April, mei en juni.

Dit is in april, ze loopt nog altijd graag over randjes, muurtjes en bomen.

Hieronder volgen de mei foto's.

Dit is in mei aan de rand van de stad.

In mei gaat Ceres mee naar Havelland, dit is 75 km ten noorden van Berlijn.

Ze kan er veel loslopen, dus ik zie dat ze uit de vogelkijkhut vertrekt.

Nu ik dit typ hoor ik haar in de achtertuin blaffen waarmee ze me vertelt dat ze naar binnen wil. Ik poets haar poten en ze gaat in haar snelste draf door de gang naar kantoor om daar lekker te gaan slapen. Ideaal een hond die blaft omdat ze naar binnen wil. Bij mijn ouders krabden honden deuren kaal. Het blijkt een kwestie van trainen te zijn. 

Hier scharrelt ze bij de hoogzit waar haar ik ingeklommen ben.

Hier zit ze bij boomstobben, de bomen zijn door bevers geveld. 

Met een vlag geeft de KNNV aan dat de groep hier kampeert.

Wij hadden voor deze excursie een camper gehuurd. We staan aan de rand van het riet dat ons van het meer scheidt. Er zijn permanent 3 nachtegalen te horen, een links, een rechts en een tegenover ons.

Mijn band raakt lek, een clubje mannen spuit er spul in dat ver over datum is en slechts 1.5 kilometer werkt, daarna loop ik met Ceres richting kampeerplek terwijl de ander de camper ophaalt.

Ondanks de maandelijkse Advantix, vind ik een enkele keer een teek.

En dit is een keer tijdens een thuis wandeling.



In juni zit ze geduldig te wachten tot haar baas klaar is met experimenteren
 met een bivakzak en een nieuw slaapmatje.

Veel geblaf

Het is al weer een poos geleden dat ik schreef. Zoveel beleven we ook niet. Gisteren blafte Ceres vaak en veel en niet te stoppen. Wat kan ik daar gestrest van worden! Het begon al vroeg. Ik ruimde een drol van haar op omdat de drol net niet in de honden uitlaat plaats HUP lag. Ondertussen liep Ceres los en ik hoorde geblaf. Over mijn schouder kon ik zien dat ze blafte tegen een voor haar onbekend voorwerp. Nou ja, onbekend, eigenlijk was het een onbekende plaats voor een bekend voorwerp. Ik liep met haar er naar toe, de hele 30 meter bleef ze wantrouwig blaffen tegen een vuilnisbak, in de vijver, inclusief het betonblok onder aan de palen. De bak was kennelijk uitgegraven, over het gras naar de vijver gesleept en in de vijver gezet. Het misstond geheel niet. 's Middags stond hij er nog, de volgende dag was het weer geheel de oude situatie. De hele donderdag blafte ze vaak, ook als er bij de buren aangebeld werd of bij de buren in de tuin gewerkt werd, irritant.Ik kan zo slecht onderscheiden om welke blaf het gaat: "dit is mijn persoonlijke zone / dit ken ik niet / deze mens denk ik te kennen / deze mens ken ik, ik ben blij / er loopt iemand op het grintpad / er is een auto gestopt in de straat, komt die bij ons? / enzovoorts.
Waar ik wel van genoot was de situatie dat haar baas een klein blafje hoorde en in huis ging zoeken waar ze was. De voordeur stond open wegens een verbouwing en vervolgens vermoedde hij dat Ceres was vertrokken door voordeur (wat een zelfstandig hond) en nu bij de poort naar de achtertuin stond te blaffen om weer binnen te komen. Dat was ook zo.

Ceres heeft weinig vakantie buitenshuis genoten. Ze is een lang weekend thuis gebleven, opgepast door eerst de schoonmaakster en daarna door een dochter met vriend. Een week excursie naar Haveland (ten noordwesten van Berlijn) ging ze mee in een gehuurde camper. Ze gedroeg zich prettig in de groep biologen waarmee we op stap waren. Ze werd nog een keer opgepast door mijn wandelmaatje. Het leven met een hond is tegenwoordig een evenwichtsbalk, ik vind het fijn om met een hond op te trekken, maar voor musea, fietstochten en andere uitjes is het bar onhandig zonder genoeg oppas adressen.

Maart!

Er was een plan om een blogje te schrijven op Ceres'  verjaardag, 10 februari. Ze is nu negen jaar en nog even speels en trekt vrij onverschrokken haar eigen plan. Ze is wel dikwijls argwanend naar mij. Ja, ik heb haar mee genomen naar de dierenarts, dat kan ze niet waarderen, ik de 48 uur braken ook niet. Ze kreeg een anti braak injectie die pijnlijk was en ik kreeg instructie om haar niet meer dan 15 slokjes water per keer te laten drinken. Ieder uur bood ik water aan, weekte haar brokken, het kwam weer goed. Het was waarschijnlijk een virus. Daarna vrat ze onderweg weer even enthousiast weggegooide bakjes leeg. Het is ongelooflijk zoveel als er weggegooid wordt.
In onze stad betaalt de gemeente €0.05 per blikje of flesje. De zwerfvuilgroep, waar ik in zit, maakt regelmatig een park schoon. Ik vind het een prettig werkje dat ik met Ceres doe. En tegenwoordig raap ik ook de blikjes tijdens onze zwerftochtjes door de omgeving, tot max 4,5 km. Afgelopen week verzamelde ik een hele vuilniszak vol in 7 dagen.
Ik loop met een door mij ontworpen blikjes drager, en fietsend verzamel ik in plastic zakken.

