zondag 25 maart 2012

Weven II

     Ceres heeft een rare gewoonte ontwikkeld, ze draaft af en toe op mensen af om er dan hard tegen te keffen. Ze deed het ook toen ik een wandeling maakte met haar fokster, moeder en oma. We liepen op hun terrein, er kwam een wandelaar ons tegemoet, de andere honden negeerden de man, ik dacht dat Ceres zich zou aanpassen aan de anderen maar nee, Ceres "vloog" hem keffend aan. 
      Ik probeerde diverse strategieën maar toen ze ook een keer iemand omcirkelde en de kuiten van deze mevrouw aanstootte was voor mij de maat vol. Ik zocht hulp en heb recentelijk een uur met een honden trainer in het bos gelopen om ons te laten observeren. Ik kreeg de raad om veel meer aan te lijnen zodat ik controle heb. Ceres moet tot nu toe zitten, want samen lopen levert toch te veel getrek op.
     Het nadeel is dat er in het dicht bijzijnde hondenlosbos veel bazen zijn die hun hond niet bij zich kunnen houden. Die honden komen dan af op de zalige geuren van mijn lever waarmee Ceres bij mij blijft. Dat levert een conflict, want het is erg moeilijk om te blijven zitten terwijl er een ongeleid projectiel rond ons walst. Het wegsturen van deze honden gaat mij slecht af. Een stok komt agressief over, ik denk aan een plantenspuit.
    Verder kreeg ik de raad om een capsule visolie per dag te geven, daar kan ze rustiger van worden. Als een tegemoet komende hond gaat liggen of er komt een grote groep honden aan: omdraaien, conflict vermijden.


Gelukkig hebben we het hondenlosbos niet elke dag nodig, op een sportveld achter de bal aan rennen in combinatie met opdrachten zijn ook een heerlijke manier om samen bezig te zijn. Dan zet ik 14 paaltjes in de fietskar. 1,30m brede lappen met klittenband span ik tussen twee paaltjes tot hindernisjes in combinatie met het weven.


Hieronder een serie filmpjes van het weven door 6 paaltjes in een park dichtbij ons huis:



 Bij behendigheid wil men dat de hond rechts langs het eerste paaltje de baan start en niets overslaat.
 Als Ceres kiest voor iets anders dan gooi ik de bal niet. 




Dit filmpje was lastiger te maken, want nee, tot nu toe stond er nooit iemand aan het eind van de baan!



De bal ruil ik voor brokjes.




 Eerst rond de boom en dan de baan door:




Op 9 April is Ceres 2 jaar bij mij. Het is niet gelukt om de 7 niveau's van de opvoeding volgens Sue Ailby in deze 2 jaar te doorlopen. Het is wel mijn plan om daar nog eens aandacht aan te besteden maar het heeft geen prioriteit. Ik denk dat we niveau 4 met gemak kunnen doen, de laatste drie zijn toch verfijningen. De "blijf" oefeningen zijn verreweg het moeilijkste voor Ceres, en trouwens ook voor mij. 


    Vandaag liepen we voor het eerst anderhalf uur door de prachtige weilanden en bossen langs de IJssel bij Wilp. Ceres moet aangelijnd zijn, ik gebruik dan een flexlijn aan een tuig, dan mag er getrokken worden, wat ze bijna niet doet! Ik heb een tweede, ander model tuigje, dat ze prettiger lijkt te vinden dan het tuigje van de fietsmand. Aangelijnd wandelen is ook wel fijn, dan kunnen wij wat meer van de omgeving genieten, spechten die roffelen, zwevende, mauwende buizerds, een ooievaar cirkelend op de termiek, de eerste pinksterbloem, bloeiend speenkruid; Ceres kefte geen enkele keer tegen de andere wandelaars. Ze kon aan de flexlijn in een sloot over de bodem peddeldend afkoelen. Ze is zo lekker klein dat Paulus haar gemakkelijk kan dragen, klimmend over alle hekken.

