Ceres, konijn apport!

 

 

Omdat ik niet zo gesteld ben op de kou vermaken we ons met binnen spelletjes. Hieronder een hele serie foto's van de opdrachten. Ze apporteerde steeds het groene, pluchen konijn, dat eerst alleen op de vloer lag, maar op den duur lagen er ook allerlei andere bekende zaken, aap, bal, blok, spelletje en een kluifje. Onder de serie foto's, een paar filmpjes over hetzelfde onderwerp. Saai voor mensen.

 

Aandacht voor mij, wat gaan we doen?

alles rustig van uit de mand

konijn ligt als enige op de grond

"geef"

beloning eet ze uit het bakje: minder plakkerig speeksel op de grond

 

Een paar stappen verder, meer voorwerpen op de vloer.

 

Voorwerpen bij elkaar, Ceres moet er langs lopen en ze negeren.

 

Eerst weer aandacht

 

 

Ceres moet "over" de andere voorwerpen heen om konijn op te halen.

 



Twee filmpjes die onze samenwerking goed laten zien maar ook duidelijk maken dat ik heel goed moet opletten of Ceres wel met haar hoofd bij het spel is. Zo niet, dan moet ik haar aandacht trekken met "tuur!" (betekent 'kijk naar mijn ogen). "Tuur" moet heel veel geoefend worden.

 

 

gefrustreerd

Nou ja, inmiddels ben ik gekalmeerd, de computer startte wat traag op, dus ik kreeg de tijd. Ik heb mijn wonden verzorgd, de betadine kan drogen zonder dat het mijn huidige naaiklus bevuild.

Vanochtend was ik laat, gooide mijn planning om en fietste met Ceres naar Bever om de jas te kopen die ik gisteren gezien had. In de winkel werd Ceres eerst gestoord (ze begon te keffen) door een vrouw die erna vol trots vertelde dat ze ook een goed getrainde politiehond uit het lood kon krijgen. Ben ik nu met mezelf tevreden dat ik haar niet de mantel heb uitgeveegd? Ik weet het niet meer.

Even later liep een niets vermoedende heer vlak langs Ceres die naar hem uitschoot, hij schrok, ik was woedend.

Op weg naar huis haalden we een wandelende dame in, ik besloot om de situatie te negeren maar stuurde wel iets meer naar links. Ceres schoot keffend uit. Tweede moordneiging ondrukt.

Moe van dit alles en de sneeuw die ons balplezier ontneemt besloot ik in het bos te gaan wandelen. Na de eerste 300 meter lopen we een man met drie bruine honden tegemoed. Ik laat Ceres bij me komen, ze eet een brok, ontmoet de eerste hond, de honden blijven achter me, ik passeer de eigenaar met een groet en loop door. De laatste gedachte was "zijn dit ruwharige Visla's? Vervolgens zie ik de bosgrond (stijf bevroren) vlak voor mijn ogen, een geweldige dreun door mijn hoofd, de realisatie dat ik languit gevallen ben door toedoen van een hond, enorme boosheid, pijn, verdriet, frustratie, alles passeert terwijl ik eerst maar eens blijf liggen. De man van de drie honden spreekt me meerdere keren aan.
          "Gaat het mevrouw?"     "Nee!"
 Uiteindelijk helpt hij me op mijn benen, tranen over mijn wangen, ik proef bloed, ik voel pijnlijke knieën en een pijnlijke pols. Hij laat me uitrazen, heeft zijn honden maar matig onder controle, Ceres is ondertussen ook nog keffend bezig maar gehoorzaamt uiteindelijk wel door zittend te wachten.

Ik vraag de man wat er nou eigenlijk gebeurd is, hij vertelt dat hij zijn honden vooruit stuurde, waarna Ceres achter mij aanging en tussen mijn benen door liep waardoor ik viel.
Het waren inderdaag ruwharige Visla's

De wandeling heb ik wel vervolgd, thuis de schade opgenomen: een bult boven mijn wenkbrouw, wonden op mijn neus, lippen, kin en pink en een knie zo licht geschaafd dat ik dat wel voel maar het niet behandeld heb.