De blikjes drager hangt met het handvat aan het hekje, de drankresten blijven veilig in het blikje.

Ceres doet een dutje.

Ceres slaat alarm, er is kennelijk iemand in de straat.

Ceres wacht tot ik haar eruit til.

Het laatste ritje in de prettige Peugeot 206 met een scharnierende achterruit die me veel plezier gaf met alle hulphonden voor haar.

laatste december foto's

We genieten van elkaar!

Ze wil het eigenlijk niet, maar ze kijkt wel naar me en als ik vraag: "hoog" dan sprint ze over de hangende stofzuigerslang.

Omdat het zo donker is in december doen we dit buiten.

Eerst pletten

dan raapt zij de doos op

en geeft de doos. 

Daarna doet haar baas nog een spelletje. 

Hij vraagt haar om de vijver te lopen en dan de doos te pakken.

Als het niet vriest kan ze ook een spelletje doen bij een gevelde boom.

Gelukkig is ze zwart.

.

Eind november hadden we geen van beiden tijd voor haar en werd Ceres een etmaal door onze oudste dochter meegenomen. Deze dochter bezocht haar schoonmoeder, ze wilden nog even wat boodschappen doen, dochter liet Ceres ter plekke achter in de woonkamer. Toen ze terugkwamen bleek dat Ceres een mand met versnaperingen gevonden had. Ze koos de crackers dus er lag een bende aan snippers verpakking materiaal. Gelukkig kon schoonmoeder er om lachen. 

Schoonfamilie vroeg om een demonstratie van een kunstje. Dochter vroeg om het zitten met 2 voorpootjes van de grond wat ze feilloos toonde. Ceres was verder niet erg knuffelbaar en snauwde grijpgrage handen van zich af. Wij waren erg blij met deze oppas oplossing.

Ceres ligt 's avonds graag op mijn schoot. Ik lag dan een flanellen laken op mijn schoot om mijn kleding te beschermen. Na 3 maanden is de lap grauw en ruikt te veel naar hond. 

Recentelijk lag de lap op de andere bank in plaats van naast mij.  Tot mijn plezier kon ik haar naar de andere bank sturen en haar vragen om de "schootlap" die daar lag van de bank te trekken en naar mij te slepen. Ze begreep het, ze deed het en daarna kon ze slapen op de schootlap op mijn schoot. 

We gingen diverse huisraad verhuizen met deze enorme bus. 

Ze paste met mand en al op de bodem van de achterbank. 

Tussen de stoelen door kon ik haar zien.

Onderstaande sticker was op het dashboard geplakt.

Was ik blij dat ik geen witte herder had, die mogen niet in deze bus!

Op naar haar 9e verjaardag in 2019.

.

Eind van 2018, nog wat foto's.

.

Eind van het jaar: tijd voor een fotoalbum en daardoor kom ik nog ongebruikte foto's tegen.

2 foto's van onze 4 nachten kamperen in Ouddorp. 

Ceres blijft prettig betrouwbaar achter de gele lijn.

Er wordt een taart gebakken, wie weet valt er iets. 

Haar eigenaar vindt dat OK. 

Haar trainer-eigenaar-blogger zou dit verfoeien en onmiddellijk expres over haar struikelen.

Ceres vraagt om aandacht als er een foto van een sieraad gemaakt wordt.

Ik geef het toe, we doen weinig spannende dingen. Ons behendigheid maatje mag deze sport niet meer doen en ik vind het saai met alleen Ceres. In 2 jaar ben ik nog nooit iemand tegen gekomen die ook spelletjes met zijn/haar hond wilde doen.

.

December 2018

Het leventje van Ceres rommelt rustig voort. Haar eigenaar volgt een cursus geweldloze communicatie, Ceres ligt in de drie straatjes "waarneming, gevoel, behoefte, verzoek" op een staafje te kauwen.




Van de week kwamen we thuis in de miezer regen. We hadden gefietst, ik maakte haar los van de springer en zag achter haar nog een knijper liggen. Eerst vroeg ik haar om achteruit te lopen, waar ze niet helemaal wilde doen maar het was ver genoeg om daarna te vragen: rechts, knijper apport. Ze deed het prompt en gaf de knijper aan mij. Top hond!
Een enkele keer poept ze op een plek waar ik moet rapen, deze keer was het onverwacht, 30 meter achter me. Ik deed heel erg mijn best om de plek met mijn ogen vast te houden, kwam daar aan, stond in de beukenbladeren: niets te vinden. Uiteindelijk riep ik haar bij me en deze keer, tot mijn vreugde, snuffelde ze nog even aan haar drol: kassa! Dit was de eerste keer dat dit lukte.
Mijn eerste hondje Susie [Soesie] leerde op achtjarige leeftijd tijdens het eten van een appel om op het bovenstaande vloerkleed te rollen. Met Ceres ben ik al jaren af en toe bezig om dit te leren. Deze week deed ik 2x een nieuwe poging. De aandacht en de clicker, daar wordt ze enthousiast van, ze haalt alle kunstjes uit de kast: bedoel je dit?  nee, zo dan?  maar rollen? tot nu toe niet. Zou haar krulstaart toch een rol spelen? Ze ligt wel af en toe op haar rug te slapen, heel stabiel in de vrije ruimte, dat zag ik vorige honden niet doen; die steunden dan tegen een rand van de mand, een muur of een bank.