in Zwitserland

Ceres ging 2 weken met ons mee naar Zwitserland. Hotels en kamperend, ze blijkt erg gemakkelijk, het waakse bij de tent is onder controle te houden met veel voertjes. We laten haar een keer achter in de hotelkamer wat ook prima verliep. We hebben veel kilometers gelopen, meestal, los waarbij ik haar maar een keer kwijt was: ze had een boterham geroken. Terug in NL is het wel erg saai met de warme dagen.

 

Te hete hotelkamer voor een mand

 

 

 Toerist in Bern

 

Lunch onderweg naar Appenzell

De tent, geheel rechts ligt Ceres op haar rug 

 

Afkoelen 

 

Naar boven rennen

 

"Witte" moddervoetjes

 

Attent bij de tent

 

Bron gevonden

 

Bij de spoorbaan

 

Hoog in de bergen

 

In de mand in de tent

 

Hier moest ik haar wat aanmoedigen, ze had tijd nodig om te wennen aan het gespetter

 

Gat in weiland, de licht zwarte vlek met streep, links, is haar neus

 

Even omgedraaid

 

Chaos opruimen door apporteren

 

Gedragen over de hangbrug, dat kan met 8 kilo

 

 

Poseren op een rots met een waterval op de achtergrond

 

Afkoelen in een poeltje naast een woest stromende bergbeek

 

Met een gondel naar 2000m, daar is nog sneeuw

 

Gezellig tussen mijn benen op een platte steen.

 

 

Ceres is al 3 jaar...

 

Ceres is al drie jaar en nog altijd zijn er verrassingen. Laatst was ik haar vergeten te voeren, de avondmaaltijd. Dat is toch niet te geloven, dat ze zelf niet extreem zeurderig is geweest.  Ik moet betere aantekeningen maken want nu ben ik ook vergeten wat precies de omstandigheden waren.
Ze verrast me af en toe positief door heel rustig ergens te liggen wachten. Dat doet me goed, zo hoort het ook. Ze kan ook heel uitbundig zijn, we waren in de tuin van de buren en ze nam waar dat mijn dochter thuis kwam. Ze gedroeg zich uitzinnig toen dochterlief eenmaal bij de buren in de tuin stapte.

 

Op een staafjes kauwend, de billen over de rand van de mand.

Helaas gedraagt ze zich absoluut onverdraagzaam als ik in de auto iemand op straat aanspreek, de weg vraag of wat dan ook. Keihard gekef, maakt ieder gesprek onmogelijk. Ik zou de spuitfles in de auto moeten meenemen. Lopend of aan de fiets op straat heb ik dit nu wel redelijk onder controle, maar het blijft wel opletten geblazen.
Af en toe kom ik uit mijn winterdip en oefenen we weer eens iets. Laatst was dit succesvol met 4 paaltjes, een oefening in paaltjes weven waarbij zij aan mijn rechterhand moet starten. De rest van de behendigheid doen we dit voorjaar in lesverband. Daar ging het na een les of drie weer bergafwaarts. Ceres was veel te veel zelf bezig, een ongeleid projectiel. Nu ga ik weer de les in met heel veel kleine, in levervocht geweekte ontbijtbrokjes, zodat ik elke sprong of andere activiteit kan belonen. Daarmee heb ik veel meer controle. Vorige les heb ik bedacht dat ik zou moeten oefenen om het parcours te lopen zonder de toestellen te nemen. Gewoon samen draven in plaats van alles in rengalop.

De paraplu moet drogen, Ceres houdt van een dak boven haar hoofd. Ze ligt graag onder de tafel, de bank of onder de struiken. Hier lag een kans, onder een paraplu.

 

"Zondags steek houdt geen week" zei mijn buurvrouw 30 jaar geleden. Ik had de keuken gedweild, Ceres neemt wel eens een dipje in een ondiep randje van de vijver, daarna loopt ze door mijn ingezaaide border, vervolgens let ik even niet op en had ik 50 moddervoetjes op de, niet meer schone, keukenvloer.



