biologisch moment

Ik hou van vogels waarnemen, vooral met m'n oren. Tijdens een ochtendrondje kwam ik bij een park en hoorde 4x de roep van een groene specht. Daar was ik heel blij mee. Ik liep het park in en na een poosje hoorde ik de specht achter me. Ik bleef staan, hij riep nog 3x,  ik zag hem!!! Zonder kijker! Nog 3 x die karakteristieke kreet, daarna vloog hij  naar een volgende boom, ook daar kon ik hem goed zien en horen. Ik heb hem wel 15x gehoord tot ik te ver weg was.
Zonder hond had ik dit niet beleefd! En gelukkig blijft Ceres in mijn buurt als ik vogels waarneem, meestal voer ik iets, dan heb ik meer succes.
Het blijft wel een irritant waaks hondje, tijdens een andere vogel expeditie stond er een man in camouflage pak met een grote toeter te fotograferen: Ceres in alle staten!
Eerst manen we haar tot stilte, wat niet helpt, dan zit er niets anders op dan haar gelijmd aan lekkere brokjes langs de man te loodsen.

Tijdens de meeste vogel expedities zit Ceres in tuig aan de flexlijn die met een riem om mijn middel vast zit. Dan heb ik beide handen vrij. Hier poseert ze voor mij bij de pinksterbloemen pracht. Dit is in een park waar ik geniet van kieviten, blauwborst, dodaars, kneu, rietgors, fitis, tjiftjaf, winterkoning, enzovoorts. 

niet saai

26 april, half acht 's avonds, vrij koud, een geheel verlaten wijk. Ceres loopt los en slaat linksaf. Ik ken een vrouw die haar hond laat kiezen en besluit dat ook eens te doen. Ik volg Ceres, zij volgt het trottoir. Dat gaat naar links, en ook de volgende links sta ik toe, tot bij de eerste dikke boom, dan nodig ik haar uit om samen over te steken en bepaal dat we weer rechts gaan. Ze neemt de leiding over, ik gniffel en bedenk dat het kynologisch niet in orde is. Bij een boom blijft ze achter, plassen, daarna haalt ze mij weer in. Dan stapt ze bij de volgende kruising opeens het trottoir af en wil zelfs schuin oversteken, dat sta ik niet toe. 100 meter die straat in maan ik haar om over te steken naar het park. Tot mijn vreugde blijft ze in het park op het asfalt voor me uit lopen en negeert alle geurtjes. Ik geniet van mijn parmantig, stoere hondje van 8,2 kilo. (ze is die dag gewogen voor ze alle jaarlijkse entingen kreeg)
 Na de brug gaat zij links, ik rechts, spoedig haalt ze mij weer in. We zien een meerkoeten kwestie. Om de gestreste vogel te sparen steken we over naar het andere trottoir. Ik ben trots op haar dat ze de vogels wel bekijkt maar er niet naar toe gaat. Dus ik zing lof over haar, ondertussen treuzelt ze wat, ik werp een seconde later een blik naar achteren: Help! ze steekt over! en er komt net een auto aan! Ik vertrouw op de automobilist en roep haar terug. "wat is dit nu weer voor een onzin, ik was juist zo tevreden met jou!" Saai wordt het met deze hond nooit.

Ik heb een boek gelezen over honden in een Amerikaanse, ruim opgezette, stad. De schrijver observeerde dat loslopende honden steeds naast de weg liepen en als ze wilde oversteken dat nooit bij een kruispunt deden. Ze lopen met de bocht mee de volgende straat in, dan bij de eerst volgende "fire hydrant" = waterpunt voor de brandweer even snuffelen, eventueel vlaggen en dan dààr de straat oversteken. Zover ben ik nog niet met haar.

