Zaltbommel

Ceres en ik gingen op zaterdag 29 september naar Zaltbommel. Door de Vrienden van het Schipperke was er een dag georganiseerd waar niet gekeurd werd. Het was prachtig weer dus we konden veel buiten zijn. We waren te laat voor de ontvangst, ze waren begonnen met een workshop Drijfbal. De bedoeling is dat de hond een grote bal (doorsnede 65 cm) over een veld duwt. Ik ben daar van de zomer zelf mee begonnen, lang leve de Youtube filmpjes, en ga per volgende week een cursus Drijfbal volgen. Ik zal er in een volgende blog verslag van doen. Ik keek de kat uit de boom en heb Ceres even een blik laten werpen op zo'n bal. Hier was wel het voordeel dat we in een hal waren, nogsteeds afleiding genoeg natuurlijk.

Vervolgens gingen we naar buiten: "combisport". Er was een parcour van 5? poortjes (twee paaltjes)uitgezet in een slalomroute, daar moeten hond en baas samen doorheen. Je krijgt punten voor de tijd, en aftrek als je een lijn gebruikt. Als je zonder lijn loopt verlies je punten naammate je meer gescheiden bent van je hond. Helaas voor de sport ben ik nul komma nul competetief ingesteld. Bij behendigheid moet Ceres juist dingen doen zonder mij, we waren dus niet zo goed. Ik liet me verleiden tot het lopen met een hand vol brokken, foei! Het tweede onderdeel hier was een serie van 4 sprongetjes die we samen moesten doen. Ceres doet dat uiteraard liever zonder haar trage bazin en vliegt er overheen. Ze laat zich ook graag weer terugroepen om het nog eens te doen! Daarna werd het poortjes parcour aan de sprongen gekoppeld.

Met plezier zie ik dat Ceres zich gemakkelijk gedraagt. Ze is vriendelijk en als er naar haar gesnauwd wordt stapt ze opzij. Met minder plezier zie ik af en toe ruk- en trekwerk aan halsbanden door anderen. Ik zie mensen die honden lokken en dan niet belonen. Ik sprak met iemand die de (verouderde) Gaus methode, wurgketting en sleutelbos, hanteerde. Ik heb diverse verhalen gehoord waarin hondengedrag verklaard werd door slechte ervaringen in het verleden. Daardoor heb ik een aantal keren verteld over de negenjarige Labrador Roxy die 11 maanden bij ons woonde. Zij heeft van mij geleerd om te apporteren, iets dat ze absoluut niet deed. Roxy huilde bij het horen van een sirene, dat gedrag trainde ik weg door haar te leren naar mij te kijken. Roxy was spaans benauwd van vuurwerk CD geluiden in de allerzachtste stand, als pup heeft ze een rotje tussen de poten gehad. Maar op oudejaarsdag speelden we in de tuin in de sneeuw terwijl er vuurwerk afgestoken werd in de wijk. We wandelden 's middags op een recreatiegebied terwijl het naburig dorp zich bezig hield met carbid schieten. Om middernacht toen de hel losbarstte vertoonde ze nog wel een vluchtpoging naar een kast, we konden haar nog net in de bench schuiven, we deelden daar samen een gevuld eitje, daarna was de paniek over. Hoe zover gekomen? In de periode ervoor had ik altijd voer op zak. Bij elke losse knal in de wijk (dat begint al in september) was het  knal-klik-brok-en weer verder met het leven.  Om Ceasar Millan aan te halen "mensen blijven zelf te lang hangen in het verleden, de hond doet dat niet!"

Na de thee demonstreerden docent en haar dochter hoe je samen met je hond op muziek bezig kunt zijn. We kregen wat oefeningen waarbij er voor mij een uitsprong: het rondje om mij heen na het signaal een knikje door mijn knieën.  Een kolfje naar mijn hand, geen taal en wel een signaal dat ik kan onthouden!  Ceres ook trouwens. Ik zag een Schipperke rollen over de grond. Ze kunnen het dus wel! Ik dacht dat die krulstaart in de weg zat. Nu zal ik het toch maar eens aanmoedigen om dit ook te leren.

Voor mij was de dag lang genoeg geweest. Het was leuk om ontspannen tussen hondjes van dezelfde grootte te vertoeven. Ik had een camera mee, maar er was eigenlijk niemand die zonder hond rustig kon fotograferen. De blog moet het maar doen met mijn beschrijving.

Waaks

Voor het clubblad van de Vrienden van het Schipperke schreef ik dit stukje. 