Een andere verrassing was dat ze mij, op mijn verzoek, een kattendrol gaf, in plaats van de drol snel op te vreten. Wat moet je ermee? In de afvoer van de goot in het trottoir!  Wel onhandig, want ik pak apporten altijd met rechts aan, dus moest ik om in huis mijn handen te wassen, met een vuile rechterhand mijn sleutel uit mijn rechter broekzak halen.
Van de week, op weg naar de stad, stopte ik omdat er een Labrador ons tegemoed kwam. Zit, brok brok brok, geen wangedrag, we zouden onze weg vervolgen, schiet opeens de springer van de fiets. Ceres deinst opzij, trekt de springer mee, gelukkig had ze toen het benul om naar mij te komen in plaats van weg te vluchten. Hondje losgemaakt, maar dan? Ik wil niet met haar aan een lijn in de hand fietsen, ik had trouwens geen lijn, lang genoeg, bij me. 15 huizen richting huis gewandeld, daar bij een kennis aangebeld, en met een dikke spijker het probleem opgelost. In dit proces moest Ceres even een poosje wachten wat ze, als ze ergens vastgebonden is, keurig doet. We hebben vervolgens 3 boodschappen in de stad gedaan. Op de terugweg mag ze dan los langs de beek.
Laat haar echter niet los bij huis scharrelen, ze is binnen een halve minuut uit het zicht. Het absoluut geen erf hond.

 Zo ligt ze erbij als ze moe en tevreden is, dit is bijna elke dag.

 

 

 Ceres is al drie jaar, ze is niet meer het middelpunt van mijn camera. Ik moest hard zoeken naar iets bruikbaars, voorlopig is het wel weer mooi geweest. Voortaan alleen vakantie blogs?

Lekker bezig

Afgelopen week had ik een geweldige oefening verzonnen. In 4 laden in de keuken had ik een apport gelegd. Ik zat op haar krukje met voer en dirigeerde haar een voor een naar de laadjes. Die moest ze dan open trekken, er omheen lopen om van de zijkant het apport te pakken en dit bij mij brengen. Dan kreeg ze een portie ontbijt en vroeg ik haar om het laadje dicht te duwen, waarna ze weer een beetje ontbijt kreeg. De eerste 2 laadjes in mijn buurt gingen prima, maar wat verder weg kostte veel tijd en geduld om uit te leggen wat ik wilde. Bij het verste laadje moest ik helemaal terug naar af, met veel click-brok voor ieder stapje in de goede richting. Maar toen ze eenmaal begreep dat ze de knop van de la moest pakken en hem open trekken: bingo.

Het geeft zo veel voldoening om te zien hoe op op elkaar ingespeeld raken en dat adviezen van 10 jaar geleden "lees je hond" nu eindelijk praktijk worden. Ik begrijp af en toe echt dat ze mij niet begrijpt maar dat ik daar wel naar toe kan werken. Verder is het gewoon een hond hoor, vandaag hadden we een gedeeltelijke tuig-wandeling en gedeeltelijk een losse wandeling, waarbij zij veel snuffelde en wij genoten van de zang van Geelgorzen.

Op de woensdag dat het zo heerlijk warm was ondergingen we de eerste les behendigheid bij een voor mij nieuwe hondenschool. Daar waren we geplaatst in een groepje gevorderden. 3 hondjes formaat Ceres, een iets groter. Ceres deed het prima. Wat hindernisjes, een slurf.  Daarna de paaltjes. Ik vertelde dat ik dat had aangeleerd met weidepaaltjes, waarop de docent me wees op het gevaar dat de paaltjes dan niet altijd op dezelfde 60 cm staan. Nee, nee, ik heb een lijn met punten zodat ze altijd goed staan.  Hier hadden ze paaltjes in twee ijzeren latten met vaste afstanden. Ceres begon zeer rustig, en liep er in één keer perfect doorheen. Ik stond erbij en keek ernaar. Daarna had ze een hoger tempo, ze sloeg een paalje over, ik gooide de bal niet. Ze kwam terug voor een tweede poging, dezelfde fout, ik stopte. Wat nu? Time-out. Daarna stond ik loodrecht op de palenbaan en zag tot mijn ontzetting: de twee latten met palen lagen niet goed ten opzichte van elkaar: dus een te kleine tussenruimte en daarna een te grote. Arme hond! En achteraf was ik eigenlijk boos. Maar daar op dat veld, ik hoorde een buizerd en de kieviten. Bij de auto hoorde ik achter me de lammetjes en voor me zag ik 3 rammelende hazen. Even terug in mijn jeugd.