De "bestuurbaarheid" van deze blog is inmiddels flink verminderd wat me een beetje ontmoedigt om blogjes te blijven maken. Daarnaast zullen de blogjes herhalingen gaan worden, zoveel beleven we nu ook weer niet. 
Samengevat: trouwe lezers, dit was mijn laatste blogje.





zondag 18 maart 2012

weven



Deze fiets heet "mijn kameel".


http://www.youtube.com/watch?v=7anJ3egQmyw    deze link toont een filmpje dat mij precies uitlegde hoe ik Ceres moest leren tussen de paaltjes te weven. Paaltjes moeten 60cm uit elkaar op een rij staan. Een ander filmpje gaf nog een super tip:  je hond mag fouten maken, op de verkeerde manier door de paaltjes gaan, het is aan de trainer om dit NIET te belonen met het gooien van de bal. Ik heb zeer ruim de tijd genomen om de eerste 4 paaltjes te oefenen, met een groot resultaat. Overigens was elke training een feestje. We doen dit op een sportveld hier een kilometer vandaan. Ze loopt naast de fiets naar de Grift, daar mag ze even los, dan lopen we naar het veld, ik zet de paaltjes uit en we starten. De eerste weken kreeg ze een brokje per terug gebrachte bal, een hele lunch. Nu vindt ze het een leuk spelletje, als ik de bal aan pak zonder beloning gaat ze gretig nog een keer door de paaltjes.


Inmiddels, 5 weken later, kan ze door 10 paaltjes weven. Nu heb ik de fietskar nodig om al die paaltjes te vervoeren. Een foto serie moet nog worden gemaakt, maar er zijn wel 2 andere foto's, geïnspireerd op het filmpje: http://www.zapiks.com/share/player.swf?autoStart=true&lang=en&file=52372




 


 

donderdag 12 januari 2012

Methode/boeken/sites


informatie/methode/boeken/sites


Soms verwijs ik wel eens naar mijn blog maar deze informatie zat zo ver terug dat ik het een keer herhaal.

De gebruikte methode is de vertaling van de Canadese methode geschreven door Sue Ailsby.
Zie www.sue-eh.ca  Daar zijn de blogs te vinden van de training van haar eigen honden, Portugese waterhonden, Stitch en Syn.  Klik op "writing" in de kolom aan de linkerkant.

De vertaling is te vinden door lid te worden van de Nederlandse Clickerlijst op Yahoo. De groep mensen die op deze mailinglijst discussieert geeft ook antwoorden op gestelde vragen. Naast de methode van Sue zijn er ook diverse andere documenten te vinden, zoals de vertaling van het aanleren van apporteren in 29 stappen.

Veel informatie geeft de site van Sandra Hurkmans: www.doghouserock.nl met training tips en ook een uitgebreid verslag van de opvoeding van Ronja.

Op www.youtube.com zijn er zo'n 60 filmpjes te vinden bij kikopup dog training. Emily laat zien met haar honden Kiko en Splash hoe je clickerend de hond van alles kunt leren. Bijvoorbeeld:  http://www.youtube.com/watch?v=_2oeOUZ8kls  

Boeken:

De vrouw die naar honden luistert, Jan Fennell


De waarheid over honden, Stephen Buddiansky

Denken als een hond, John Fisher
De psychologie van de hond, Stanley Coren
Kalmerende signalen,   Turid Rugaas
Clickertraining, de 4 geheimen van supertraining Morton Egtvedt en Cecilie Koste


zie hondenschool Alert http://www.alerthondentraining.nl/

zondag 18 december 2011

Cirkel training II


Helaas wordt bij deze blog tegenwoordig gepubliceerd op datum volgorde van concept en niet op de actuele datum.  Deze blog is van 28 januari 2012. Het is me teveel werk en moeite om dit nog te veranderen, vooral omdat het laden van de filmpjes verschrikkelijk veel tijd kost.

