juni, Zuid Frankrijk

De eerste vakantiedag eindigt in een hotel! Ceres in haar reismand met haar roze reistas en eigen Dopper.

Op zoek naar mooi weer eindigen we in La Drome, zuid Frankrijk. De bagage wordt naar het weitje gebracht.

We kamperen onder deze bergtoppen die 1000 meter boven ons uit toornen.

We kamperen 14 dagen in dit tentje, in het begin met veel onweer en regen. Prachtige natuur.

Onderweg: 

Boven op bergen na anderhalf uur stijgen, iedere stap 40 cm, wel heel mooie bloemen maar dat interesseert Ceres niets. Ze ligt hier in een klein beetje schaduw van een soort hol.

Vanaf dit punt kun je 5 uur rondwandelen, maar Ceres mag niet mee.

Op het kampeerterrein is een zwemvijver met ijselijk koud water. Ik wil het de kluif niet kwijtraken en gebruik de kanolijn, 10 m dunne veter. Ceres heeft bezwaren tegen het in het water lopen hier, het oefenen om toch te apporteren vroeg veel geduld. Een maand later thuis in het kanaal was ze veel gretiger om te zwemmen en te apporteren.

Onderweg, pauze op het pad.

In de tent, links net boven de witte doos zijn haar oortje zichtbaar.

We lieten Ceres heel veel los, soms was ze ergerlijk lang bij ons weg. De hond van de eigenaar deed dat vroeger ook, nou ja dat hondje sloot zich aan bij wandelaars, dat doet Ceres niet. De eigenaar verzon de onderstaande oplossing:

 

Drinken uit de dopper.

 Afdaling vlak achter de baas.

Ogen op steeltjes: mijn eigenares ontbeent een gegrilde kip.

 Eigen voerbak en drinkbak

Een avondwandeling in het stadje

Op de parkeerplaats van het kampeerterrein.

In de bench in de auto met een doek voor schaduw.

Soezelend op schoot.

Ik had mijn handdoek in de zon op het gras gelegd "op de bleek". Ceres vond onmiddellijk uit dat ze daar heerlijk op kon liggen wat absoluut niet de bedoeling was: haar vacht stonk. Het probleem was dat ze steeds in ieder poeltje plonsde waar ze niet schoner van werd, en bovendien was het warm, dan gaat de vacht broeien. Heel goed afdrogen was redelijk effectief, maar op de terugweg stonk het behoorlijk in de auto.

"Effe op stap geweest in dit dorpje, terwijl zij zich bezighouden met plantjes en vlinders, schoenen, rugzakken en zonnehoeden. Het duurt altijd zolang voor we kunnen vertrekken."

We waren haar weer eens kwijt, ze lag aan de overkant in schaduw tussen de bloemen van de ruige weegbree, alleen per telelens zichtbaar.

mei

Het lukte in mei om foto's te maken als ze over een boom loopt.

Hier 2 foto's, we lopen heel vroeg in een natuurgebied, daar moet ze aangelijnd zijn. Met een tuig en een flexlijn kan ze iets makkelijker haar gang gaan.

We ontbijten daar ook, hier soezelt ze tevreden op een steen.

Sauerland

Foto's van wandelingen.

terwijl ik iets biologisch bekeek ging zij maar weer eens rollen!

Bij een beeldje in Sauerland:

 Op schoot op een flanellen laken om de bank van het huisje en onze kleding schoon te houden.

Ceres 6 jaar - verslag van een weekje logeren in Utrecht

Ceres is vandaag 6 jaar geworden!

Ze logeerde vorige week bij mij (Martha) in Utrecht. Ik haalde haar maandagavond samen met Karlien op. Bij thuiskomst was Ceres erg druk, maar ging snel slapen toen ik eenmaal met haar in mijn kamer was. Ze sleepte nog even met een slof (Baas, gaan we hiermee spelen?) maar toen ik iets onduidelijks gromde en de slof in een doos gooide was de boodschap duidelijk.

Naast me in de mand, maandagavond.