Soms verbaas ik mensen als ik vertel dat Ceres makkelijk 12 uur binnen kan zijn, 's nachts. Tussen 8 en 9 uur wandelt ze haar eerste rondje, rond 13.30 gaan we op stap, per fiets of auto om buiten de stad te wandelen en tussen 19 en 20 uur loopt ze een rondje in de wijk met een van ons.
Dat ritme heb ik van mijn vorige hond geleerd. Die kwam uit een asiel, die plaste overal, ik dacht dat ze incontinent was. Later zag ik in het asiel hoe klein zo'n verblijf is, dus dat deze hond niet begreep dat al die kamers ook bij ons huis hoorden was mogelijk wel logisch. Enfin, na een maand of 3 was het geplas in huis over en was er een ritme van 4x per dag eruit. Na nog eens 2 maanden was het november, koud en guur, om half elf 's avonds keken hond en ik elkaar aan: is een wandeling eigenlijk wel wenselijk?" Beiden vonden van niet, ik gokte erop en ja, hoera, geen plas in huis. Tja, daarna nooit meer een laat avondrondje. En Ceres, die slaapt in een bench, dus daar geen schade. Heel nuttig, laatst had ze een beetje gespuugd, bij het deurtje op het blik van de bench, ik kon het zo opvegen, haar kussen was niet vuil geworden. Precies de reden voor mij om haar 's nachts altijd in een bench te laten slapen.

7 jaar en zeer energiek.

Ik veeg wat aantekeningen bij elkaar.
In november zag ik dat iets haar stoorde tijdens de wandeling. Het zat in haar vacht. Ik zocht naar het probleem, het bleek een wesp te zijn  die ik niet gemakkelijk kon verwijderen, die haar stak wat pijnlijk was, wesp er toch uitgekregen, daarna vluchtte ze terwijl er een auto aankwam, op de zandweg. Soms zit het niet mee.
In december vond ik een volgezogen teek in de keuken, een week na het toedienen van het maandelijkse anti beestjes middel.
In september zat ze met haar kop vast in een vormvaste plastic zak. Ook hier een auto, maar deze dame gaf ons wel de tijd en de ruimte om de kwestie te regelen.
In maart verloor ik het tuig waarmee ze in de krat op mijn fiets zit. Bij thuiskomst ontdekte ik dit, er zat niets anders op dan de route nog een keer te fietsen, nu zonder Ceres. Halverwege zag ik in de verte iets zwarts liggen op de weg. Dat bleek inderdaad het tuig te zijn, dus ik was blij dat ik was gaan zoeken. Helaas, het bleek dat er een auto overgereden was: alle gespen stuk.
Laatst hoorde ik voor het eerst, en voorlopig ook voor het laatst, een zucht. Ze lag op schoot, na lang bedelen, en was kennelijk tevreden. Mijn eerste hond zuchtte heel vaak.
2 weken geleden gingen we per trein opstap. Het eerste half uur werd ze 4x wakker, heel onrustig. In Amersfoort bond ik haar vast aan een buis, waardoor ik even rustig kon bellen, (er was een trein uitgevallen). Ceres vond uit dat ze de lengte van de buis bij me vandaan kon gaan en ontdekte aan de andere kant van het glas een meneer die een eierkoek at en heel veel morste. Ze was zeer gefrustreerd dat ze daar niet bij kon komen. Vervolgens in de Sprinter viel ze steeds in slaap net voor het volgende station waarna ze bij het remmen al weer wakker werd. Pfff   plus een conducteur die niet wilde geloven dat hij deze hond geen vriendschap af kon dwingen. Pfffff  Voor mij en Ceres allemaal heel stressvol.
Enfin, deze week was de treinreis ietsje makkelijker.
Tijdens de dagelijkse uitjes ging ze steeds verder bij me vandaan. Nu heb ik me voorgenomen dat ik haar aanlijn als ik in gesprek raak. Dan hoef ik niet op haar te letten. En verder heb ik nu gedroogde stukjes runderhart bij me, daar wil ze wel wat vlotter voor terugkomen. Met een omgeving met overal brood, koeken, chips kan ik moeilijk concurreren. Recentelijk nam ze het bot, een rib, mee naar mij, waarna ik het ruilde voor een stukje hart.

Naast mijn fiets, waar alles op en aan zit.

Op de fiets met nieuw tuig.

Aan de flexlijn tussen de Pinksterbloemen. Hier liepen 2 weken geleden 4 hazen, 

ik wil niet dat ze daar achteraan gaat.

