gele halsband

We gingen naar een gezamenlijke wandeling van de vereniging Vrienden van het Schipperke bij de Pyramide van Austerlitz.

Een paar maanden geleden wandelde ik met Ceres, haar moeder Aroufke en haar grootmoeder Hymke. Ik had de grootste moeite mijn eigen hond steeds te herkennen. Dus een wandeling met 30 Schipperke deed me het ergste vermoeden. Nooit te beroerd om een oplossing te verzinnen naaide ik een gele band die om de halsband zit. En het werkte! Fantastisch om met een oogopslag te zien waar Ceres is. Behalve dat ene moment dat ze "onder" me liep en omhoog keek waarbij de halsband verstopt zat in haar kraag. "Ben jij mijn hond?" Even bukken, ja mijn hond! Verder bleek het niet zo moeilijk te zijn, Ceres was een van de vier grotere Schipperkes. Een echte stoere hond. Ik ben heel blij met haar formaat. Ze houdt ons aardig goed in de gaten. En ja, elke keer dat ze langs komt 1/10 deel Frolic ring als aanmoediging om dit te blijven doen.

Het was erg prettig om een keer met veel honden van dezelfde grootte te wandelen.

Mijn vriendin Aggie zou gezegd hebben: "een halsband mooi van lelijkheid."

Bij thuiskomst keek ze naar de vijver, door haar gewicht op het ijs stroomde er overal water omhoog op het ijs.

Verder ben ik blij dat de spekgladde sneeuw eindelijk weg is. We kunnen nu weer fietsen. Van de week ging ze mee achterop de fiets naar de stad, na een poosje liet ik haar naast de fiets lopen. In de stad liepen we samen met de fiets aan de hand. En op de terugweg glibberden we over het totaal verijsde honden losloop pad langs de Grift.

Voor de binnen trainingen zocht ik inspiratie bij Sue Ailsby en las wat zij met Stitch deed toen Stitch 10 maanden oud was. Gelukkig schrijft Sue dat ze ook regelmatig geen tijd heeft voor fatsoenlijke trainingen en dat ze sommige oefeningen, na een maand stilstaan, weer oppakt. Ik oefen vooral "rond" diverse objecten lopen, achteruit en de simpele dingen (zit, af, sta) op afstand. Het lopen over een plank gaat inmiddels heel goed. En zo "rommel" ik door. Laatst, niet nadenkend, noemde ik haar "Soesie" dus kennelijk begint Ceres zo vertrouwd te worden dat ze op mijn vorige hondje gaat lijken. Paulus bekende dat hij haar ook al een keer Soes noemde.

Hieronder een filmpje van de wandeling, dat geeft een beter beeld dan foto's.

sneeuw

Inmiddels is er veel meer sneeuw gevallen en zien de foto's van Ceres in de achtertuin er zo uit:

Die ronde ring is een deel van een soort waterval. Het water begon te stromen toen ik een keer een verkeerde schakelaar omzette, op zoek naar het licht in de schuur.

Hier loopt ze alleen omdat ik een brok gegooid heb. Als ze zelf haar gang gaat is ze steeds bij de schutting. Er is daar iets dat haar heel erg bezig houdt. Ze groef er maar dat is nu niet meer mogelijk. Toch een voordeel die vorst. Straks zal ik misschien wel een gaasje moeten zetten.

Zodra ze een keel opzet roep ik haar naar binnen. Ze kan ontzettend keffen tegen onbekende stemmen. Ik deed een boodschap op de meubelboulevard, liet haar uit de auto en meteen ging ze tekeer, er stonden een paar mensen te praten. Mannen willen haar nog wel eens uitdagen, dat levert een felle reactie. Volgens een van mijn trainers heeft dat ook te maken dat Ceres door een fokster is opgevoed.

In het vorige huis reageerde ze nog af en toe op de bel. Bij het inpakken maakte een kristallen schaal hetzelfde geluid, ze reageerde prompt.

Soms staat ze zichzelf naar het leven. Ze apporteerde een speld en een stuk glas. Als het eetbaar is zal ze het niet met wachtwoord "geef" aan mij afstaan.