Ceres deed mee aan de wereldlijke gewoonte om een Nieuwjaarsduik te nemen. Wij waren wat aan het rommelen in de nieuwe berging, Ceres was aan het vissen. Paulus had namelijk wat vissenvoer in de vijver gestrooid. Opeens horen we een PLONS. Ceres zwom geen triomfantelijk rondje, ze bracht zichzelf direct in veiligheid aan de overkant. Het was nog een heel gespartel om door de stengels van de moerasplanten heen te komen.

We liepen een keer langs een hovenier die aan het werk was in een tuin. Hij had een aanhangwagen met zo'n  metalen loopplank met gaatjes profiel. Ik moedigde Ceres aan om naar de plank te kijken, er aan te snuffelen, pootje erop en binnen de kortste keren liep ze erop. Daarna er weer af en weer op. Elk stapje vooruit beloon ik met een brokje ontbijt. Niet lokkend (dan geef je de hond de keus om het niet te doen) maar rustig kijkend wat ze zelf onderneemt en het gedrag dat mij uitkomt bekrachtigend. Een fijne methode.

Laatst zat ze in de fietsmand, we gingen even snel een boodschap doen. Ik nam een bocht te haastig, ze zeilde uit de mand en bleef bungelen in haar tuig. Ik stopte, hees haar in de mand en vervolgde de  route. Ik neem de bochten nu voorzichtiger en ben er weer van overtuigd dat ze nooit aan de halsband vast mag zitten in de fietsmand.

Ceres heeft nog steeds een enorme kauw behoefte. Meestal besteed ik er geen aandacht aan, maar soms vraag ik om het aan mij te geven. Als het toch enigszins eetbaar is slikt ze het snel door, af en toe krijg ik het gelukkig wel:


 Een stukje zink, weggegooid, na het monteren van de zinken randen op het nieuwe dak.


Hieronder een filmpje van het door mijn handen springen met het laatste restje lunch als beloning.



Dit is een filmpje dat ik nog vond, gemaakt in augustus. Het laat zien dat Ceres het moeilijk vindt om rustig te gaan staan vanuit zit. Meestal gaat ze een paar stappen achteruit, daar zou je bij een examen niet op worden afgekeurd. Maar het is niet nodig, ik wil dat ze gaat staan als ik het vraag. Op een paal kan ze niet achteruit, maar ze staat wel met haar pootjes te trappelen.




We doen een cursus behendigheid en het is fantastisch om te merken dat de gebruikte training methode van Sue Ailsby goed werkt. We kunnen samen heel aardig uit de voeten op het veld. Het op afstand werken oefen ik nu niet meer met de stokken met linten maar met pylonen, bloembakken en bomen. De pylonen heb ik blauwe strepen gegeven, dan zijn ze beter zichtbaar in groen gras, er van uitgaand dat honden geen groen en rood onderscheiden.


Ze draaft rond 6 pylonnen die ik meestal in een cirkel zet, ovaal traint ook lekker. Zij draaft er omheen, stopt op mijn verzoek om daar te zitten, te liggen, te blaffen, achteruit te lopen of een buiging te maken zoals hieronder.


Af en toe laat ik haar over een diagonaal slalommen tussen mijn benen terwijl ik voor- of achteruit loop. Ze heeft geleerd om bij mij vandaan naar de lijn te lopen en daar te gaan zitten. Dan ruim ik de pylonnen op, lijn haar aan en dan vertrekken we samen. Het trainen op stenen voorkomt een heleboel afleiding. Afleiding is Ceres' grootste valkuil. Ze houdt de wereld veel te goed in de gaten. We hadden een mussennestkast gekocht. Thuis gekomen ging zij haar eigen gang in de tuin en ik zette de kast tijdelijk op de tuinkamer. Na een kwartiertje een enorm gekef:  "baas, er staat een vreemd ding in mijn tuin!!!!"  En nog een half uur later een herhaling van zetten, toen zag ze het ding vanuit de keuken:  "mijn beeld is veranderd!!!"



zondag 27 november 2011

easy

Ceres, jonge hond met menselijke huisgenoten die VERBOUWEN. Ze lijdt er niet erg onder, leert veel andere mannen in huis te verdragen, maar ze leert ook onze aandacht te trekken. Daar moet ik erg mee oppassen want dat kan reuze irritant worden.