Dinsdag had ik als uitje bedacht dat we mijn paspoort konden ophalen bij het stadskantoor. We namen de bus naar het Centraal Station en liepen door het station naar het stadskantoor. Ik stapte met Ceres naar binnen, en meldde me aan bij de aanmeldpaal. Echter werd me toen verteld dat Ceres niet binnen mocht zijn dus dat ik naar buiten moest, maar ook dat ik binnen moest blijven om te wachten op mijn afspraak. Ik vroeg buiten een meneer die een broodje at of hij even op haar kon passen. Dat wilde hij wel. Toen ik wegliep begon Ceres keihard te blaffen, maar ik liep toch maar door. Na 3 minuten was mijn nummer nog niet opgeroepen en ben ik toch maar weer naar buiten gelopen, de meneer moest namelijk wel binnen 5 minuten weg. Ik nam haar weer over en zocht een andere oplossing: het cafe tegenover het stadskantoor was leeg, en ik vroeg of ik haar daar mocht achter laten. Dat mocht, ik bond haar aan een stoel. In het stadskantoor was ik gelijk aan de beurt en uiteindelijk kon ik haar dus met 5 minuten weer ophalen. Ik bedankte de jongen ging terug naar de bus. We namen niet de bus naar huis maar naar het dichtstbijzijnde park, waar we doorheen kruisten, en toen naar huis liepen (1.5 km). ’s Avonds ging ik naar trainen en liet haar achter in mijn kamer. Na trainen liet ik haar nog even plassen en gingen we slapen.

Slecht zichtbaar, onder het woord CLAIR staat Ceres aan een stoel gebonden. Als je de foto aanklikt wordt het duidelijker

Woensdag had ik afgesproken om met 2 vriendinnetjes van de VU naar Dierenpark Amersfoort te gaan, om daar, naast mooie dieren te zien, een vogelspin te mogen vasthouden. In Dierenpark Amersfoort zijn honden welkom, dus we vertrokken met de bus naar het station, om de trein naar Soest Zuid te nemen, en daar de bus naar het Dierenpark. Ceres gedroeg zich voorbeeldig (ze blafte wel tegen de conducteur die over haar heen hing en tegen haar praatte en aankeek). Ze liep aan een flexlijn met tuig, dus mocht trekken en ver voor me uit. Veel dieren vond ze niet interessant, tot we bij de neushoorns kwamen. Deze stonden nog binnen, en waren daardoor dichtbij, en door de open spijlen goed te ruiken. Ceres kon ze niet zien, want het was te hoog, en ze maakte duidelijk dat ze opgetild wilde worden. Op de foto zijn de oortjes van Ceres bijna niet te zien.

Neushoorn! Ceres' oortjes zijn slecht zichtbaar, even aanklikken werkt

Daarna gingen we naar de spinnen. Hier mocht Ceres eigenlijk niet bijblijven werd mij verteld, maar als ze rustig was dan mocht het misschien wel, ik zou even met de verzorgers van de spinnen moeten overleggen. Ik trok de stoute schoenen aan en dacht: als ze weg moeten spreken ze mij maar aan, ik ga niet de kat op het spek binden en het zelf vragen. Ik werd niet verzocht weg te gaan, en kreeg (met Ceres aan de andere hand) een vogelspin op mn hand. Heel apart gevoel, heel erg zacht, heel bijzonder. Na de spinnen vertrok 1 vriendinnetje en ging ik met de ander nog op zoek naar de leeuwen en hyena’s. Bij de hyena’s kun je als bezoeker onder het verblijf door het naar het midden, en zo stonden we oog en oog met de hyena, die erg in Ceres geïnteresseerd was. Ceres ging na verloop van tijd blaffen. We liepen door de volgende tunnel verder en kwamen bij een toren waar we uitzicht over het verblijf hadden. De enige weg uit te toren was een glijbaan. Ik had geen zin om terug te lopen en besloot te kijken of Ceres met mij eraf durfde. Dat durfde ze! Staand bij mij op schoot gingen we (wel erg traag) naar beneden, wat een pret.

Geïnteresseerde pinguïns

Spannende loopbrug boven het berenverblijf

Vogelspin op mijn hand.

Na het dierenpark had ik afgesproken met een ander vriendinnetje die in de Bilt woont. Om daar te komen namen we de bus naar Amersfoort en toen de trein naar de Bilt. Het vriendinnetje kwam daar ook heen en we dronken koffie in een cafe. Van Ceres hebben we niks gemerkt, die lag onder tafel te slapen. Daarna liepen we met een omweg door het bos naar haar huis (4 km), onderweg ballend en rennend, en Ceres badderend in een modderpoel (helaas). Bij Ilse thuis dronken we een kopje thee en namen de bus terug naar huis. Een enerverende dag en Ceres verdween vroeg naar haar mand.