De wip werd gedefinieerd als het toestel waar de hond het snelste het vertrouwen verliest. Een van de andere honden had daar een slechte ervaring mee gehad en liep nu bibberend over de wip. Daar nog over nadenkend bedacht ik me dat hier iets van "slecht stress herstellend" aan de hand moet zijn. Ik ben er zeker voor Ceres niet bloot te stellen aan ongelukken, maar er gebeurt af en toe wel eens iets. Zo kon ik haar via een lage kruk op een hoge kruk "clickeren" en haar dan 180 graden laten omdraaien, stapje voor stapje, en dan weer terug. Dat is wel eens mis gegaan, dan kwam er een pootje naast de kruk, verloor ze haar balans en viel, van en toch ook op de kruk, de kruk tegen haar ribben. Rust hersteld, en opnieuw op de kruk: geen probleem, ze doet zo!  Ceres is dus goed stress herstellend. Bravo voor haar fokker. Die heeft haar dit in de eerste 16 dagen van haar leven meegegeven: na een slechte ervaring, kieteling met een penseel tussen de zooltjes, komt een goede ervaring, nestwarmte.

Ceres, konijn apport!

 

 

Omdat ik niet zo gesteld ben op de kou vermaken we ons met binnen spelletjes. Hieronder een hele serie foto's van de opdrachten. Ze apporteerde steeds het groene, pluchen konijn, dat eerst alleen op de vloer lag, maar op den duur lagen er ook allerlei andere bekende zaken, aap, bal, blok, spelletje en een kluifje. Onder de serie foto's, een paar filmpjes over hetzelfde onderwerp. Saai voor mensen.

 

Aandacht voor mij, wat gaan we doen?

alles rustig van uit de mand

konijn ligt als enige op de grond

"geef"

beloning eet ze uit het bakje: minder plakkerig speeksel op de grond

 

Een paar stappen verder, meer voorwerpen op de vloer.

 

Voorwerpen bij elkaar, Ceres moet er langs lopen en ze negeren.

 

Eerst weer aandacht

 

 

Ceres moet "over" de andere voorwerpen heen om konijn op te halen.

 



Twee filmpjes die onze samenwerking goed laten zien maar ook duidelijk maken dat ik heel goed moet opletten of Ceres wel met haar hoofd bij het spel is. Zo niet, dan moet ik haar aandacht trekken met "tuur!" (betekent 'kijk naar mijn ogen). "Tuur" moet heel veel geoefend worden.

 

 

gefrustreerd

Nou ja, inmiddels ben ik gekalmeerd, de computer startte wat traag op, dus ik kreeg de tijd. Ik heb mijn wonden verzorgd, de betadine kan drogen zonder dat het mijn huidige naaiklus bevuild.

Vanochtend was ik laat, gooide mijn planning om en fietste met Ceres naar Bever om de jas te kopen die ik gisteren gezien had. In de winkel werd Ceres eerst gestoord (ze begon te keffen) door een vrouw die erna vol trots vertelde dat ze ook een goed getrainde politiehond uit het lood kon krijgen. Ben ik nu met mezelf tevreden dat ik haar niet de mantel heb uitgeveegd? Ik weet het niet meer.

Even later liep een niets vermoedende heer vlak langs Ceres die naar hem uitschoot, hij schrok, ik was woedend.

Op weg naar huis haalden we een wandelende dame in, ik besloot om de situatie te negeren maar stuurde wel iets meer naar links. Ceres schoot keffend uit. Tweede moordneiging ondrukt.

Moe van dit alles en de sneeuw die ons balplezier ontneemt besloot ik in het bos te gaan wandelen. Na de eerste 300 meter lopen we een man met drie bruine honden tegemoed. Ik laat Ceres bij me komen, ze eet een brok, ontmoet de eerste hond, de honden blijven achter me, ik passeer de eigenaar met een groet en loop door. De laatste gedachte was "zijn dit ruwharige Visla's? Vervolgens zie ik de bosgrond (stijf bevroren) vlak voor mijn ogen, een geweldige dreun door mijn hoofd, de realisatie dat ik languit gevallen ben door toedoen van een hond, enorme boosheid, pijn, verdriet, frustratie, alles passeert terwijl ik eerst maar eens blijf liggen. De man van de drie honden spreekt me meerdere keren aan.
          "Gaat het mevrouw?"     "Nee!"
 Uiteindelijk helpt hij me op mijn benen, tranen over mijn wangen, ik proef bloed, ik voel pijnlijke knieën en een pijnlijke pols. Hij laat me uitrazen, heeft zijn honden maar matig onder controle, Ceres is ondertussen ook nog keffend bezig maar gehoorzaamt uiteindelijk wel door zittend te wachten.

