti teken en vlooien middel gaat nu gemakkelijk. Na toediening is er niet meer die hysterie om het middel van de rug te wrijven door op haar rug rond te tollen in haar mand.

Wij hebben een verbouwing achter de rug, ik zie dat ik haar weinig gefotografeerd heb afgelopen 3 maanden.

In februari verbaasde zij mij enorm. Ik had een gesprek met een vriendin in de huiskamer. Ceres vond het tijd om op schoot te zitten, ik vertelde dat dit niet ging gebeuren met bezoek erbij. Na een poosje kwam ze van achter de bank bij mij met in haar bek de lap die ik op schoot leg als zij op mijn schoot slaapt. Die lap ligt links naast me onder de bank. Ze kwam van rechts en had de lap bijna geheel rond de bank gesleept, ik was zo onder de indruk van dit heldere signaal dat ik haar op schoot nam.

 Ceres staat in de tuin en bekijkt het paaseieren zoeken.

In maart vloog er een Houtsnip uit een bosje, de eerste keer dat ik de vogel overdag zag. Ceres scharrelde in het bosje, de Houtsnip is haar waarschijnlijk ontvlucht. Het is natuurlijk beter om de hond op het pad te houden en de dieren met rust te laten, toch was dit wel een heel bijzonder moment.

Op een dag raakte Ceres verzeild tussen 150 schoolkinderen op de honden losloop route langs de Grift. Ze ontvluchtte hen, ik was benieuwd of we wel samen thuis zouden komen, gelukkig wel.

Diertrainer Bob Bailey zegt dat soms de wijze waarop je de beloning geeft van belang is. Ik deed een oefening en klikte de goede momenten, 3x weigerde ze de brok uit mijn hand. Pas toen ik de 4e beloning in een hoek van de keuken gooide, ging ze er achteraan en at hem op. "OK, je wilt de beloningen op de grond?"  "Prima, geen probleem, de vloer wordt wat meer bekwijld, dat heb ik er wel voor over."

Hier is ze met ons mee tijdens een wandeling in een natuurgebied. De flexlijn zit dat aan het tuig dus ze mag trekken en een beetje haar eigen gang gaan. Er lag een plastic zak naast het dijkje in het water. Ik vroeg haar erin te lopen, ze ging meteen uitgebreid poedelen. Daarna vroeg ik haar het plastic zakje te apporteren, ik moest wel flink volhouden, na 5 aanmoedigingen kreeg ik het zakje! Superhondje.

Op een middag fietsten we langs een man die 2 ezeltjes in de berm uitliet. Ik maakte een praatje met hem, hij vertelde dan ezels nooit bang zijn voor honden. Ceres vond de ezeltjes interessant, snuffelde er bij en zo, na een poosje ging ze "drijven". Met haar kop tegen een achterbeen duwen. Tegen mijn benen vind ik dat een vervelende gewoonte. De ezel vond dat kennelijk ook, die staat stabiel op 3 benen en kon Ceres kordaat een schop geven. Prima, Ceres schrok en zocht steun bij mij.

Dit is een foto uit februari, hij past goed bij een waarneming die ik gisteren deed. Ik wandelde met mijn zusje door beukenbossen op zoek naar een Zwarte Specht. Ceres was minstens 30 meter bij ons vandaan, ik zag haar op een grote, omgevallen, boom springen. De boom lag over een spreng. Ceres stond bij het wortel eind en keek naar de top. Ik riep voorzichtig 2x "ga", ze ging lopen, nam een zijtak-hindernis en draafde daarna ongestoord over de hele lengte van de boom. Vervolgens riep ik "out" waarna ze van de boom op de grond sprong. Ik riep "bij mij" en ze kwam in volle galop naar mij toe. Baas en hond diep tevreden over deze samenwerking.

keffen

Gisteren was het Ceres' verjaardag: ze is nu  5 jaar oud, in de kracht van haar leven. Ze krijgt steeds meer witte haren, vooral op haar borst.

In januari kreeg ik een tip om het stoppen met blaffen anders aan te leren. Ik ben er nu een week of wat mee bezig en heb de methode opgeschreven en wat ik deed:

Oefening om blaffen te laten stoppen, gevonden in tekst van de Karen Pryor Accademy.

De basis van de oefening is dat je 2 gedragingen afwisselend van de hond vraagt. Zit-down, bij mij-terug, plat-down, en al die andere mogelijkheden.

Het blaffen stoppen berust op het trainen van afwisselend blaffen en stil zijn.

Ik heb mijn hond eerst wat aangescherpt met de bovenstaande wisselingen.

Randvoorwaarden

De hond begrijpt de clicker en krijgt begeerlijke brokken.

Denk na over het wachtwoord dat je gaat gebruiken, bijvoorbeeld: stil, zwijg, dank je, silent, genoeg, koest, en vele andere woorden.

Denk na over een hand signaal en of je dit links of rechts gaat gebruiken. De andere hand heeft de clicker en de brokken.

Ik heb gekozen voor “stil” en ik zwaai met mijn linker vuist van onder naar boven, de knokkels naar de hond.

Neem clicker en bakje brokjes in de ene hand.

Breng de hond in de situatie waarin ze zeker zal gaan blaffen.

Blaf!!  Click, brok, op het moment van kauwen: zwaai je hand (signaal) voor haar snoet en click, brok.

Je hebt geclickt voor kauwen, verbaasde blik, een poot verzet, een oor gespitst, je hebt voor iets geklikt, maakt niet uit, ze was stil. Daar heb je ook voor geclikt.

Lok weer een blaf uit: Blaf!!  Click, brok, op het moment van kauwen: zwaai je hand (signaal) voor haar snoet en click, brok.

Dat heb ik 5 – 10 keer gedaan, klaar voor die dag.

De oefening heb ik enkele dagen gedaan, toen heb ik vóór de blaf “luid” gezegd. Dat woord kent mijn hond, maar ze blaft minder luid dan voor een deurbel (mijn kef probleem).

Daarna heb ik in de training na het handsignaal het woord “stil” genoemd.

De volgende training heb ik het “stil” bij het handsignaal gezegd en daarna er vòòr.

Dus “stil” – vuist – click – brok. In de toekomst kan de vuist weg gelaten worden.

Met het benoemen van de blaf (“luid”) ben ik vrij snel gestopt. Ik richt me vooral op het uitbouwen van het stil zijn. En ik vind het moeilijk om te voorspellen of ze weer zal gaan blaffen. Maar vanuit het standpunt dat er 2 tegenovergestelde gedragingen getraind worden, is het waarschijnlijk beter om ook het blaffen op wachtwoord te blijven oefenen. Weer twee weken later merk ik, dat in blaf situaties onderweg, het voor mij makkelijker zijn om “stil” af te wisselen met “tuur” (kijk naar mij) en “zit” in plaats van “luid”. Aanleren via “luid” was goed, maar af en toe valt een klik samen met een spontaan blafje van haar, en dan train ik dat in plaats van de stil. Bob Bailey: “you get what you click”.

Inmiddels heb ik gemerkt dat ik in spontane, totaal andere situaties, ook met “stil” succes heb. Na 5 jaar irritatie met een keffende rashond en vijf jaar diverse strategieën om het keffen te stoppen, past deze oplossing heel goed bij ons.

 In januari liepen we mee met een wandeling van de rasvereniging.

nog foto's uit 2014

Lekker chaotisch: nog gevonden foto's:

Met Roef en Esta.

Ze vreest een lucht ballon.

Ze kijkt onbevreesd over de rand.

Modderpoten door de halve keuken.

In de hoop dat ze leert lezen.