Aan het begin van de koude periode had ze opeens nog een teek. Ze moest wel wennen aan de sneeuw. Ze vond het een raar goedje op haar neus. We wandelden nog een keer naar de dierenarts: 7,8 kilo. Wat een prachtig gewicht. In januari zal ik eens naar het filiaal van de dierenartspraktijk hier in de buurt wandelen. Daar worden ook de operaties uitgevoerd. Dat is in ons geval februari voor de sterilisatie. Ik was ontzettend blij toen ze niet meer loops was. Eens en niet weer.

Popcornconcurentie.

Ceres kon niet vangen, ik informeerde bij een forum wanneer honden dit gaan leren. Dat leverde geen duidelijk antwoord op maar wel kreeg ik de raad om met popcorn te beginnen. Dat is groot, licht en goed zichtbaar. En een tweede hond erbij maakt dat honden beter hun best doen.

Ik kocht de popcorn en was niet onder de indruk van de vooruitgang. Ik stelde Paulus voor om voor tweede hond te spelen. Hij gooit een popcorn naar Ceres en een naar mij. "Wat doe je nu?" "Je bent toch tweede hond!?" "ja, maar mijn functie is om de popcorn die Ceres niet vangt en op de grond valt voor haar neus weg te grissen". "Ah ha".

En aldus pakte ik steeds de gevallen popcorn van de grond waarna Ceres een stuk gretiger werd en ook steeds beter ging vangen! Helaas vangt ze haar eigen brokjes nog niet feilloos.

Vuurwerk les

We gingen naar 2 lessen "vuurwerk cursus". In de eerste les was Ceres niet op haar gemak vanwege alle honden, mensen en geurtjes. Bij de tweede les lag er 10cm sneeuw waardoor er minder geurtjes, honden en mensen waren. Ze was meer op haar gemak, ze liet zich verleiden tot ons trekspelletje. Ook ving ze popcorn terwijl we aan weerskanten van een tunnel (ronde, stoffen buis waar honden doorheen lopen bij diverse spelletjes) stonden. Aan het eind van de les had ik een cirkel pylonen geïnstalleerd en liep Ceres steeds rond een pylon van mijn keuze terwijl aan alle kanten om ons heen vuurwerk werd afgestoken.

Nu is het zaak om het bij te houden en af en toe een ballon te laten knappen.

Tien

Vandaag dacht ik: "10 december, Ceres 10 maanden oud". Maar nu begin ik te twijfelen, is ze op de 11e geboren? Waar is haar paspoort terecht gekomen? Na een verhuizing komen de minst nuttige zaken het eerst te voorschijn en ik zoek al 24 uur, af en toe, naar deel II van ons dekbed. Paulus heeft het nu ook koud! OK zo gaat niet meer over Ceres dus terug naar het hondje.

Graag had ik haar gefotografeerd terwijl ze over het ijs van het vijvertje in de achtertuin loopt. Maar de camera is nog niet boven water.

In plaats van boswandelingen moet ze nu mee boodschappen doen. Een en al training momenten. Goed voor ons allebei.

Voor het betreden van de nieuwe woning hoor je volgens Ceasar Millan een flinke wandeling te maken. Het was echter onbegaanbaar door de bevroren sneeuwhobbels dus dat heb ik niet gedaan. Wel probeer ik enorm op m'n strepen te staan, de dame denkt voortdurend dat ze de leiding moet nemen.

Verder is ze hier veel sneller op haar gemak dan van de zomer in het huisje.

Tijdens het begin van de verhuizing gedroeg ze zich prima, de deur stond vaak open maar ze bleef braaf binnen. Na een paar uur bracht ik haar naar Dorith die me na 24 uur aanbood Ceres nog een nachtje te houden. HEERLIJK want uitpakken is een vermoeiende bezigheid.

Dorith vertelde me dat Ceres een keer in de bench was gaan liggen slapen. Vervolgens werd ze wakker en wilde er weer uit. Ze stond te wiebelen "ik wil er uit!" maar ze ging niet totdat Dorith zei dat ze eruit mocht. Wat een zelfbeheersing.