De grootste frustratie is dat ik me ontzettend erger aan het waakse, bemoeizuchtige, kefferige karakter van mijn hond. De frustratie is dat ik nooit zo enthousiast over dit ras kan zijn dat ik het een ander kan aanraden. De frustratie is dat ik haar eerder naar een pension stuur dan dat ik haar door een argeloze vriend, kennis of buur laat oppassen. Dit is duidelijk iets wat ik onderschat heb, hoewel, had ik dit kunnen weten?  Mij is ook wel eens verteld is dat het een vrij sociaal ras is.
Ik weet alleen dat ik al bijna 3 jaar stinkend mijn best doe om de hond te leren wat de prettigste manier van samenleven is wat me net niet genoeg voldoening geeft. Dat heet frustratie.

PS Paulus denkt dat Ceres tegen mijn knieholten gesprongen is, dat doet ze bij hem ook wel eens.

Drie jaar

Morgen wordt Ceres 3 jaar!

 

Ze is wel geworden wat ik van haar verwachtte. Een heel echte, kleine hond, met de goede verhoudingen van lijf en poten. Een behendige hond, die goed in mijn leven past omdat ze naast en op de fiets mee kan gaan.  Een hond die mij verstaat en doet wat ik haar vraag. Ze vraagt mij ook af en toe iets, dat doet ze zeer beschaafd. De waakse kefferigheit heb ik niet altijd onder controle. Ook ik moet de omgeving goed in de gaten houden en niet vervallen in gemijmer. Afgelopen weken ontwikkelden we een ritme waarbij ze na haar ochtendrondje, met Paulus, met mij diverse kunstjes oefende voor haar ontbijt. Altijd binnen, ik ben een koukleum. Er is keuze uit apporteren op naam, balans houden op een gymbal, op achterpoten een rondje draaien, blaffen omdat ze aan de andere kant van de deur staat, blaffen na een nieuw gebaar: mijn hand achter mijn oor!

    Meestal doen we 's middags per fiets een boodschap. Als er geen sneeuw ligt spelen we ergens een balspel. Zodra ze niet meer apporteert weet ik dat ze even moet ontlasten. Een heel enkele keer apporteert ze niet omdat de bal te dicht bij een drol van een andere hond is gevallen. Wat dat betreft is dit een vies land.

 

 

Dit is nog een foto uit september, je kunt zo mooi zien dat er in de galop een moment is waarbij het gewicht van de hele hond op 1 poot rust. Deze ongelijke belasting kan ze omzetten naar de andere galop, maar naast de fiets sta ik het galopperen toch niet toe. Daar ligt ook nog een puntje van orde, ze heeft de neiging om te gaan hangen in de halsband, vooral op weg naar het park. Ik corrigeer het met mijn stem, soms met de lijn, soms met mijn gespreide hand en soms zwaai ik met mijn stokje, daar blijft ze achter.



 

 

We wandelden 2 keer in het Waterloopbos bij Vollenhove, hier zit Ceres voor de kunst (New Skin).

Ceres heeft zeker geen nieuwe huid nodig, ik krijg heel wat complimenten dat ze er zo mooi zwart uitziet. Dat is iets wat niet mijn verdienste is. Het enige wat ik doe is poten poetsen en straks grote borstels haar uit haar vacht halen. Van de week heb ik de stofzuiger weer geintroduceerd. Haar vacht zuigen met een borstelmond, dat scheelt rondvliegende donshaartjes.



 

 

Ze is voor rare oppervlakken vreesloos, ze volgt Paulus zonder aarzelen over het rooster. Ze deed

het ook bij een wildrooster maar dat vind ik niet goed. Als ze dan uitglijdt zit ze lelijk vast.

 

 

 

Hier heb ik een kunstwerkje van Dolfine geïntrocuceerd, ik hoopte op spectaculairder foto's. In het begin danst ze wel wat om het ding heen, maar al snel gaat ze snuffelen en zet ze haar tanden erin.







 

 

Favoriete sport: ijsvissen.

 

 Een blik in die mooie bruine ogen.