Waaks

Mijn definitie van “waaks zijn” is reageren op iets dat anders is dan normaal. Waaks zijn varieert van ogen openen, oren spitsen, de adem laten stokken, spieren spannen, een languit liggende hond gaat rechtop liggen, zitten, staan en lopen. Een waakse hond gaat op de verandering af.

Verbaal zijn er diverse reacties: zacht geluid in de keel, roef roef, je ziet het ook aan de flanken. Ze zwellen op en worden met kracht weer slank. Blaffen is het volgende niveau wat kan overgaan in geschetter. Hierbij snelt de hond op het bezoek af. Daarna loopt de hond om de bezoeker heen en kan een snoet in een kuit duwen, of de hond springt tegen de bezoeker op.

Honden zijn meer of minder waaks. Je kunt het waaks zijn aan- of ontmoedigen. De hond is mijn maatje waar ik van wil genieten, het huis beveiligen doe ik zelf wel. Schetterend waaks zijn heb ik niet nodig tegen inbraak.

Ik vind waaksheid onhandig. Het stoort de relatie tussen de hond en de baas. Een waakse hond is bezig met de “indringer” of de verandering en luistert letterlijk niet meer naar de baas. Alle trainingsarbeid spoelt weg in de goot. De baas is uitermate teleurgesteld en de hond is sociaal onacceptabel bezig en niet te stoppen.

In onze vakantie observeerde ik hoe het waaks zijn de onrust in stand houdt. Na een vier kilometer wandeling naar en van het strand, een zwemuitje, gaat mijn waakse hond niet tevreden languit op het terras liggen. Ze blijft alert, klaar om zich te bemoeien met zaken die haar niet aangaan.

Ik observeer dat mijn waakse hond tekeer gaat tegen een nieuwe stoel die gekocht is, de was die anders aan de lijn hangt, een brooddoos die op de voorruit van de auto staat. Ik merk dat een waakse hond lastig te trainen is. De simpelste opdrachten worden niet uitgevoerd omdat de hond wordt afgeleid door de buurvrouw die op haar balkon staat, een andere vrouw die een kleedje uitklopt, een putjes schepper, de duif die overvliegt, een fietser in de straat. In wezen is een waakse hond bezig met haar omgeving in de gaten te houden, in plaats van te kijken wat de baas doet. Als je nu maar lang genoeg in de nieuwe situatie staat te wachten tot de hond alles eigen gemaakt heeft, kun je haar vragen voor je te werken. Dat zal ook zeker lukken. Maar als je steeds verplaatst, dan wandel je met een hond die onvoorspelbaar reageert. Andere wandelaars, mensen die de hond niet negeren, joggers, mensen die moeilijk lopen; andere hondenrassen, staart standen, houdingen, energie, een waakse hond reageert overal op. Dit heeft bij het ras Schipperke niet mijn hart gestolen.

Ik wist dat ik een waakse hond kocht, maar veronderstelde dat het vooral een deurbel kwestie zou zijn. Bovenstaande maakt duidelijk dat ik nu weet dat waaksheid meer consequenties heeft. Ik heb de  deurbel veel laten klinken, om te zorgen dat het geblaf zich niet zou ontwikkelen. Het blaffen zit kennelijk heel diep in de genen, en ik had nog veel vaker de bel loos moeten laten klinken. Dat is bijna niet op te brengen.

Als de hond eenmaal aan het schetteren is krijgt iedereen de neiging om er hard overheen te schreeuwen. Het heeft geen effect, negeren is vaak het beste maar ook tenenkrommend.

Daarna heb ik geoefend om de hond te laten zitten als de bel rinkelt. Erg moeilijk, dat moet je weken lang dagelijks oefenen met heel goede beloningen. Een aantal keren gaat het mis, heel ontmoedigend, ik heb het opgegeven. Als ik er aan denk zorg ik er voor dat mijn hond niet mee kan gaan naar de voordeur. Eventueel bezoek krijgt dan het dringende verzoek haar te negeren tot ze volledig rustig is.

Wel lukt het om de hond consequent uit de tuin in huis te halen zodra ze een keer blaft. Maar of ze hierdoor minder vaak blaft? Ik geloof het niet. Ze blaft zelfs als er bij de buren wordt aangebeld. Ze blaft omdat geparkeerde automobilisten het portier dichtgooien. En ze blaft tegen de dingen die ik helemaal niet waarneem.