Vanmiddag nam ik een half uurtje om te gaan "ballen" in een van de vele parken hier. Na een poosje stonden er 50 eenden uit de vijver vlak bij ons. Ik vertrouwde Ceres niet geheel en deed voor de veiligheid de vlecht waar mee we speelden om haar halsband, de lijn lag twee bomen bij ons vandaan. Ik leidde haar nog een keer af met een snoepje en opeens gingen alle eenden op de wieken. Een geweldig kabaal. Verder trok ik de conclusie dat ik op deze manier niet eens een tuin met lengte nodig heb. Maar voor het oefenen van andere dingen is een ingehekte tuin natuurlijk wel heel makkelijk.

PS. Ik zag in mijn agenda dat ze toch echt op 11 februari geboren is.

de stok en de la

De grotere afstanden gaat Ceres mee op de fiets. Mijn hand houdt de mand recht op de bagagedrager, want hij hangt hinderlijk scheef als Ceres zich tegen de zijkant nestelt. De stok reist tegenwoordig standaard mee. Dat geeft mij meer innerlijke kracht bij het leiding geven. En nu ze loops is zwiep ik ferm met de stok om mijn woorden "naar je baas" kracht bij te zetten. Zaterdag kwamen we een Stabij reu tegen, zijn baas deed wel haar best om hem te vangen, maar dat lukte natuurlijk niet. Tja, dan moet ik het zelf oplossen. Daarvoor was ik een New Foundlander tegen gekomen die te dichtbij kwam, wiens baas het allemaal niet kon schelen, dus had ik mezelf voorgenomen maar eens wat feller te zijn. Dat kwam me goed van pas. Stabij respecteerde onze ruimte en liet ons snel met rust.

Een lade dichtduwen blijkt heel moeilijk te fotograferen te zijn.

Het openen daar en tegen fotografeert heel makkelijk. Ceres kon al laden opentrekken als ik er een touwtje aanklikte, maar daar had ik genoeg van. Mijn training methode moedigt aan om iets van metaal te apporteren dus vond ik dat ze ook wel iets van metaal kon trekken.

OK, het heeft me een week trainen gekost, voor dit laatje.

Dit laatje was vandaag nieuw, het zit onder het eerste laatje. Tja, honden generaliseren niet dus dit kostte weer wat tijd voor het kwartje viel.

In mijn hand is de blauwe clicker nog net zichtbaar. Ik heb de clicker ook heel vaak onder mijn schoen, dan heb ik 2 handen om iets mee te doen. Een hand om mee aan te wijzen, of iets aan te pakken en de andere voor de beloning.

Hieronder een filmpje!

Muurtje

Op een ochtend liet ik Ceres op een muurtje van een brug lopen. Ze nam 10 minuten om te besluiten dat ze toch over een "gat" kon stappen. Dat vertrouwen werd 's middags in praktijk gebracht toen we met de trein reisden. Ze stapte zonder moeite in en uit de trein.

Dit is dat lastige gat!

De eendjes en de meerkoet zijn erg afleidend.

Nog meer gaten.

En nu nog op een heel smal muurtje!

Thuis in kikker houding genieten van een lekker botje.

eind oktober

Ha, weer een blogje. Ceres is nu acht en een halve maand oud. Eigenlijk is het steeds hetzelfde verhaal. Soms ben ik wanhopig omdat Ceres een tomeloze energie heeft en ik niet. En soms gaat opeens het licht aan: dan is ze heel pruimbaar. We zijn zo druk met onze huiselijke omstandigheden dat er weinig foto's genomen worden.

We gingen naar de stad, afwisselend in de fietsmand, loslopend en aangelijnd lopend. Alleen bij C&A was het zo krap qua plaats en zo druk met mensen dat ik haar niet makkelijk kon laten liggen terwijl ik een broek zocht. Mijn maat was er niet in mijn kleur, verder was het een geslaagde expeditie. Ik schepte wat water uit de Grift om haar te laten drinken.

Ze past nog net in de auto bench. Ze is een lekker groot Schipperke geworden. Ze weegt nu 7,6 kilo, een prachtig gewicht voor een grote, kleine, gezelschaps hond. We waren deze week bij de dierenarts, puur en alleen om te oefenen. Dat was nodig ook, de wachtkamer in was niet echt een probleem, maar ze was wel zeer nerveus toen ze de stem van de dierenarts hoorde. Een fijne man, maar hij is voor een hond iets te lawaaiig. We konden lang genoeg wachten zodat ze wat meer op haar gemak was. Wegen ging prima, maar op de tafel staan was zo eng dat ze er de brokjes niet wilde eten. We zullen over twee weken nog een keer gaan.