Donderdag was een wat saaiere dag, we sliepen uit tot 10 uur (jaja, ook Ceres!) en trokken toen Amelisweerd in (op bergschoenen, want het was erg nat en ik wilde geen natte voeten). Veel los waar ze eindeloos ver voor me uit kon rennen. Gelukkig kwam ze ook vaak wel terug. Op het eind wist ik haar uit een aantal modderpoelen te praten maar ik lette even niet op en toen lag ze toch in de moddersloot. Even later dook ze met haar nek in iets wat als een dikke bruine plag bleef plakken. Ze schudde de plag eraf, maar stonk toen echt een uur in de wind. Onderweg naar huis verzon ik dat ik haar in de douche schoon kon maken. Thuis stapte ik binnen en liet haar linea reacta de douche in stappen. Ik sloot haar op en trok m’n eigen schoenen en jas uit, stroopte m’n broek en mouwen op, zocht de honden-handdoeken bij elkaar. Toen stapte ik de douche in. Ze had inmiddels geschud dus alles zat onder de modder. Ik deed de douche aan (koud) en ze deinsde weg. Ze had haar tuig nog aan dus ik had een handvat, maar ik liet haar eerst even wennen aan het geluid. Uiteindelijk snapte ze dat het water was en dat ze er niet onderuit kon komen en liet ze het toe dat ik haar waste en droogde zodat ze weer lekker rook. Verder hadden we een saaie thuis middag. ’s Avonds ging ik weer naar trainen en liet Ceres achter in mijn kamer.

Zwerven door Amelisweerd.

Vrijdag moest ik van 10 tot 12 op de VU zijn, en zou ook nog even een vriendinnetje zien. Dat betekende dat ik van 8.45 tot 14.15 weg was. Ik wandelde daarvoor al 40 min met haar en liet haar toen achter in mijn kamer. Toen ik thuiskwam was Ceres in de woonkamer met mn huisgenoten, die haar rond 11 uur bevrijd hadden. Ze vinden Ceres een heerlijke, goed opgevoede, zeer goed luisterende, hond. Chapeau Quirien! Na een late lunch voor ons beiden pakte ik de spullen in en ging met de bus naar het station, met de trein naar Apeldoorn en toen lopend via het Oranjepark naar huis. In de trein zat en lag ze een hele tijd op schoot, gevolg van een lompe medereiziger. Gelukkig waren we na een week goed op elkaar ingespeeld en kon zij rondkijken en slapen terwijl ik een boek las (lang leve het eenhandig gebruik van de e-reader). Thuis plofte ze in de mand en kwam daar niet meer uit. Volgens Quirien en Paulus kwam ze er de hele zaterdag ook niet uit, zo moe was ze van haar week.

Ontspannen bij een huisgenoot op schoot

Naast me in de bus (ze kon ook liggen maar dat fotografeerde ik niet)

Ik vond het heerlijk om Ceres zo een weekje om me heen te hebben.

Enthousiast over de pauwen

De reismand

In juli had ik behoefte aan een reismand. De eerste die ik maakte was te groot, de tweede was goed. Ze sliep er in toen we in Bergen aan Zee logeerden. Maar recentelijk gebruikte ik de mand, het meenemen was niet gemakkelijk genoeg en het opzetten al helemaal niet. Ik maakte een zak van de stof van een gevonden paraplu. Ik heb met veters, een touw en 3 knelsluitingen een permanente verbinding gemaakt tussen de 3 wandjes.Hieronder de foto's die de constructie laten zien.

 In Bergen aan Zee

De ingepakte reismand is aanzienlijk kleiner en hanteerbaarder dan

 de keukenmand, die we tot nu toe steeds meenamen.

dwergplaneet

In de NRC van 16 januari stond een artikel over Ceres.

Voor het geval de bovenstaande foto niet duidelijk genoeg is: Ceres is naamgenoot van een dwergplaneet!

De randen van de krater zijn mooi gestreept, dat doet me denken aan witte haartjes van Ceres.

Net zulke mooie fijne streepjes!