Training / boeken / sites

Hieronder een kopie van een blog uit 2010.
Ik heb me zeer geamuseerd om de blogjes over pup Ceres te herlezen. Ik weet dat ik veel tijd in de "opvoeding" heb gestopt.
Ik gun het andere honden, op deze manier zijn de signalen van mensen wat sneller te begrijpen.
Ik gun het andere hondenbezitters: het is zo leuk om met de hond bezig te zijn, met zijn / haar voer als inzet, echt veel leuker dan die bak in een hoek zetten en het is al op nog voor het op de grond staat. Ceres wacht tot iemand zegt "smullen".
De zelfbeheersing die Sue traint gun ik elke hond, weg met strakke lijnen, tegen mensen opspringen en ander onbehouwen aangeleerd gedrag.

De gebruikte methode is de vertaling van de Canadese methode geschreven door Sue Ailsby.

Zie http://www.sue-eh.ca/  Daar is ook een blog te vinden met het verslag van 2 jaar trainen tot ze een Portugese waterhond als hulphond heeft opgeleid.

De vertaling is te vinden door lid te worden van de Nederlandse Clickerlijst op Yahoo

http://www.shirleychong.com/keepers/retrieve.html  is de site met de training van het apporteren in 29 stappen. Voor Ceres was deze methode belangrijk want ze was zeer bezitterig. Voor haar geboorte heb ik een oude Labrador kruising met deze methode weer geleerd dat apporteren bij mij wel gewenst gedrag is. De vertaling staat vast ook op de Nederlandse Clickerlijst.

Veel informatie geeft de site van Sandra Hurkmans: www.doghouserock.nl met training tips en ook een uitgebreid verslag van de opvoeding van Ronja

Op www.youtube.com zijn er zo'n 60 filmpjes te vinden bij kikopup dog training. Emily laat zien met haar honden Kiko en Splash hoe je clickerend de hond van alles kunt leren.

Boeken:

De vrouw die naar honden luistert, Jan Fennell

De waarheid over honden, Stephen Buddiansky

Denken als een hond, John Fisher

De psychologie van de hond, Stanley Coren

Kalmerende signalen,   Turid Rugaas

Clickertraining, de 4 geheimen van supertraining Morton Egtvedt en Cecilie Koste

Clickertraining met kippen, workshop http://www.youtube.com/watch?v=-YSDtzIL6k0&feature=related

zie hondenschool Alert http://www.alerthondentraining.nl/

7 jaar inmiddels

 Dit is een situatie die ik lang niet gezien heb. Ceres is bij ons gaan liggen terwijl er overlegd wordt over het maken van een groeps foto. OK, dit was in de Soesterduinen, waar ze zelden komt. Thuis gaat ze tot mijn verdriet wel tot een halve kilometer bij mij vandaan. Dan ben ik jaloers op alle eigenaren van honden die geen 10 meter van hun baas wijken.

 Met Ceres kom ik nog eens ergens. In november was het de sport om een IJsvogel te zien en te fotograferen. Half december was het uit met de pret, ik zag ze niet meer.

 Het enige moment dat Ceres papier mag scheuren: tijdens de Sinterklaas viering.

Extreem lage staart 

 Detail van de lage staart.

 Een wandeling terwijl er rijp aan de bomen zat: oogstrelend.

Inmiddels is het 2017, hier heeft ze een plekje in de zon gevonden. Ze soezelt met haar ogen dicht. 

 Nu is ze weer alert, de schaduw zit haar op haar hielen.

Voor het eerst in 7 jaar is ze langer dan 3 nachten naar het pension gegaan: 10 deze keer.

Ze kwam enthousiast en niet vermoeid terug, ik dacht dat ze was aangekomen. Ik haalde echter veel haar uit de vacht. Nu ziet ze er weer slank uit. Ze had wel TOMELOOS veel energie de eerste 3 dagen weer thuis. Bij een wandeling heb ik me behoorlijk geërgerd: ze was steeds oeverloos ver weg en totaal niet aanspreekbaar als ik riep. Gelukkig heb ik het meeste geduld en zijn we weer samen thuis gekomen; het is verleidelijk om te denken "zoek een andere baas". Enfin, fietstochten brachten de structuur weer terug.

Ik geef NL les aan 9 vrouwen, iedere woensdag ochtend. Ze vulden een waar of niet-waar formulier in terwijl ik 10 zinnen voorlas. De laatste zin was "de docent heeft een hond". Dat had nog niet iedereen begrepen. Ik opende de de blog op het digitale bord en liet ze de vakantie foto's zien. Ik realiseerde me dat ik wel weer eens een blogje kon schrijven. 