 

Laatst liet ze zich van een heel goede kant zien. Er was kennelijk een reden om met haar boodschappen te doen met Paulus' auto. Ze zat op de vloer van de bijrijder stoel. Ze wijkt daar niet van, springt niet op de stoel, laat de boodschappen, die later op de stoel stonden en ik nog even naar de apotheek moest met rust, super hond. Bijna net een speelgoedhond.

 



Winterjasmijn

Het is nog steeds niet gelukt om een foto te maken waar Ceres èn de vliegenzwam mooi opstaan.

Dit is nog eens aandacht voor de baas!

Er was een moment dat ik zag dat Ceres ging spugen. Ik loods haar snel naar buiten: geel maagsap en iets onduidelijks. Zoals gewoonlijk eten honden gespuugde maaltijden weer op. Als dat brokken zijn laat ik het toe maar in dit geval zeg ik "geef". Ze is braaf en geeft me een stukje oranje textiel van 4 x 4 cm.  De reden waartoe ze eigenlijk geen stoffen speeltjes hoort te hebben, maar ik hoop nog altijd op verbetering. In ruil hiervoor geef ik haar brokken, die ze weigert. Dan doe ik iets heel vies: ik kneed een hand vol brokken met het in maagsap gedrenkte stof en geef dan de brokken in een schaaltje. Ze eet ze direct op. En ook de brokken die ik haar vervolgens geef. En zo heb ik de hond weer in het normale voer ritme.
Dat voer ritme zijn we een week kwijt geweest. De ochtend en middag na drijfbal training at ze niet. Bij die training zag ik haar iets eten dat ik haar niet gegeven had. Daardoor maakte ik me zorgen over het niet eten. De dierenarts vond geen oorzaak en ik was chagerijnig dat ik €25 voor een consult met een gezonde hond betaalde. Dat niet eten sudderde nog zo'n 4 dagen door. Ik bood haar op de normale tijden voer aan, op den duur de helft van de helft, langzaam aan kwamen we weer terug, nu eet ze weer normaal. Het onhandige is, een hond die niet eet is niet te trainen. Een heleboel spelletjes vielen weg, het werden saaie rondjes in de wijk.


 De volgende 3 foto's laten een poging zien om Ceres te laten spelen en niet te laten knagen op speeltjes.
Ze mag af en toe met 5 pluchen schotels spelen, er zitten geen uitsteeksels aan waarop ze zou kunnen beginnen met het geknaag. Zelf moet ik erg goed opletten. Op de tweede foto is het oranje textiel te zien, hier nog 4 cm langer.

De enorme schurk!   Van de zomer plantte ik een winterjasmijn. Er groeide 3 dunne takken van een meter omhoog, ik verheugde mij op de gele bloemetjes. Op een ochtend zie ik opeens dat Ceres bezig is een van die drie takken door te knagen!!!  Er is meer dan genoeg rommel om hondentanden in te zetten, en dan kiest zij om dat in mijn winterjasmijn te doen. Ik kon haar wel wurgen.

Daar staat dan tegenover dat ze in de laatste recreanten les zich heel goed gedroeg. De groep was blafferig tegen een onbekende hond waarvan de baas een poosje bij ons rond hing. Ik kon Ceres' aandacht goed bij me houden en het blaffen voorkomen.
Er was een opdracht om de hond een rol WC papier te laten afrollen. Altijd handig als ik niet meteen aan de beurt ben, dan heb ik tijd om na te denken over het plan van aanpak. Eerst dacht ik aan "trek", maar hoe maak ik haar duidelijk dat ze dat papier moet pakken. Daarna heb ik verzonnen  "apport", voor het pakken en dan weglopen en haar aanmoedigen om mee te lopen. Het ging perfect. Het papier was niet lang genoeg om over het halve veld te trekken.

Soms is dit Ceres' manier om in de mand te liggen.