Ik vraag de man wat er nou eigenlijk gebeurd is, hij vertelt dat hij zijn honden vooruit stuurde, waarna Ceres achter mij aanging en tussen mijn benen door liep waardoor ik viel.
Het waren inderdaag ruwharige Visla's

De wandeling heb ik wel vervolgd, thuis de schade opgenomen: een bult boven mijn wenkbrouw, wonden op mijn neus, lippen, kin en pink en een knie zo licht geschaafd dat ik dat wel voel maar het niet behandeld heb.

De grootste frustratie is dat ik me ontzettend erger aan het waakse, bemoeizuchtige, kefferige karakter van mijn hond. De frustratie is dat ik nooit zo enthousiast over dit ras kan zijn dat ik het een ander kan aanraden. De frustratie is dat ik haar eerder naar een pension stuur dan dat ik haar door een argeloze vriend, kennis of buur laat oppassen. Dit is duidelijk iets wat ik onderschat heb, hoewel, had ik dit kunnen weten?  Mij is ook wel eens verteld is dat het een vrij sociaal ras is.
Ik weet alleen dat ik al bijna 3 jaar stinkend mijn best doe om de hond te leren wat de prettigste manier van samenleven is wat me net niet genoeg voldoening geeft. Dat heet frustratie.

PS Paulus denkt dat Ceres tegen mijn knieholten gesprongen is, dat doet ze bij hem ook wel eens.

Drie jaar

Morgen wordt Ceres 3 jaar!

 

Ze is wel geworden wat ik van haar verwachtte. Een heel echte, kleine hond, met de goede verhoudingen van lijf en poten. Een behendige hond, die goed in mijn leven past omdat ze naast en op de fiets mee kan gaan.  Een hond die mij verstaat en doet wat ik haar vraag. Ze vraagt mij ook af en toe iets, dat doet ze zeer beschaafd. De waakse kefferigheit heb ik niet altijd onder controle. Ook ik moet de omgeving goed in de gaten houden en niet vervallen in gemijmer. Afgelopen weken ontwikkelden we een ritme waarbij ze na haar ochtendrondje, met Paulus, met mij diverse kunstjes oefende voor haar ontbijt. Altijd binnen, ik ben een koukleum. Er is keuze uit apporteren op naam, balans houden op een gymbal, op achterpoten een rondje draaien, blaffen omdat ze aan de andere kant van de deur staat, blaffen na een nieuw gebaar: mijn hand achter mijn oor!

    Meestal doen we 's middags per fiets een boodschap. Als er geen sneeuw ligt spelen we ergens een balspel. Zodra ze niet meer apporteert weet ik dat ze even moet ontlasten. Een heel enkele keer apporteert ze niet omdat de bal te dicht bij een drol van een andere hond is gevallen. Wat dat betreft is dit een vies land.

 

 

Dit is nog een foto uit september, je kunt zo mooi zien dat er in de galop een moment is waarbij het gewicht van de hele hond op 1 poot rust. Deze ongelijke belasting kan ze omzetten naar de andere galop, maar naast de fiets sta ik het galopperen toch niet toe. Daar ligt ook nog een puntje van orde, ze heeft de neiging om te gaan hangen in de halsband, vooral op weg naar het park. Ik corrigeer het met mijn stem, soms met de lijn, soms met mijn gespreide hand en soms zwaai ik met mijn stokje, daar blijft ze achter.



 

 

We wandelden 2 keer in het Waterloopbos bij Vollenhove, hier zit Ceres voor de kunst (New Skin).

Ceres heeft zeker geen nieuwe huid nodig, ik krijg heel wat complimenten dat ze er zo mooi zwart uitziet. Dat is iets wat niet mijn verdienste is. Het enige wat ik doe is poten poetsen en straks grote borstels haar uit haar vacht halen. Van de week heb ik de stofzuiger weer geintroduceerd. Haar vacht zuigen met een borstelmond, dat scheelt rondvliegende donshaartjes.



 

 

Ze is voor rare oppervlakken vreesloos, ze volgt Paulus zonder aarzelen over het rooster. Ze deed

het ook bij een wildrooster maar dat vind ik niet goed. Als ze dan uitglijdt zit ze lelijk vast.

 

 

 

Hier heb ik een kunstwerkje van Dolfine geïntrocuceerd, ik hoopte op spectaculairder foto's. In het begin danst ze wel wat om het ding heen, maar al snel gaat ze snuffelen en zet ze haar tanden erin.