In de vakantie had ik de tijd om waaks gedrag te sturen. De hond mopperde tegen wandelaars met tussenpozen van 2 seconden. Ik prees haar in de stilte. Soms prijs je dan tijdens de volgende “roef, enkele foute momenten zijn er altijd in trainingen. Maar het was wel vol te houden tot ze totaal stopte en ik het laatste woord had.

Fokkers streven een zeker doel na, vaak zijn bouw en uiterlijk belangrijk,  echter de pups waar ze niet mee verder fokken komen in de maatschappij om de mens gezelschap te houden. Die krijgen een ingewikkelde sociale taak om hun eigenaar een plezier te doen. Ik wil er voor pleiten dat het verminderen van waaksheid een rol gaat spelen.

 

Texel eind Augustus

 

Voor de derde maal waren we in de zomervakantie op Texel.

 

 

Een geplaveide duinovergang vlak bij het park.

 

 

In de Slufter is een struingebied. Ceres zwom vrolijk een paar rondjes.

 

 

 

 

 

Hier poseert ze voor Paulus tussen de Lamsoren.

 

 

We waren bijna elke dag aan het strand.

 

 

Daarna thuis in de mand.

 

 

Met een buik vol zand.

 

 

In de Muy lopen donderbruine runderen. 

 

 

 

Tot mijn enorme vreugde gaat Ceres bij ons zitten of liggen

als wij stilstaan om een vogel te bekijken.

Quirien neemt de tijd om Graspiepers te observeren.

 

 

Als er anderen waren liep Ceres aan de flexlijn aan het tuig. Het loslopen en bij ons blijven

kostte wel wat brokjes maar geen moeite. ERG PRETTIG!

 

 

Tante Vanna schonk ons haar fietsmand, die paste het beste bij Paulus achterop.

Het vergrootte onze actie radius terwijl de auto kon blijven staan.

 

 

Ceres ligt tegen haar hekje dat we meenamen. Het was ook handig om doeken op te drogen.

 

 

Even op een vreemd voorwerp.

 

 

 

 

 

 Dit was een prachtige wandeling aan de noordkant van de Slufter.

 

 

We lunchten in een heel diep duinpannetje.

 

 

Vindt ze het nu echt leuk?

 

 

Op de terugweg stopten we bij het Waterloopbos bij Vollenhove.

Tussen heftige buien door bekeken we beelden in de tentoonstelling "Drift".

De ruïnes van de diverse waterwerken waren zelf al zeer de moeite waard.

juli en augustus

 

 Eind juli maakten we nog een kanotochtje, deze keer in een Canadees. Voor ons iets minder gemakkelijk, maar voor Ceres lekker veel plaats.

 

Thuis pak ik af en toe een hoepel om wat mee te spelen. Ceres springt er gemakkelijk doorheen.

Veel moeilijker is het om de hoepel, voor mij uit,  over de grond te laten rollen en haar er dan doorheen te laten springen.

 



 

 Boven: rust op een warme dag.

Onder: actie, er is wat in de lucht.

 

 

Ceres is geen fanate botten knaagster, Paulus schopte er een uit de weg die vervolgens de vijver in plonsde. Hij viste het bot er weer uit en grabbelde meteen een tweede bot van de bodem. Dat is nu wel zover vergaan dat Ceres er weer aardigheid in heeft hierop te knagen.

kano

 Nienke en Kenneth nodigden ons uit om te gaan kanoën van Zutphen over de Berkel richting Almen.

 Ceres zit op een kussentje (verdoezelde een oncomfortabele stang in het midden)

 Hier is ze nog super braaf op haar plek, maar al snel wriemelde ze onder mijn arm door naar voren.

 Vervolgens 2 pootjes op de boeg.

 Daarna ook twee achterpootjes. Ik zei "terug" en zowaar ze liep achteruit zodat ze weer in de boot kon stappen. Maar ja, voorop is erg leuk dus als ik peddelde ging ze weer. Weer terug in de boot zette ik voor de veiligheid de lijn aan haar tuig. Terwijl ik een plekje zocht om de lijn aan vast te zetten gleed of sprong ze in het water; ik zag het niet gebeuren. Ze zwom, maar niet geheel op haar gemak. Met de lijn kon ik haar naar de boot trekken en haar helpen uit het water te klauteren. Daarna schudden op de boeg, vrij voorzichtig om er niet weer af te vallen. Voor mij helaas een ware douche.  En daarna mocht ik met een kletsnatte hond tussen mijn benen verder kanoën.