De streep onder de bench is mijn stokje, een stukje electriciteits buis. Een soort wandelstok, om mezelf te verbreden. En om aan te geven, dit is mijn schouderlijn, blijf er achter. Bij het loslopen heb ik ingesteld dat ze achter me moet blijven. Dit ligt niet geheel in haar aard, ik moet opletten, maar het brengt wel meer rust in de wandeling. Zij moet mij in de gaten houden als ze achter blijft, dat is haar probleem. En ik kom als eerste bij de uitdagingen. Dus van de week kon ik haar weghouden bij twee aangelijnde honden. In een andere wandeling kwam ik als eerste bij de modderplas en kon ik zeggen dat ze uit moest blijven. Mij bevalt het wel. En vorige week stuitten we in een straat op een loslopende jonge New Foundlander die ik niet voorbij mijn stok liet komen. Heel intens denken "Vort jij, naar je baas!" helpt echt. De bazin kwamen we een halve straat verder tegen, de hond was ontsnapt.

Helaas veranderde Ceres van houding toen ik de foto nam. Het fraaie was dat ze lag te kijken met haar kop tussen de pootjes, precies in de lijn van de schaduw van de paal.

Ik voer nog steeds 3x per dag, soms in een bakje, vaak uit de hand. Ze kan nu prima een laatje dichtduwen met haar neus. Het werd tijd om ook eens een lager laatje te proberen. Dat ging net zo gemakkelijk. Daarna koos ik een hoger laatje. Ze gebruikte een poot. "nee", 2x herhaling van zetten. Ja slimme meid, het eindresultaat is hetzelfde, maar ik wil toch een neus. Toen ging ze op haar achterpoten staan en duwde heel voorzichtig met haar neus het laatje dicht. Bravo!

Het waakse in haar wil ik echt niet laten ontwikkelen. De extra deurbel schakelaar in de gang voldeed niet meer. Nu heb ik de draden weer verlengd en kan ik op de bank zittend de bel laten gaan. (wel vervelend voor Paulus die soms denkt dat hij moet openen). Ceres reageert met "roef, roef", en dit soms 15 keer. Eigenlijk niet te stoppen door mij, negeren is eenvoudiger en doeltreffender. Afleiden wil ook wel. Na 3 keer een deurbel dooft haar "roef roef" aanzienlijk. Is iemand eenmaal binnen dat begroet ze prima, meestal alleen maar snuffelend en vrij snel klaar. Af en toe moet ik opspringen corrigeren. En gelukkig zelden dat geschetter waar ik een grote hekel aan heb. Het is ook een kwestie van heel veel blootstellen aan veel verschillende situaties. Én het meeste bezoek is zo vriendelijk om haar volstrekt te negeren, niet naar haar kijken, niet tegen haar praten en niet aaien, de beste manier om ergens binnen te komen.

Op Bussloo vermaken we ons wel. Ik probeerde haar door het schuim te laten lopen terwijl Paulus de foto nam. Ze apporteert daar redelijk goed en ik hoop dat dit steeds gretiger zal gaan. Om te zorgen dat ik de bal weer terug krijg (na te ver gooien) zoek ik wel altijd een aanlandige wind strand uit.

Om haar graafneigingen een beetje te sturen begraaf ik wel eens een pensstaafje in het strand van Bussloo. Dan laat ik een stokje in het zand staan tot op de pens. Als ik Ceres uitnodig tot zoeken, trek ik het stokje eruit en kan ze het stukje pens ruiken. En dan graven. Het zand zou ik daarna wel willen afspoelen, maar dat vertrouwt Ceres toch niet. Ze eet het liever direct op, een beetje afgezonderd van mij.

Hoewel ik niet puur systematisch train, ik heb wel een vast uur, een maal per week, met de buurvrouw afgesproken. Zij neemt 2 honden mee, we trainen op een auto luw pleintje. Vandaag ging dit erg goed met Ceres. Ze was eerst door Paulus uitgelaten, daarna draafde ze woest hard naast mijn fiets, tot 11 km/u. 9 km/u is normaal voor haar. Uitgeraasd kwamen we op het pleintje aan.