Alles zit dus onder het stof en Ceres droeg bij aan de feestvreugde met het naar binnen smokkelen van een dooie vis. Wat een stank in de keuken, vieze bruine druppels lagen op de vloer, Ceres likte ze graag op, daarna extra dweilwerk voor mij. Verder rolde ze deze week in iets waardoor haar vacht heel hardnekkig stonk, na hollen door de Grift en zwemmen bij Kievitsveld is het nog niet weg.


Ze verhaart, de plukken dof haar steken eruit terwijl ze normaal zo'n mooi zwart glanzend hondje is. Met een twee dimensionaal "harkje" oogst ik om de andere dag een boterhamzakje vol dons.


We trainen elke ochtend, ik improviseer de oefeningen, zeker als er andere honden in de buurt zijn. Oefeningen zonder lijn zijn erg moeilijk, Ceres stuift zo op andere honden af. Aangelijnd kan ze behoorlijk opgewonden worden, ik laat haar altijd zitten. Ze spiegelt andere honden, met rustige honden die niet in haar geïnteresseerd zijn is het veel gemakkelijker om te blijven zitten. Honden die voorop lopen, die zelfs hun eigenaar mogen mee sleuren, met een hoge staart, lokken een heftige reactie bij Ceres op. Aan mij de taak om dit gedrag om te buigen in het naar mij kijken tot het spektakel voorbij is.


's Middags zorg ik voor een gevarieerde fietstocht of een wandeling in combinatie met een boodschap. Ze kan op sommige dagen uitbundig racen, prachtig om te zien. Ze apporteert de bal nu met veel enthousiasme, het is "zelfbelonend" geworden, alleen als ik stop ruil ik de bal voor een brokje.


Hoewel ik in de toekomst niet meer zou willen wandelen met haar ontbijt, lunch of restje diner in mijn jaszak, nu heb ik het vaak nodig. Vanochtend was er opeens een eekhoorn uit de winterrust. Ik zag hem eerder dan Ceres en kon meteen achteruit lopend haar aandacht vasthouden. Daarna zit en toen down en vervolgens moest ik wat rare sprongen maken om de eekhoorn te laten vertrekken. Hij hing namelijk 40 cm boven de grond, bewegingloos plat tegen de boom.

Afgelopen tijd regende het te vaak om lekker buiten bezig te zijn. Ik introduceerde de rode knop:


Binnen 5 keer een aanmoedigend brokje plaatste ze er een poot op. Nou ja, ze maakte een "maai" beweging tot ze de knop indrukte en de stem zegt: "that was easy". Dat vond ze raar. Na een paar keer vond ze de stem ronduit vervelend en moest ik flink belonen. Weer verder in het proces kon ik de click weglaten en werd de stem de beloning. Het filmpje is een paar trainingen later genomen en dus eigenlijk in scene gezet.