Verder was ze uiterst gemakkelijk in de omgang. Ze ging braaf aan - en van boord als we dat vroegen. Bij een aanlegplaats ging ze wel steeds verder bij ons vandaag maar kwam direct terug als we er iets van zeiden. Helaas ging ze erg fel te keer toen een jonge onbezonnen Labrador ons kwam storen. In de boot kon ze speuren naar eenden en meerkoeten, ook zag ze diverse honden onderweg. Als honden naar haar staren gaat ze keffen, anders is ze netjes stil, of een beetje binnensmonds "roef, roef". 

oranje speeltje

 We kregen een speeltje, Ceres vindt het heerlijk om het stuk te maken. 

 In het begin pakte ik het af na een kwartiertje knagen.

Nu maakt ze het nog steeds stuk, maar na 5 minuten stopt ze en gaat ze slapen...

 of ze krijgt een duif in het vizier. Die moet worden weggejaagd.

Mijn fiets heet "kameel". Ik ben net met Ceres aan de fiets thuis gekomen met geranium in de fietsmand, een hangbak voor de geraniums in de fietstas en een zak potgrond tussen het zadel en de fietsmand.

mei en juni observaties

Ik lees in mijn boekje een aantekening dat Ceres laatst een wasknijper in 100 stukjes had geknaagd. Dat was haar kennelijk goed bevallen want daarna klom ze op haar kruk om de volgende wasknijper van het rekje te pakken. Daar heb ik iets van gezegd, tot nu toe houdt ze zich hier aan.

Vorige week stapte ik over op iets andere visolie pillen met een lagere dosis. Stom van mij om dat niet wat netter af te bouwen, zoals een poosje om en om de verschillende pillen te geven. Enfin, na de eerste nieuwe pil vonden we Ceres sloom en begonnen te twijfelen aan de iets andere bestanddelen. Maar tegenover de sloomheid thuis stond een heftiger reactie tegen andere honden. Tijdens een tochtje door de stad, niet te harden zoals ze tegen alle tegemoet komende honden uitviel. 's Avonds op weg naar behendigheid overkwam dit me nog een keer waarna ik me voornam om de volgende dag direct een pot van de vorige pillen te kopen.

Bij behendigheid deed ze het die avond verder erg goed. Ik heb me voor een keer aan mijn eigen beloften gehouden en zodra de slurf in het parcours stond heb ik gevraagd of ik Ceres daar 3 keer achter elkaar door mocht sturen op mijn manier zonder de andere toestellen. Zo waar, dit mocht, de eerste keer werd de slurf nog redelijk open gehouden, daarna lager en zelfs dicht, ze deed het allemaal. Ook toen we later een paar sprongetjes ervoor en erna deden. Deze hobbel is nu ook genomen!
Daarnaast wordt ze steeds beter in het uitvoeren van verschillende taken achter elkaar. Soms onderbreek ik een parcours door er een Niveablik te leggen, ze weet dat ze die met de neus moet aanraken en er bij moet blijven tot ik beloon of de volgende opdracht geef. Vooral bij het veranderen van richting is dat erg handig.

We gingen een boodschap op de meubelboulevard doen, deze keer nam ik me voor dat ze netjes, gecontroleerd uit de auto zou moeten springen en daarna zit. Iedere hulphond kan dit, Ceres gaat altijd schudden en daarna smeert ze hem. Dus ik stond op mijn strepen en stuurde haar direct terug in de auto na haar weigering om te zitten. Nou daar zijn we wel een poosje mee bezig geweest. Toen ze dan eindelijk in een vloeiende beweging uit de auto sprong en ging zitten nam ik de tijd om eens rond te kijken wat haar nu zo "hyper" maakte. Het bleek dat we geparkeerd stonden tussen de kippenbotjes van KFC!  Daarna vertelde ik haar dat ze die met rust moet laten en konden we naar de winkel lopen.

We hebben een speeltje gekregen, een bal in een pluchen sliert-hoes. Ceres knaagt dit graag kapot. Af en toe mag ze het ding een kwartiertje hebben, ik zeg dat ze er zachtjes mee moet doen. Als ze het ding wil hebben zit ze demonstratief bij de tafel waarop het ligt. Af en toe zie je oranje stukje in de ontlasting. Nu mag ze hem permanent hebben en laat ze hem ook liggen omdat andere dingen leuker zijn. Gisteren viel het ding onder haar leiding in de vijver, dus nu moet het ding eerst drogen voor het weer naar binnen mag.