Ik liet haar zitten, liggen, staan, rond een pylon lopen, hier komen (langs een bakje met voer "non") voorpootjes gekruist, zitten met de voorpootjes van de grond en "luid" voor een blafje. Zitten en liggen terwijl ik over haar heen stap,een paar apportjes en "apport lijn". Op afstand van staan naar zit, of van zit naar liggen gaat goed, maar andersom is nog erg moeilijk. Tussendoor was ik zo goed op dreef, het voelde als thuis, dat ik "vrij" zei en de brok wegkeilde, helemaal vergetend hoeveel vrijheid dat betekende. Maar ze maakte er geen groot misbruik van. Wat een super hond in wording.

oogziekte

5 dagen na het telefoontje met de assistent van de dierenarts vond ik toch dat Ceres niet normaal uit haar ogen keek. Vrijdagmiddag half zes waren we aan de beurt en eigenlijk kon ik niet goed aangeven waarvoor ik kwam. Ik woog haar(7,3 kg), ze moest stil zitten, ze keek naar mij, op dat moment zag ik weer die toegeknepen ogen, net een Chineesje. Dus ik zeg: "kijk, daarvoor kom ik". Ze werd nogal snel onderzocht, ze was niet op haar gemak en de uitslag was "Uveïtis". Dit is een aandoening IN het oog, modderbaden en andere uitspattingen hadden er niets mee te maken, het is pure pech. Twee injecties (antibiotica), een pillenkuur (2x daags 2 pillen) en 3 keer daags de ogen met CAF behandelen. Dit is een soort gel dat je op de oogbol druppelt en dat direct uitvloeit. Het is fijn spul maar Ceres denkt daar anders over. Ze moet er niets van hebben, ze zet onmiddellijk haar hakken in het zand. Voor mij is het gemakkelijkst als ik haar op het aanrecht zet. Daartoe probeerde ik haar op haar gemak te stellen met een mat met voer.

Tamelijk eng, en waarom moet ik OP een kleed staan?

Om minder uit te glijden, sufferd.

Is dat voer??? Ja!!!

Ze eet liever uit de hand, maar dan kan ik geen foto's nemen.

De pillen vindt ze lekker, dat is makkelijk.

Vertrouwen groeit langzaam en eigenlijk vertrouwt ze mij helemaal niet meer. Zelfs de keuken wordt argwanend betreden. Zij kan niet weten dat die druppels maar drie keer per dag nodig zijn. Elke keer dat ik haar in de keuken roep is een strijd.

In het begin liet ik haar bijna alles eerst eten en dan de druppels. Vervolgens deed ik de druppels midden in de voersessie maar langzamerhand heb ik weinig geduld om eerst weer brok voor brok te beginnen. Als ze de druppels vreest is er weinig met haar te beginnen; nu geef ik de druppels als eerste, dan zijn we er maar vanaf.

Hier de laatste brokjes die ik op het richeltje legde.

Ziek of niet ziek, we namen haar mee om een paar stadse boodschappen te doen. Dat ging vrij goed. In het hondenlosbos wilde ze niet gaan zitten voor het loslaten. Nu heeft Paulus ook een keer ervaren, een hond die iets weigert. Irritant. Nou ja, dan maar niet los.

Ze ging mee naar een kazerne met ateliers voor kunstenaars. Gebrek aan duidelijke leiding door ons: een plas op de vloerbedekking. In het Deelerwoud, althans op de hei, rende ze van plas tot plas om uitgebreid te genieten van de modder. Het lijkt erop dat ik een varkentje gekocht heb.

Ze ging mee naar de maandagochtend markt: ze loopt teveel te snuffelen: tijd om te gaan speuren. Donderdag zal ik er eens mee starten.

Vandaag ging ze met me mee met Dorith en de honden naar Bussloo. Twee vrouwen, 3 honden in de auto. Ongelooflijk zoveel als ze daar rond rent. We wandelden eerst ver van het strand, om haar droog te houden, tot ze een modderbad nam, dus toen wandelden we maar dichter bij het meer, zodat ze weer schoon kon worden.

Vorige week nam ik haar mee naar Academie de Poll. Ik liet haar los in het gebouw. Na een uur en drie kwartier scharrelen ging ze eindelijk bij mij liggen. Deze hond heeft ERG veel energie.