PS.  Ik loop en fiets nog steeds met de plantenspuit op zak, Het is een probaat middel om te zorgen dat Ceres niet in een opgewonden toestand, waarin ze doof wordt, terecht komt. Soms beloon ik haar voor het rustig naar een hond kijken, soms vraag ik haar naar mij te kijken waarna ik haar beloon. Nog een half jaar en dan hoop ik dit middel niet meer nodig te hebben.

leve de plantenspuit

Na de vorige blog, waarin ik melde dat het gekef uit haar tenen  mij buitengewoon ergert, heb ik toch een maatregel genomen: de plantenspuit. Gekef: spriets!  Heel efficient! Nu zit er een plantenspuit in de zak van mijn hondenjas, het kopje steekt over de rand, direct klaar om in te grijpen. Het werkt!

In principe wil ik dat Ceres zonder correcties langs een andere hond gaat. Dus daar moeten we dan  beiden klaar voor zijn.  Word ik overvallen door een situatie dan keer ik eerst om, fiets een stuk terug, en dan gaan we met hand in de aanslag langs de andere hond. Op het hondenveld wordt er niet meer gekeft naar een wandelaar met hond, 100m van ons af. Heerlijk. Bij passerende mensen kan ik nog niet geheel voorspellen of ze gaat blaffen of niet, ik kan het in ieder geval wel stoppen.
Een man die ons inhaalde per fiets lokte een blafje uit, ik weet niet wat hij deed, voor mij was hij nogal onverstaanbaar, hij had iets te vieren. Het was een blije man, dus daar hoef je niet tegen te blaffen als je achterop zit, maar achter mijn rug kan ik niet corrigeren.

Een theorie is dat je als baas een andere hond wegjaagt. Het blijkt dat ik daar alleen maar goed in ben met een dikke stok in mijn handen. De plantenspuit is te subtiel voor honden zonder zelfbeheersing die ver bij hun baas weggaan om bij ons te storen. Dit moest ik al doende leren met een witte Herder in het bos. Inmiddels heb ik nu een stevig vooroordeel over witte Herders. 3 stuks zijn de oorzaak. De eerste sleurt z'n baas over en langs het veld waar ik behendigheid doe. De tweede wandelt met een telefonerende baas, beiden weten niet van ophouden. Vandaag kwam ik langs een derde. Ik nam me stevig voor door te fietsen en niets te zeggen. Ceres was op dat moment ruim achter mij. Ik observeerde Herder klierend met een Teckel die zich er niet al te veel van aantrok. Daarna kwam Ceres langs, Herder achter Ceres aan, een heel eind tot hij een volgende hond ging lastig vallen. Schouderklopje voor mij: ik heb niets gezegd, niet gebruld, de confrontatie was redelijk snel achter de rug. Voorlopig ga ik toch nog niet als een kermis atractie met 3 soorten brokjes, een plantenspuit èn een stok op stap.

Balans

 

Met al mijn bezigheden heb ik schreeuwend gebrek aan tijd. Dus Ceres moet vooral goed en efficient meewerken als ik iets met haar doe. Dat valt echter nogal eens tegen, ze heeft een grote eigen agenda. Nieuwe gekke dingen leren, oude kunstjes verfijnen, nieuwe spelvormen, geestelijke uitdaging, het kost mij (te) veel energie. Daarnaast erger ik me wild over haar geblaf en gekef tegen andere honden, tegen solo wandelaars 50m bij ons vandaag, de deurbel, maar ook als ik mijn fietsbel rinkel terwijl er niets te doen is in een straat. Dit probleem besprak ik met een paar andere hondenliefhebbers tijdens een cursus. De mening was dat Ceres bang is en dan een grote mond opzet. Ik zou het moeten afleiden met voer en/of spel, boos worden helpt niet. Ik zoek nog altijd naar de balans. Ik denk dat mijn grootste ergernis is dat ik het geblaf niet kan voorkomen en niet kan stoppen. Vandaag stond ik haar te borstelen en zei "spercibonen", ze blijft rustig, uiteraard, maar vervolgens zei ik "dag Riet" en meteen gekef. "Goeie morgen": gekef. Ze blijkt dus taliger te zijn dan ik wist.

 

Eigenlijk is het wel goed dat ik mijn gemopper op de weblog zet, want op zoek naar foto's uit de afgelopen tijd ontdekte ik dat we toch ook veel leuke dingen samen doen.

 

 

Dit is een leenfiets van de garage waar de vakantie mand op past. Dus we haalden samen de auto weer op.