 

 

Favoriete sport: ijsvissen.

 

 Een blik in die mooie bruine ogen.

 

Laatst liet ze zich van een heel goede kant zien. Er was kennelijk een reden om met haar boodschappen te doen met Paulus' auto. Ze zat op de vloer van de bijrijder stoel. Ze wijkt daar niet van, springt niet op de stoel, laat de boodschappen, die later op de stoel stonden en ik nog even naar de apotheek moest met rust, super hond. Bijna net een speelgoedhond.

 



Winterjasmijn

Het is nog steeds niet gelukt om een foto te maken waar Ceres èn de vliegenzwam mooi opstaan.

Dit is nog eens aandacht voor de baas!

Er was een moment dat ik zag dat Ceres ging spugen. Ik loods haar snel naar buiten: geel maagsap en iets onduidelijks. Zoals gewoonlijk eten honden gespuugde maaltijden weer op. Als dat brokken zijn laat ik het toe maar in dit geval zeg ik "geef". Ze is braaf en geeft me een stukje oranje textiel van 4 x 4 cm.  De reden waartoe ze eigenlijk geen stoffen speeltjes hoort te hebben, maar ik hoop nog altijd op verbetering. In ruil hiervoor geef ik haar brokken, die ze weigert. Dan doe ik iets heel vies: ik kneed een hand vol brokken met het in maagsap gedrenkte stof en geef dan de brokken in een schaaltje. Ze eet ze direct op. En ook de brokken die ik haar vervolgens geef. En zo heb ik de hond weer in het normale voer ritme.
Dat voer ritme zijn we een week kwijt geweest. De ochtend en middag na drijfbal training at ze niet. Bij die training zag ik haar iets eten dat ik haar niet gegeven had. Daardoor maakte ik me zorgen over het niet eten. De dierenarts vond geen oorzaak en ik was chagerijnig dat ik €25 voor een consult met een gezonde hond betaalde. Dat niet eten sudderde nog zo'n 4 dagen door. Ik bood haar op de normale tijden voer aan, op den duur de helft van de helft, langzaam aan kwamen we weer terug, nu eet ze weer normaal. Het onhandige is, een hond die niet eet is niet te trainen. Een heleboel spelletjes vielen weg, het werden saaie rondjes in de wijk.


 De volgende 3 foto's laten een poging zien om Ceres te laten spelen en niet te laten knagen op speeltjes.
Ze mag af en toe met 5 pluchen schotels spelen, er zitten geen uitsteeksels aan waarop ze zou kunnen beginnen met het geknaag. Zelf moet ik erg goed opletten. Op de tweede foto is het oranje textiel te zien, hier nog 4 cm langer.

De enorme schurk!   Van de zomer plantte ik een winterjasmijn. Er groeide 3 dunne takken van een meter omhoog, ik verheugde mij op de gele bloemetjes. Op een ochtend zie ik opeens dat Ceres bezig is een van die drie takken door te knagen!!!  Er is meer dan genoeg rommel om hondentanden in te zetten, en dan kiest zij om dat in mijn winterjasmijn te doen. Ik kon haar wel wurgen.

Daar staat dan tegenover dat ze in de laatste recreanten les zich heel goed gedroeg. De groep was blafferig tegen een onbekende hond waarvan de baas een poosje bij ons rond hing. Ik kon Ceres' aandacht goed bij me houden en het blaffen voorkomen.
Er was een opdracht om de hond een rol WC papier te laten afrollen. Altijd handig als ik niet meteen aan de beurt ben, dan heb ik tijd om na te denken over het plan van aanpak. Eerst dacht ik aan "trek", maar hoe maak ik haar duidelijk dat ze dat papier moet pakken. Daarna heb ik verzonnen  "apport", voor het pakken en dan weglopen en haar aanmoedigen om mee te lopen. Het ging perfect. Het papier was niet lang genoeg om over het halve veld te trekken.

Soms is dit Ceres' manier om in de mand te liggen.

PS.  Ik loop en fiets nog steeds met de plantenspuit op zak, Het is een probaat middel om te zorgen dat Ceres niet in een opgewonden toestand, waarin ze doof wordt, terecht komt. Soms beloon ik haar voor het rustig naar een hond kijken, soms vraag ik haar naar mij te kijken waarna ik haar beloon. Nog een half jaar en dan hoop ik dit middel niet meer nodig te hebben.