Vandaag kwam ik terug van het sportveld waar ik in mijn eentje de baan opzette, helaas, een "vage" uitnodiging werd kennelijk niet in ingewilligd. Andere genodigden kozen voor andere bezigheden, het was niet anders, Ceres en ik waren alleen. Opeens wandelde mijn trainingsmaatje spontaan het veld op en kondigde aan dat ze haar hond ging halen. De hond heeft een heupprobleem, daardoor was behendigheid met hen gestopt, maar ze wilde toch even wat doen, zonder bal.

De hond vond het fantastisch, ging overal over en door, net als Ceres, en zeer vertrouwd maakte Ceres gebruik van mijn onoplettendheid om ver weg te gaan. Evenzo verleidde ze mij om haar los te laten voor een spelletje met de andere hond, en zodra ze los was rende ze naar de bosjes aan de overkant . Nou ja, we zijn wel weer samen thuis gekomen en voor de verandering is ze vandaag niet in het water gegaan, heerlijk.

juli: ontspannen in de mand, na de eerste foto ook maar weer de ogen dicht.

 Eind juli kampeerden we een weekend achter Winterswijk. Erg mooi maar koud en nat.

 In september was het wel weer warm genoeg om onder de struik te liggen.

 Een vriendin was met vakantie in Ierland en kwam dit tegen!

verschil van mening over lekker geurend

Tijdens een wandeling kwamen we een 4-jarige tegen die haar een wolf noemde.
Tijdens een andere wandeling stoof ze toch (ik had ingeschat dat ze dit niet zou doen) keffend op een man af. Nou ja, hij keek naar haar en dat is meestal het startsein. Het bleek dat hij naar haar keek omdat hij dacht dat Ceres het hondje van de klokkenmaker was. Nee, dat is haar broer. Volgens de man keft haar broer enorm als hij de winkel instapt.

Zie de kraag op de foto, in mijn herinnering was het een dikke plak mensenpoep. Verschrikkelijk. Ik wilde haar niet aanlijnen, dan zat mijn lijn er ook onder. Dus onaangelijnd de straat over naar de auto na de losloop wandeling.
Enfin, eerst grondig met een geknepen tuinslang de smurrie verdund, toen toch maar met mijn hand door de haren om klonten weg te masseren. Daarna 2x met shampoo ingesmeerd. Dat ruikt lekker, maar na een paar dagen rook ik nog een overblijfsel van de shampoo waar ik minder gelukkig van werd. Gelukkig begrijpt ze tegenwoordig het wachtwoord "schud".

We wandelden een paar dagen erna bij Gorssel in de velden, ze mocht zwemmen in het wiel dat in open verbinding staat met de IJssel. Deze keer was het flink modderig, dus de geur werd er niet beter op. Aan het eind van die dag wandelde ik nog even door het bos bij een vriendin. Ceres sloeg de smerige modderpoelen keurig over. Bij de vriendin in de tuin was de vijver afgezet met een hek, geen probleem, de dame nam in bad in de vogel drinkbak. Het zag er komisch uit.

De dag daarna besloot ik om haar te laten zwemmen in het kanaal. Onderweg bleef ze lang achter, ze vrat wat, ik er naar toe: boterham met chocolade pasta in een plastic zakje. Ik kon haar nog net overhalen om het los te laten terwijl ik alles uit de bek trok, en gaf haar een stukje brood terug. Chocolade pasta, potentieel niet goed, inmiddels leg ik me daar maar bij neer.
Op naar de zwemplek. Er is maar een plek waar ze het water in kan lopen. Ze was niet zo gemotiveerd, dat zag ik wel. Meestal komt dat na een keer zwemmen wel. Nu niet erg, maar ik kon haar toch overhalen om een paar keer te apporteren en lekker te zwemmen. Op de kant was ze steeds aan het snuffelen, ze likte zelfs iets van fietspad, ik begreep er niets van. Na de zoveelste keer ging ik toch naar haar toe om te kijken wat ze nou weer uit de grond wroette: pinda's!!! Dus de kruimels op het pad waren stuk gereden pinda's!
Hier word ik een tikkeltje moedeloos van. Ik hou van een losse hond, ik kan haar redelijk betrouwbaar door de wijk loodsen, maar als er overal eten ligt......