 

 

We wandelden over de zandvlakten bij Kootwijk. 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

Dit was tijdens een wandeling op recreatie gebied Bussloo.

 

 

 

 

 

Daar kan ze lekker zwemmen

 

 

Ze heeft wel een doel nodig.

 

 

Met zo'n natte vacht is het maar een mager hondje.

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

Dit is een van de manieren om een hond bezig te houden. Het voer in de handdoek strooien, in de lengte dubbelvouwen, de rest over de handdoek verdelen en oprollen. Je ziet, ik doe het wel een keer, maar meestal vergeet ik dit soort "spelletjes". Ik ben meer van de actievere dingen als laden openen en dichtduwen, voorwerpen voor mij oppakken en vooral buiten zijn.

 

vertrouwen

Gisteravond neusde ik even op de site van Sue Ailsby,
http://www.sue-eh.ca  de Canadese die haar hondenopvoed methode  op internet zette, de methode die mijn basis is. Enfin, ik las weer eens dat het toch 100% om vertrouwen draait wil je een optimale relatie met je hond hebben. Daar het er bij Ceres nogal eens aan schort, dit vertrouwen, was ik vandaag voorzichtig maar toch doortastend. We wandelden, ik wil haar graag de helft van de tijd achter me hebben, dat voorkomt een hoop ongewenst gedrag. Het nadeel is dat ik niet in de gaten heb dat ze ergens in rolt. Dat is altijd iets stinkends, dus het was zaak haar te laten zwemmen. Deze wandeling heeft die mogelijkheid alleen de oever was overal stijl.
Ze was nog wel te bewegen om er met de voorpootjes in te gaan. Het apport aan een touwtje haalde ze uit het water met de achterpootjes op de kant. Dit schoot niet op.
Wie niet waagt wie niet wint: ik tilde haar voorzichtig op, wat ze maar amper vertrouwde, draaide haar met de achterpootjes boven het water, liet haar voorzichtig zakken tot ze stond en ze eruit mocht klimmen. Dit twee of drie keer, daarna liet ik haar zakken en draaide haar lijfje zodat de voorpootjes ook in het water stonden. Apport in het water, dat ze gelukkig direct pakte en ermee uit het water sprong. Daarna moedigde ik haar aan om in het water te stappen en te gaan zwemmen. Dat laatste deed ze pas nadat ik het apport 50cm bij haar vandaag wierp. Tja en dan alles nog 10 keer, het apport tot halverwege de sloot, alles met veel plezier. Wat een overwinning.

Een veel betere wandeling dan die van gisteren rond de recreatieplas Kievitsveld. Er werd volop gewaterskied wat Ceres de hele wandeling wantrouwde. Ze ging wel het water in, maar lang niet zo zorgeloos als normaal.
Na de halve wandeling hoorde ik af en toe geknal. Ook dat stemde haar ongemakkelijk. Ik pakte de clicker zodat het een reeks werd knal-click-brok. De superbekende klik bracht haar sneller in evenwicht maar de vluchtneigingen staken ook de kop op. Na een poosje bleek dat onze wandeling door een jachtproef liep. Er waren prachtige jachthonden, waaronder de hond uit mijn vroegste jeugd, de Grote Münsterlander, bazen in schutkleuren, fluitjes. Helaas was Ceres behoorlijk gestresst dus keek ik meer naar haar dan naar de omgeving. Het was handig geweest als ik super lekker voer had meegenomen. Gelukkig had ik wel de ballenwerper bij me en kon ze een aantal keren lekker achter de bal aan jagen, dat ontspant.

Overigens heb ik haar thuis toch nog in een teiltje (dat vindt ze niks) gezet om de geuren te verdunnen.
Zware dag eigenlijk, want vanochtend zag ik heel veel losse vacht, dus de borstel en de stofzuiger kwamen er aan te pas. Ze verdraagt ze allebei. De stofzuiger staat nu nog op de zachtste stand, maar dat kan de volgende keer wel iets krachtiger. Gisteren nog nagels geknipt, nu nog tanden poetsen, het leven is misschien toch iets minder rooskleurig dan mijn logee het deze week definieerde.