zondag 2 oktober 2011

foto shoot


Ceres deelt mijn aandacht met mijn grote schilderklus. Ze lijkt er niet echt onder te lijden. Ze is weer een keer in het pension geweest en een gezin bij ons in de straat heeft ook een dag op haar gepast. Daar heeft Ceres me enorm verbaasd. Bij de kennismaking deed Karin haar hond even in de gang, dat was iets rustiger praten. Ceres scharrelde los door hun kamer tot ik haar een plas zag doen op het hondenkussen! Een grote gil en meteen smeet ik er mijn zakdoek erop om de plas op te zuigen. Wat een viezerik! en hoe onbegrijpelijk in onze ogen. Heel vervelend want het voedt mijn argwaan als ik met haar op stap ben.
Soms ben ik traag. Na een lange ochtend wandeling was Ceres nog even in de tuin. Na 3 minuten zag ik aan haar gedrag dat ze een plekje om te poepen zocht. Ik was laks en dacht dat ik het wel zou opruimen. De planten waren echter kleddernat en ik vond de drol niet. Ik had haar even mee moeten nemen en haar een plek buiten de poort moeten aanwijzen. Dom, dom, dom.
Paulus fietste een keer te ver met haar, ze begon haar enthousiasme naast de fiets duidelijk te verliezen. Paulus loste het probleem op door haar op de arm te nemen en naar huis te fietsen! Dat doe ik hem niet na.
Voor een nieuw paspoort liet ik pasfoto's maken. Ceres was erbij, de fotograaf vond haar leuk en vroeg of hij een foto shoot mocht maken. Ik hield aanvankelijk de boot af met het argument dat zwarte hondjes lastig zijn voor een camera. Hij liet me een foto zien van een Afro-Amerikaan tegen een donkere achtergrond, een prachtige foto. Dat kon met Ceres ook. We maakten een afspraak zodat hij goed voorbereid was. Ceres gedroeg zich prima, een zachte poef vond ze niks, maar op een houten kubus wilde ze wel zitten en liggen.

Ze zijn erg zwart, bij mij helpt het om het scherm wat verticaler te zetten.







Wie weet wint de fotograaf er een keer een prijs mee.


maandag 8 augustus 2011

cirkeltraining


We zijn in het Kroondomein het Loo naar het kunstwerk van Marinus Boezem gewandeld. Met bronzen boomstammen is het grondplan van een kathedraal verbeeld.



Daar het fotograferen te lang duurt bestudeert Ceres de mogelijkheden om eraf te springen.


Hieronder een foto van het vloerkleed met een bende gemaakt door 1 papier stuk te scheuren. Een uur geleden nog was ze alleen in de huiskamer, wij werden gealarmeerd door een klap. Het bleek dat Ceres weer eens bezig was de bench bekleding te scheuren, deze keer de bench uit. Dat bleef haken, ze trok kennelijk zo hard dat de bench schudde en de schemerlamp op de grond viel. Hopelijk herinnert ze zich dit voor de rest van haar leven. Afgelopen maand heeft ze twee keer een rol schilderstape vernield en mijn favoriete vulpotlood stuk geknaagd.

Ik heb me er bij neergelegd dat ze de mooie, decoratieve, zeer grote dennenappel uit Amerika stuk knaagt.


Deze pot met grond is de opslagplaats voor 8 stokjes met geel lint. 15 meter "party zone" heb ik in de lengte in tweeën geknipt en tot een cirkel aan elkaar geplakt. De cirkel is verdeeld over de 8 stokjes. Als Ceres, de wind en anderen het met rust laten kan ik vrij snel de stokjes met het lint tot een cirkel maken op een grasveld. In het begin gebruikte ik een knijper om de linten bij elkaar te binden. 4 andere knijpers gaven aan welke stokjes tegenover elkaar staan. Helaas knaagde Ceres ze eraf, dus nu zijn de stokjes gemerkt met tape.

De bedoeling is dat Ceres buiten de cirkel draaft en hier en daar stopt om een andere oefening te doen. Zo leren we samen om te werken op afstand. Mij lijkt het fantastisch als ze op den duur zonder de linten op een afstand om mij heen cirkelt. We zullen zien.
Ik zet er ook wel eens een laag hekje loodrecht op zodat ze af en toe een sprong maakt.

Het filmpje dat gemaakt werd duurt 4 minuten, eigenlijk te lang voor serieus trainen. Maar wij zijn gewend om zo lekker samen bezig te zijn op straat en overal, dus ook rond een cirkel.


Na gedane arbeid is het goed rusten: